Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανάγκη για νέα τραγούδια προκύπτει από τις ζυμώσεις, από τις μνήμες και τις σκέψεις, από τις εικόνες που σε βρίσκουν.

Δεν είναι ένα πράγμα δηλαδή, και πιστεύω πως δεν εξηγείται.

Μακάρι να γνωρίζαμε από πού ξεκινούν τα τραγούδια.

Παρ’ όλα αυτά, το τραγούδι «Κηφισός» ξεκινά από κάποιον που νοσταλγεί το πρόσωπο του ανθρώπου που πουλούσε σαλέπι στο Μοναστηράκι, τον οποίο εξαφάνισε μια αλυσίδα καταστημάτων.

Που έπειτα αναλογίζεται πως το σινεμαδάκι του έγινε σούπερ μάρκετ και η πλατεία του έγινε μετρό.

Που το πλαστικό μπουκάλι, ως σκουπίδι του ωκεανού, βρήκε κι άλλα εκατομμύρια μπουκάλια και σχημάτισαν ένα πλαστικό νησί.

Που οι σχέσεις, από σχέσεις ζωής έγιναν σχέσεις στιγμής, που οι βλαχοαμερικάνοι γυρεύουν μαύρο χρυσό σκοτώνοντας.

Για να φτάσει στο ρεφρέν, στον αργαλειό που ακόμα υφαίνει, και να πει «σκέψου τι δεν έκανες κι εσύ» – κι εγώ κι εσύ, όλοι μαζί.

Λέγεται «Κηφισός» γιατί κάποτε σε αυτό το ποτάμι, το μπαζωμένο πλέον, έπιναν νερό και βουτούσαν ο θείος μου κι ο πατέρας μου, όταν γυρνούσε ο παλιατζής παππούς μου από το Μοναστηράκι και άφηνε το άλογο δίπλα στον Κηφισό, σε ένα μέρος της γειτονιάς μου που λέγεται Βρυσάκι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους