«Ωρολογιακές Βόμβες» στο Ιόνιο: Όταν οι Εξορύξεις Συναντούν τα Τοξικά Μυστικά της Μαφίας Η Μεσόγειος Θάλασσα, και ειδικότερα το Ιόνιο Πέλαγος, αποτελεί εδώ και δεκαετίες το σκηνικό για ένα από τα πιο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δράση της ιταλικής μαφίας (κυρίως της καλαβρέζικης ’Ndrangheta) στη βύθιση πλοίων με τοξικά και ραδιενεργά απόβλητα, γνωστή ως "Ecomafia", έρχεται ξανά στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο.

Η σύγχρονη ερευνητική δραστηριότητα για υδρογονάνθρακες «αγγίζει» πλέον τα ίδια ακριβώς γεωγραφικά σημεία όπου φέρεται να αναπαύονται τα «πλοία των δηλητηρίων», πυροδοτώντας έντονες αντιδράσεις. Το Ιστορικό του Εγκλήματος και τα Πλοία-Φαντάσματα Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ιταλική μαφία ανέπτυξε μια εξαιρετικά κερδοφόρα δραστηριότητα: τη διαχείριση βιομηχανικών και πυρηνικών καταλοίπων για λογαριασμό μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών.

Αντί για τη δαπανηρή νόμιμη επεξεργασία, η μέθοδος ήταν απλή: παλιά εμπορικά πλοία φορτώνονταν με βαρέλια τοξικών αποβλήτων, οδηγούνταν σε μεγάλα θαλάσσια βάθη και ανατινάζονταν.

Συγκεκριμένα πλοία έχουν συνδεθεί άμεσα με αυτή την πρακτική: • MV Cunsky (ή Kunsky): Το πλοίο-σύμβολο της υπόθεσης, το οποίο ομολόγησε ότι ανατίναξε προσωπικά ο μετανοημένος μαφιόζος Φραντσέσκο Φόντι το 1992, φορτωμένο με 120 βαρέλια ραδιενεργών αποβλήτων. • Rigel: Βυθίστηκε το 1987 στα ανοιχτά του Ιονίου κάτω από εξαιρετικά ύποπτες συνθήκες, με εικονικό φορτίο μαρμάρων που έκρυβε τοξικά κατάλοιπα. • Rosso (πρώην Jolly Rosso): Πλοίο που εξώκειλε μυστηριωδώς στις ακτές της Καλαβρίας το 1990, έχοντας «εξαφανίσει» το φορτίο του πριν την προσάραξη.

Οι ιταλικές αρχές εκτιμούσαν ότι τουλάχιστον 7 τοξικά ναυάγια (μεταξύ των οποίων σκάφη που αναφέρονταν στις λίστες ως «Νίκος 1» και «Βόρειες Σποράδες») βρίσκονται στη θαλάσσια ζώνη μεταξύ Καλαβρίας και των ελληνικών νησιών του Ιονίου (Παξοί, Κεφαλονιά, Ζάκυνθος). Πολιτική Συνενοχή και Κρατικό «Θάψιμο» Το σκάνδαλο αυτό δεν θα μπορούσε να γιγαντωθεί χωρίς υψηλή προστασία.

Οι δικαστικές έρευνες αποκάλυψαν τη στενή διασύνδεση της μαφίας με την επίσημη ιταλική υπηρεσία ενέργειας και περιβάλλοντος (ENEA), στελέχη της οποίας φέρονται να δωροδοκούσαν τη ’Ndrangheta για να εξαφανίζει τα πυρηνικά απόβλητα εργοστασίων και νοσοκομείων.

Το δίκτυο είχε διεθνείς προεκτάσεις, λειτουργώντας με την ανοχή πολιτικών και μυστικών υπηρεσιών της Ιταλίας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Η πιο σκοτεινή σελίδα γράφτηκε το 1994 με τη δολοφονία της Ιταλίδας δημοσιογράφου Ιλάρια Άλπι στη Σομαλία. Η Άλπι είχε ανακαλύψεις αποδείξεις για ένα τεράστιο κύκλωμα όπου ευρωπαϊκές βιομηχανίες έστελναν τοξικά απόβλητα στον Τρίτο Κόσμο και στη Μεσόγειο με αντάλλαγμα παράνομα όπλα, μια υπόθεση που «θαφτήκε» συστηματικά από τις αρχές με το πρόσχημα του κρατικού απορρήτου. Η Σύγχρονη Απειλή: «Ασωπός-1», Νότιες Εξορύξεις και Αναμοχλευση του Βυθού Το ζήτημα αποκτά νέα, εφιαλτική διάσταση μέσα από το πρόγραμμα των ερευνητικών και επιβεβαιωτικών γεωτρήσεων για τον εντοπισμό κοιτασμάτων φυσικού αερίου.

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η θαλάσσια ερευνητική γεώτρηση στον στόχο «Ασωπός-1» (Block 2) στο βορειοδυτικό Ιόνιο (60 χλμ. από την Κέρκυρα και 44 χλμ. από τους Οθωνούς), καθώς και οι προγραμματισμένες γεωτρήσεις νοτιότερα, δυτικά της Πελοποννήσου και της Κρήτης.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν πλέον έντονη ανησυχία και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιπτώσεις αυτών των εξορύξεων.

Η βασική τους φοβία εστιάζεται στην αναμόχλευση του βυθού: • Διατάραξη των ιζημάτων: Με την πάροδο 30 και πλέον ετών, πολλά από τα τοξικά βαρέλια έχουν καλυφθεί από παχιά στρώματα θαλάσσιων ιζημάτων.

Οι βαριές εργασίες γεώτρησης, η τοποθέτηση υποδομών και οι υποθαλάσσιες εκσκαφές κινδυνεύουν να αναδεύσουν τον πυθμένα. • Καταστροφή διαβρωμένων βαρελιών: Τα μεταλλικά βαρέλια που περιέχουν τα ραδιενεργά και χημικά απόβλητα βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο διάβρωσης λόγω του θαλασσινού νερού.

Οποιαδήποτε μηχανική πίεση, κραδασμός από τις γεωτρήσεις ή αναμόχλευση του βυθού μπορεί να σπάσει αυτά τα ευάλυτα κοντέινερ. • Μόλυνση της τροφικής αλυσίδας: Μια τέτοια ρήξη θα απελευθέρωνε άμεσα πλουτώνιο, καίσιο και βαρέα μέταλλα στα βαθιά θαλάσσια ρεύματα του Ιονίου, προκαλώντας μη αναστρέψιμη οικολογική καταστροφή και μολύνοντας τη θαλάσσια ζωή της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Οι περιβαλλοντικοί όροι για τον «Ασωπό-1» επιβάλλουν χαρτογράφηση του βυθού, όμως για τις οργανώσεις, το ρίσκο παραμένει τεράστιο.

Η ανάγκη για ενέργεια αναγκάζει τη βιομηχανία να σκάψει μια περιοχή-ναρκοπέδιο, όπου ένα λάθος αρκεί για να ξυπνήσει τους τοξικούς εφιάλτες που έθαψε η μαφία. Λένα Μαρτζούκου via Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Κέρκυρας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους