Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Nick Daskalopoulos : Yπάρχουν πολλοί τρόποι να εξετάσεις τι έχει συμβεί στις ΗΠΑ με το μπλε τσουνάμι.

Κι αν και σε επιστημονικό ενδιαφέρον με ελκύουν όλοι, σαν πολιτικό υποκείμενο όπως έχω διαμορφωθεί όλη μου τη ζωή, κυρίως από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, εμένα με αφορά για τα πολύ απτά χειροπιαστά συμπεράσματα μόνο ένα.

Αυτό που φαίνεται το πιο abstract.

Οι ιστορικές κινήσεις και τάσεις, οι -άνθρωποι-, τι γεννά η κοινωνία, τι επιμένει, τι αντιστέκεται, τι ζητάει και μόνον στο τέλος πώς αυτό βρίσκει την -όποια- θεσμική μορφή.

Έχοντας πει αυτό, ας κρατήσουν οι χοροί, το ξεφάντωμα το αληθινό, το υπέροχο αυτό trolling Δικαίου σε όλο το προοδευτικό ίντερνετ εις βάρος των φασιστών, για να χαρούμε κάποιοι και κάποιοι άλλοι υπομονετικά να βρούμε όλα τα στοιχεία και να καταρτίσουμε τη μακρά μακρά λίστα όλων των ρεκόρ που έσπασαν οι Dems και πόσα από αυτά για πρώτη φορά στη σύνολη πολιτική τους ζωή και ύπαρξη.

Θα έχουμε τον χρόνο να δούμε μετά ότι αυτό που συνέβη ήταν ιστορικό, δεν ήταν σύνηθες, είναι καινούργιο και ναι, επιμένω, θα προκαλέσει βαθύτατα το establishment των Δημοκρατών.

Πιο απλά όσων έχουν για πολλές δεκαετίες μια συγκεκριμένη εικόνα για το πώς κινείται μια χώρα, πού πάει, όσων έχουν για πολλές δεκαετίες μια πολυδαίδαλη πια εξουσία το όραμά τους να το κάνουν πραγματικότητα και για το κόμμα και προφανώς και για την ηγεσία της Δύσης.

Σίγουρα, όμως, μπορούμε να αναφωνήσουμε "OH HOLY COPIUM" που λένε και οι νέοι για τους Ευρωπαίους και, δη, τους Έλληνες προοδευτικούς πολίτες, ε, που δεν έχουν συνταραχθεί κιόλας, σιγά, ενώ ζουν χωρίς σωματεία, χωρίς νοσοκομεία, πολλοί χωρίς σχολεία, χωρίς μαθητές, χωρίς βενζίνη, χωρίς φουλ ψυγείο, χωρίς λεφτά, με τις εταιρείες τηλεφωνίας να παίρνουν συνέχεια ακόμα και για 20 ευρώ χρέος σε 20 χρόνια πελάτες, και φυσικά χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, χωρίς αντίσταση, χωρίς αριστερά, χωρίς καν πολιτικό σύστημα πλέον.

Μπορούμε να βάλουμε κι έναν αλγόριθμο να τρέχει τη φάση μας που βοά μια βαθιά επιθυμία στασιμότητας.

Κάτι πολύ διαφορετικό για πρώτη φορά από το 2008 από όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Μέχρι τότε, ένα μόνον μικρό δείγμα του τι κομίζει η Ιστορία θέλουμε δε θέλουμε να την ακούσουμε: Xτες, η Δημοκρατική Allison Montgomery κέρδισε τη θέση της στη Βουλή των Αντιπροσώπων της Αλαμπάμα (Περιφέρεια 25). Αυτό την καθιστά την πρώτη τρανς βουλεύτρια. Της Αλαμπάμα.

Μηχανικός λογισμικού.

Ηγήθηκε μιας grassroots καμπάνιας εστιάζοντας στην οικονομική προσιτότητα, την κατάργηση του κρατικού φόρου στα τρόφιμα, την επέκταση του Medicaid και την ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων.

Επικράτησε του Ρεπουμπλικανού εν ενεργεία βουλευτή Phillip Rigsby, συγκεντρώνοντας το 53,2% των ψήφων.

Την ίδια στιγμή ο El Sayed σε κεντρική του τελευταία συνέντευξη πριν την εκλογή του, συνομιλώντας με ένα από τα πιο διαβόητα συντηρητικά figure heads (των NY Times μάλιστα), υπερασπίστηκε τα τρανς άτομα χωρίς κανένα ζόρι.

Γιατί υπάρχει κι αυτό ως υποδοχή - υποδομή στο πολιτικό ανθρώπινο κεφάλαιο, της λαϊκής ορμής (κι είναι και τα τρανς δικαιώματα κομμάτι της). Η παρρησία.

Η αυθεντικότητα.

Ακόμα και οι πολιτικές "τέντας" (tentism) του Αμερικανικού πολιτικού οικοσυστήματος, δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως ένα απόλυτα generic τίποτα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους