Μετά από 20 σχεδόν χρόνια αξιώθηκα και πήγα για δεύτερη φορά στην Καππαδοκία Περάσαμε απέναντι, στον Τσεσμέ, με το καραβάκι και έπειτα διανύσαμε οδικώς περί τα 2.500 χιλιόμετρα, ανηφορίζοντας...

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από 20 σχεδόν χρόνια αξιώθηκα και πήγα για δεύτερη φορά στην Καππαδοκία Περάσαμε απέναντι, στον Τσεσμέ, με το καραβάκι και έπειτα διανύσαμε οδικώς περί τα 2.500 χιλιόμετρα, ανηφορίζοντας σταδιακά από το υψόμετρο μηδέν μέχρι τα 1300 και πλέον μέτρα, στα υψίπεδα της μοναδικής αυτής περιοχής με τους χιλιάδες κώνους και τις νεραϊδοκαμινάδες, με επιστροφή πάλι πίσω στη Σμύρνη και Τσεσμέ.

Το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδρομής, που προσωπικά το γλύτωσα, ήταν το Πειραιάς - Χίος στον πηγαιμό και το Χίος - Πειραιάς στον γυρισμό, όπως μου δήλωσαν κατηγορηματικά οι φίλοι που ήρθαν εξ Αθηνών μαζί μας.

Και που σαι ακόμη, τους λέω.

Από τις 15/11 κλείνει και το αεροδρόμιο του νησιού και ν δείτε τι θα συμβεί στα πλοία τον χειμώνα.

Φύγαμε λοιπόν από ένα ακριτικό ελληνικό νησί, που η κοινωνία του φθίνει ραγδαία, όπως συμβαίνει σε όλη την ελληνική περιφέρεια και περάσαμε απέναντι, όπου η Τουρκία σφύζει από ζωή και παραγωγή.

Διήλθαμε εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα κάμπων και οροπεδίων, από τις πεδιάδες του Μαίανδρου, στη Σμύρνη και στο Αϊδινιο, μέχρι τα εύφορα οροπέδια και την καλλιεργούμενη σε μεγάλο μέρος της πλέον στέπα του Ικονίου και μέχρι τους ορεινούς κάμπους του Νεβσεχιρ και του Ακσαράι και διαπιστώσαμε με τα μάτια μας την ασύλληπτη για τα ελληνικά δεδομένα πρωτογενή παραγωγή σε δημητριακά, πατάτες, βαμβάκι, ζαχαρότευτλα, φράουλες, κολοκύθες, ρόδια, κυδώνια, τζίτζιφα και χίλια δυο άλλα προϊόντα της γης.

Τα οποία μετεφεραν χιλιάδες φορτηγά καμιόνια από τα χωράφια προς τις μονάδες επεξεργασίας, στα εργοστάσια ζάχαρης, στα σιλό, στις βιομηχανίες κάθε είδους, που τα χρησιμοποιούν ως πρώτη ύλη όλα αυτά.

Χωριά και πόλεις ζωντανές να δουλεύουν στη γη, στην παραγωγή, στις βιομηχανιες και κοντά σε αυτά, να αναπτύσσεται ο τουρισμός σε τεράστια κλίμακα, με δεκάδες μορφές μικρής ατομικής έως και πενταστερης πολυεθνικής επιχειρηματικοτητας, δίχως όμως να κυριαρχεί επί του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα αλλά μάλλον να τον συμπληρωνει.

Γι' αυτό είναι όλα ζωντανά τα χωριά και συνεχώς μεγαλώνει ο πληθυσμός τους.

Η αισθητική των νέων (πολύ)κατοικιών ήταν η μόνη παραφωνία στα μάτια μου αλλά αυτό πια είναι αποδεκτό για την Τουρκία.

Σε όλα αυτά τα χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα εύφορης γης δεν είδα ούτε ένα φωτοβολταϊκό "πάρκο" μέσα σε κάμπο, να στερεί γη από τις καλλιέργειες.

Απεναντίας υπήρχαν διάσπαρτα κάποια μικρά ατομικά φωτοβολταϊκά συστήματα παραγωγής της χρειαζουμενης ενέργειας για άντληση νερού και πότισμα των τεράστιων αυτών υδροβόρων καλλιεργειών.

Δυστυχώς η σύγκριση με την Ελλάδα που φθίνει πληθυσμιακά επειδή έχει επιλέξει πολιτική τουριστικής μονοκαλλιέργειας, εποχικής κατοίκησης και επιχειρηματικότητας στην επαρχία και στα νησιά, πολιτικη εκποίησης των φυσικών πόρων της και απαξίωσης της γης, της παραγωγής και των παραγωγών της, προκαλεί θλίψη.

Όποιος πάει να δει τι συμβαίνει απέναντι, στο εσωτερικό αυτής της αχανούς γείτονος χώρας, θα διακρίνει καθαρά τι μέλλει γενέσθαι στην περιοχή αυτή του πλανήτη, όπου η μία μεριά της θάλασσας ερημοποιειται κοινωνικά και η απέναντι μεριά σφύζει από ζωή και ενέργεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους