Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Vlassis Vasil : Η αποδόμηση του woke πολιτισμικού μοντέλου γέννησε την προεδρία Trump.

Εκείνη η συμπεριληπτική ρητορική, σχεδόν ελιτίστικη στον τρόπο με τον οποίο τοποθετείτο υπεράνω κάθε συζήτησης, ερχόταν σε πλήρη σύγκρουση με την απώλεια κοινωνικής εκτίμησης που βίωνε μεγάλο μέρος των αμερικανικών μαζών και με τον αποκλεισμό τους από τις λεγόμενες "τάξεις που έχουν δημόσιο λόγο". Η λεκτική και χειρονομιακή απειθαρχία του Τrump, η άρνησή του να συμμορφωθεί με τους κανόνες ευπρέπειας και το πρωτόκολλο της καλής κοινωνίας, δημιούργησαν την υποψία ότι κάτι πραγματικά καινοτόμο θα μπορούσε να ανατρέψει τις κοινωνικές ιεραρχίες που είχαν παγιωθεί στην εποχή της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης.

Επρόκειτο, φυσικά, για μια απάτη, έναν ακόμη ρητορικό μηχανισμό της χρηματοπιστωτικής οικονομίας που βρισκόταν σε κρίση δημοτικότητας.

Μια απάτη την οποία η ευρωπαϊκή δεξιά, με τον διακοσμητικό της εθνοκυριαρχισμό, αναπαράγει κατά γράμμα.

Η ιστορική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη φαίνεται αρκετά σαφής: η ελίτ της χρηματοικονομίας, από τότε που άρχισε να σκέφτεται ως υπερεθνική τάξη, επιδιώκει να μην έχει πλέον κανέναν ενδιάμεσο θεσμό ανάμεσα στην ίδια και τη λήψη πολιτικών αποφάσεων.

Μετά την πτώση του Τείχους, η θεσμοθέτηση τεχνοκρατικών μορφών παγκόσμιας διακυβέρνησης αποτέλεσε μία από τις απλούστερες απαντήσεις σε αυτή την επιδίωξη.

Αποπολιτικοποίηση της οικονομίας, ώστε να παρουσιαστεί ως ακριβής επιστήμη και αυταπόδεικτη λογική αφετηρία κάθε συλλογισμού, με σκοπό να εμφανίζεται η λιτότητα ως φυσικό αποτέλεσμα των τεχνικών του μάνατζμεντ.

Αυτή ήταν η αποστολή τους.

Λιγότερες δημόσιες επενδύσεις και μεγαλύτερη εξάρτηση των εργαζομένων από την αγορά, άρα περισσότερα κέρδη για τα επενδυτικά κεφάλαια και τους δικαιούχους μερισμάτων και εισοδημάτων από μετοχές.

Για πολλά χρόνια, οι τεχνοκράτες κατάφεραν να μετατρέψουν αυτό το μανιφέστο της αδικίας σε ένα αυστηρό και αδιαμφισβήτητο δόγμα.

Τα κατάφεραν μέχρι την έκρηξη των κοινωνικών αντιφάσεων που γεννήθηκαν από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, μέχρι την κατάρρευση της διεθνούς ισορροπίας που στηριζόταν στην οικονομική υπεροχή της Δύσης και στο στρατιωτικό overstretching των ΗΠΑ, μέχρι την εμφάνιση της δομικής ανάγκης να τεθεί ο πόλεμος ως έσχατο όριο της κατάστασης εξαίρεσης.

Όλα αυτά, προκειμένου να δικαιολογηθεί η προοδευτική σκλήρυνση του οικονομικού ολοκληρωτισμού.

Η τραμπική έξαρση έδωσε διέξοδο στην κρίση της καπιταλιστικής τεχνοκρατίας.

Τα ίδια προγράμματα λιτότητας, οι ίδιες παρεμβάσεις για την προστασία των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ομίλων, δεν παρουσιάζονταν πλέον ως μαθηματικά μοντέλα, αλλά ως εκφράσεις μιας λαϊκής αντεπίθεσης, ως μέτρα που προετοίμαζαν μια πολιτισμική αποκατάσταση. Ο Μusk, ο Thiel και οι λοιποί μπορούσαν πλέον να διεκδικούν ανοιχτά την υπεροχή των υπερπλουσίων, χωρίς να κρύβονται πίσω από την ανώνυμη, κυανωπή γραφειοκρατία του κοσμοπολιτισμού.

Οι αναφορές στον πατριωτισμό λειτουργούσαν ως προπέτασμα καπνού, προκειμένου να επαναβεβαιωθεί η αναγκαιότητα της ιδιωτικοποίησης της πολιτικής σφαίρας.

Γιατί το πολιτικό διακύβευμα είναι ακριβώς αυτό: το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο δεν έχει πλέον ανάγκη καμία πολιτική τάξη.

Προκειμένου να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα, εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα, ανατρέπει και μετασχηματίζει τους θεσμούς, επιβάλλοντας μια συγκεκριμένη και συστηματική κυβερνητική ατζέντα: Bush Jr και Οbama αποτελούν μέρος του ίδιου φαύλου κύκλου, όσο και ο Τrump με τον Biden (ο τελευταίος, μάλιστα, εν αγνοία του, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας). Ανεξέλεγκτο δημόσιο χρέος, άσκοποι πόλεμοι, ανεξέλεγκτη μετανάστευση, ευαγγελικός φονταμενταλισμός, θεωρίες συνωμοσίας τύπου MAGA και woke, διπλά ελλείμματα (δημοσιονομικά και εμπορικά), γελοία ακριβό σύστημα υγείας, αποβιομηχανοποιημένες ζώνες (Rust Belt), μέτριες σχολικές επιδόσεις και μεγάλο μέρος του ταλέντου να προέρχεται από το εξωτερικό. ΤΟ ΑΥΓΟ ΚΑΙ Η ΚΟΤΑ Από τον Β΄ Παγκόσμιο και μετά, μόνο σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις για την ανανέωση μέρους του Κογκρέσου (midterm elections) τα αποτελέσματα υπήρξαν ευνοϊκά για τους εν ενεργεία προέδρους.

Αυτό και μόνο καθιστά σαφές ότι αυτού του είδους οι εκλογές αποτελούσαν ανέκαθεν ένα "δημοψήφισμα" για τον πρόεδρο/αυτοκράτορα και σπανίως επικύρωναν τα αποτελέσματα των προεδρικών.

Η ψυχολογική προβολή, σύμφωνα με την οποία "οι Αμερικανοί" έχουν σιχαθεί τον τραμπισμό, αποτελεί, στην καλύτερη περίπτωση, περισσότερο ευσεβή πόθο των αντιτραμπιστών, παρά πραγματικότητα.

Διαφορετικά, θα έπρεπε να συμπεράνουμε ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι ήταν επίσης κατά του Reagan, του Clinton ή του Obama.

Ενδεχομένως, και μάλιστα με μεγάλη πιθανότητα, πολλοί από εκείνους που προσέρχονται στις κάλπες στις ενδιάμεσες εκλογές εκφράζουν δυσαρέσκεια για την απόσταση ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και την πραγματικότητα.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι περισσότεροι Αμερικανοί σχολιαστές που γνωρίζουν καλά το αντικείμενο, επιμένουν ότι η ακρίβεια βρίσκεται στη βάση της αρνητικής ψήφου κατά του Trump.

Με άλλα λόγια, η τιμή των καυσίμων και ο πληθωρισμός, ο οποίος οφείλεται εν μέρει στους δασμούς, έγειραν την πλάστιγγα υπέρ των Δημοκρατικών.

Υπάρχουν, φυσικά, και όλοι οι υπόλοιποι: εκείνοι που απεχθάνονται την προσωπικότητα του Trump, εκείνοι που τον θεωρούν επικίνδυνο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, άρπαγα και πολιτικό τυχοδιώκτη τόσο στην εσωτερική όσο και στη διεθνή πολιτική, κ.ο.κ. Ωστόσο, ένα μεγάλο κομμάτι όσων ψήφισαν εναντίον του (ή δεν ψήφισαν) έχει άλλα προβλήματα: το κόστος ζωής.

Κατά κανόνα, στις εκλογές αυτές η συμμετοχή κυμαίνεται κάτω από το 50% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων ή, σε σπάνιες περιπτώσεις, λίγο πάνω από αυτό το όριο.

Αυτή τη στιγμή δεν γνωρίζουμε ακόμη το ακριβές ποσοστό της αποχής και στις ΗΠΑ οι εκλογικοί κανόνες διαφέρουν από Πολιτεία σε Πολιτεία, γεγονός που καθιστά τη διαδικασία αρκετά χαοτική.

Το ζήτημα, όμως, είναι άλλο: δεν γνωρίζουμε πόσοι από τους απογοητευμένους οπαδούς του Trump απείχαν και πόσοι ψήφισαν τους Δημοκρατικούς από καθαρή αντίδραση ή επειδή πραγματικά συμφωνούσαν μαζί τους.

Αυτό το στοιχείο, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι δευτερεύον, όταν γίνεται προσπάθεια ερμηνείας των πολιτικών δυναμικών της Αυτοκρατορίας.

Γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα βασικό ερώτημα: ποιο γεννήθηκε πρώτο, το αυγό ή η κότα; Με άλλα λόγια: είναι ο Trump αποτέλεσμα ενός διάχυτου, φασιστοειδούς, ρατσιστικού, υπεροχικού, εσχατολογικού, εθνικιστικού και με μια αόριστα "απομονωτιστική" διάθεση πολιτικού αισθήματος; Ή μήπως ήταν ο ίδιος, εκείνος που δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την εκλογή του, χάρη στις εξαιρετικές επικοινωνιακές του ικανότητες και στα δισεκατομμύρια που διαθέτει και που τού έχουν διοχετεύσει άλλοι μεγιστάνες σαν κι αυτόν; Πιστεύω, ότι όποιος διαθέτει έστω και μια στοιχειώδη δόση λογικής, δεν θα δυσκολευτεί να απαντήσει, ότι πρώτη γεννήθηκε η κότα.

Και αυτό σημαίνει ότι ο Τrump είναι το σημείο σύγκλισης μιας πληθώρας υπεροχικών, εθνικιστών κ.ο.κ.ψηφοφόρων που κατοικούν σε αυτή την αυτοκρατορική και ιμπεριαλιστική χώρα.

Και ότι, όταν ο ίδιος εξαφανιστεί από το προσκήνιο, όσοι τον ψήφισαν θα αναζητήσουν κάποιον άλλον, λιγότερο απογοητευτικό.

Και δεν θα αργήσουν να τον βρουν.

Το να πιστεύει κανείς ότι το τραμπικό, είναι ένα μετέωρο φαινόμενο που θα εξαφανιστεί στο σκοτάδι του απέραντου κενού, αμέσως μόλις εκλείψει ο Trump, αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, απλώς μια ευχή. Ο Τrump δεν αποτελεί μια "παραφωνία" του συστήματος και ο τραμπισμός δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο.

Έχει κοινωνικές και πολιτισμικές ρίζες πολύ βαθύτερες από τον ηγέτη που τον εκπροσωπεί.

Αν κάποιοι καλοπροαίρετοι πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ που αναδύονται από αυτές τις εκλογές θα επιστρέψουν τη Βενεζουέλα στους Βενεζουελάνους, θα κλείσουν την υπόθεση με το Ιράν μέσω μιας συμφωνίας βάσει της οποίας οι αγιατολάχ θα διατηρήσουν τον έλεγχο του Ορμούζ, θα σταματήσουν να πωλούν όπλα στο Ισραήλ, θα άρουν το εμπάργκο στην Κούβα, θα διαλύσουν τις στρατιωτικές και κατασκοπευτικές βάσεις που διατηρούν σε ολόκληρο τον πλανήτη, θα φορολογήσουν τους δισεκατομμυριούχους για να χρηματοδοτήσουν εκείνο το άθλιο και εκτρωματικό κοινωνικό κράτος που διαθέτουν, θα διαλύσουν τις πολιτοφυλακές της ICE και, ίσως, θα βαδίσουν επικεφαλής πρόθυμων ευρωπαϊκών στρατευμάτων προς τη Μόσχα, για να καρφώσουν το κεφάλι του Πούτιν σε παλούκι, τότε πιθανότατα θα απογοητευτούν περισσότερο ακόμη και από τους οπαδούς του MAGA που απείχαν από τις εκλογές ή ψήφισαν εναντίον του πρώην ηγέτη τους.

Για πολύ απλούς λόγους.

Πρώτον, επειδή ο Τrump έκανε για λογαριασμό των ΗΠΑ τη "βρώμικη δουλειά" (για να χρησιμοποιήσω την έκφραση εκείνου του εντερικού υπολείμματος που εκτελεί χρέη Γερμανού καγκελαρίου), την οποία οι προηγούμενοι δεν είχαν το θάρρος να κάνουν, αν και την σχεδίαζαν εδώ και δεκαετίες.

Δεύτερον, επειδή τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, Κογκρέσο και Trump να βρουν κοινό έδαφος για να καταφέρουν να συμβιώσουν πολιτικά για τα επόμενα δύο χρόνια.

Και το να επιβιώσουν για άλλα δύο χρόνια σημαίνει να σώσουν τις ΗΠΑ από πιθανή καταστροφή.

Μια καταστροφή χρηματοπιστωτική (το περιβόητο δημόσιο χρέος, το οποίο πλέον είναι αρκετά δύσκολο να διοχετευθεί στις διεθνείς αγορές), κοινωνική και γεωπολιτική - αρχής γενομένης από το κορυφαίο ερώτημα όλων: τί πρέπει να γίνει με την Κίνα; Ή μήπως πιστεύει κανείς πραγματικά, ότι οι αντίπαλοι του Trump θα διακινδυνεύσουν την κατάρρευση της αυτοκρατορίας τους μόνο και μόνο για να κινήσουν εναντίον του μια διαδικασία καθαίρεσης (impeachment); Για να φτάσουν τους 67 γερουσιαστές - αριθμός που απαιτείται για παράκαμψη του προεδρικού βέτο σε νομοσχέδιο - θα χρειάζονταν τη στήριξη 12 Ρεπουμπλικανών.

Κάτι εξαιρετικά απίθανο.

Και, άλλωστε, για ποια νομοθετήματα μιλάμε; Για τον φόρο επί του πλούτου (wealth tax), που απορρίφθηκε ακόμη και στην Καλιφόρνια ή για την αύξηση του ομοσπονδιακού κατώτατου ημερομισθίου στα 20 δολάρια; Δεν θα υπήρχε ούτε ένας από τους 45 Ρεπουμπλικανούς διατεθειμένος να στηρίξει τέτοιες πρωτοβουλίες, ενώ πιθανότατα θα υπήρχαν αρκετοί Δημοκρατικοί που επίσης δεν θα τις υποστήριζαν.

Τρίτον, επειδή τίποτα δεν εγγυάται ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια το μέτωπο MAGA, που κάθε άλλο παρά σε αποδρομή βρίσκεται, δεν θα βρει κάποιον πιο αξιόπιστο από τον Τrump, ο οποίος θα αντιπαρατεθεί με ένα δημοκρατικό μέτωπο που μοιάζει αραγές και ομοιογενές, αλλά ουδέποτε υπήρξε τέτοιο και πολύ περισσότερο δεν είναι σήμερα.

Στο εσωτερικό αυτού του ιδιότυπου εκλογικού συνασπισμού που αποκαλείται Δημοκρατικό Κόμμα συνυπάρχουν οι πιο αντίρροπες και συγκρουόμενες πολιτικές τάσεις που μπορεί να φανταστεί κανείς: χρηματοδοτούμενοι από το AIPAC και αντισιωνιστές, υπέρμαχοι της υπεροχής και διεθνιστές, οπαδοί της woke κουλτούρας και πολεμοκάπηλοι κ.ο.κ. Το ίδιο, πάνω κάτω, μπορεί να ειπωθεί και για το άλλο υποτιθέμενο κόμμα, το Ρεπουμπλικανικό. Στις ΗΠΑ έχει συντελεστεί μια πολιτική μεταβολή, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις ενός τρίτου πόλου, καθώς οι παραδοσιακοί Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί εμφανίζουν πλέον περισσότερα κοινά μεταξύ τους, απ' όσα έχουν με τις ριζοσπαστικές πτέρυγες των ίδιων των κομμάτων τους.

Με λίγα λόγια, οι ενθουσιασμένοι αντιτραμπικοί, στην Ευρώπη και στην Αμερική, ας πανηγυρίσουν το εκλογικό στραπάτσο του Trump.

Έχουν υποφέρει τα πάνδεινα βλέποντας την αγαπημένη τους "μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου" να αποκαλύπτεται όπως πραγματικά είναι και όχι όπως οι ίδιοι θα ήθελαν να είναι.

Όλοι οι υπόλοιποι, που αντιμετωπίζουν τις ΗΠΑ γι' αυτό ακριβώς που είναι - μια ιμπεριαλιστική ολιγαρχία με στοιχεία φιλελεύθερης δημοκρατίας - μπορούν να συνεχίσουν απερίσπαστοι να καταμετρούν τις καταστροφές που η μαύρη καρδιά αυτής της χώρας θα εξακολουθήσει να προκαλεί και να καταγραφούν τις αιώνιες ήττες των ταυτοτικών αφηγημάτων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους