Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η 24η Δεκεμβρίου 1989 ήταν η παραμονή Χριστουγέννων που σφράγισε το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

Ενώ η Δυτική Ευρώπη ετοιμαζόταν να γιορτάσει τα Χριστούγεννα, στο Ανατολικό Μπλοκ —και ειδικότερα στη Ρουμανία— παιζόταν η τελευταία πράξη ενός αιματοβαμμένου δράματος.

Εκείνη την ημέρα, ο Νικολάε και η Έλενα Τσαουσέσκου μεταφέρθηκαν υπό άκρα μυστικότητα στο στρατόπεδο του Τιργκόβιστε.

Οι δρόμοι του Βουκουρεστίου ήταν πεδίο μαχών ανάμεσα στον στρατό που είχε προσχωρήσει στην Επανάσταση και σε ελεύθερους σκοπευτές της Σεκουριτάτε.

Η απόφαση είχε ήδη ληφθεί πίσω από κλειστές πόρτες: το καθεστώς έπρεπε να τελειώσει οριστικά την επόμενη κιόλας ημέρα. Η Ψευδαίσθηση του «Τέλους της Ιστορίας» Όταν έπεσε το Ανατολικό Μπλοκ, πολλοί πίστεψαν ότι η δημοκρατία είχε κερδίσει ολοκληρωτικά και για πάντα.

Σήμερα, 37 χρόνια μετά, βλέπουμε πόσο επιπόλαιη ήταν αυτή η σιγουριά. Η Ευρώπη που γεννήθηκε από τις στάχτες του 1989 διολισθαίνει σταδιακά σε νέες μορφές ελέγχου.

Η διαφορά είναι ότι ο σημερινός αυταρχισμός δεν χρειάζεται τις βάναυσες μεθόδους της παλιάς Ανατολικής Ευρώπης.

Δεν χρειάζεται στρατοδικεία, ούτε τεθωρακισμένα TAB.

Ο ψηφιακός ολοκληρωτισμός: Αντικατέστησε τους πληροφοριοδότες της γειτονιάς με αλγόριθμους, ψηφιακά πορτοφόλια και κεντρικό έλεγχο των τραπεζικών λογαριασμών.

Η τεχνοκρατική επιβολή: Ηγέτες όπως η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο Ντόναλντ Τουσκ χρησιμοποιούν το γράμμα του νόμου και τις γραφειοκρατικές οδηγίες για να επιβάλλουν πολιτικές, παρακάμπτοντας τις τοπικές κοινωνίες και τη λαϊκή κυριαρχία.

Όσοι σήμερα ξεχνούν τη φρίκη των καθεστώτων του '89 και τα ευαγγελίζονται, κάνουν το ίδιο λάθος με όσους εμπιστεύονται τυφλά τις σημερινές ελίτ των Βρυξελλών.

Η ιστορία άλλαξε οριστικά εκείνα τα Χριστούγεννα, θυμίζοντάς μας ότι η ελευθερία χάνεται τη στιγμή που οι πολίτες δέχονται να ανταλλάξουν τα δικαιώματά τους με την υπόσχεση της «ασφάλειας». Η πτώση του Ανατολικού Μπλοκ το 1989 ξεκίνησε ως η μεγάλη υπόσχεση για μια Ευρώπη ελευθερίας, πλουραλισμού και δημοκρατίας.

Η εικόνα του Νικολάε Τσαουσέσκου να οδηγείται στην εκτέλεση σήμανε το τέλος του πιο σκληρού, ολοκληρωτικού καθεστώτος της περιοχής.

Σήμερα, όμως, αρκετές δεκαετίες μετά, η ιστορική μνήμη μοιάζει να εξασθενεί.

Παρατηρούμε μια διπλή, ανησυχητική τάση: από τη μία πλευρά, τη ρομαντικοποίηση των παλαιών αυταρχικών καθεστώτων από μερίδα των πολιτών και, από την άλλη, την υιοθέτηση συγκεντρωτικών, αυταρχικών πρακτικών από την ίδια την ηγεσία της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από τη Λήθη του Ολοκληρωτισμού στη Σύγχρονη Ευρωκρατία Το παράδοξο της εποχής μας είναι ότι, ενώ η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού υποτίθεται ότι θα εξάλειφε τον κρατικό έλεγχο και τη φίμωση της αντίθετης γνώμης, η σημερινή ευρωπαϊκή πραγματικότητα θυμίζει συχνά τις παθογένειες που πολεμήθηκαν τότε.

Η «Ευρωκρατία» της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Η σημερινή Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επικρίνεται συστηματικά για τη διοίκηση της ΕΕ μέσω ενός κλειστού, μη εκλεγμένου κύκλου γραφειοκρατών, λαμβάνοντας κρίσιμες αποφάσεις (από τις οικονομικές κυρώσεις έως την υγειονομική πολιτική) πίσω από κλειστές πόρτες, παρακάμπτοντας τη βούληση των εθνικών κοινοβουλίων. • Η περίπτωση του Ντόναλντ Τουσκ . Ο Πολωνός Πρωθυπουργός και πρώην Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αν και εμφανίζεται ως ο θεματοφύλακας των ευρωπαϊκών αξιών, έχει κατηγορηθεί από τους επικριτές του για τη χρήση σκληρών, κρατικών μηχανισμών και νομικών υπερβάσεων με σκοπό την εξουδετέρωση των πολιτικών του αντιπάλων, θυμίζοντας πρακτικές «εκκαθαρίσεων» του παρελθόντος.

Ο έλεγχος της πληροφορίας: Η λογοκρισία στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με το πρόσχημα της «καταπολέμησης της παραπληροφόρησης», οι ψηφιακές ταυτότητες και τα συστήματα κεντρικού ελέγχου φέρνουν στη μνήμη τη μόνιμη καχυποψία και την παρακολούθηση των πολιτών που κάποτε εφάρμοζαν υπηρεσίες όπως η διαβόητη Σεκουριτάτε της Ρουμανίας.

Η λήθη της Ιστορίας Την ίδια στιγμή, η κοινωνική απογοήτευση από την ακρίβεια, τη διαφθορά και την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου οδηγεί πολλούς στο να αναπολούν —ή να ευαγγελίζονται— ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Ξεχνούν τη στέρηση βασικών αγαθών, τον τρόμο, τις φυλακίσεις και την πλήρη καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Η ιστορία διδάσκει ότι ο αυταρχισμός δεν έρχεται πάντα με στρατιωτικά άρματα μάχης, όπως αυτό στο βίντεο του 1989.

Σήμερα, μπορεί να εμφανίζεται «εκδημοκρατισμένος», ντυμένος με κοστούμια, γραφειοκρατικούς κανονισμούς και θεσμικά προσχήματα.

Η πτώση του Ανατολικού Μπλοκ δεν ήταν το «τέλος της ιστορίας»· ήταν μια προειδοποίηση ότι η ελευθερία απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση, τόσο απέναντι σε όσους ωραίζουν το παρελθόν όσο και απέναντι σε εκείνους που συγκεντρώνουν υπερεξουσίες στο παρόν...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους