Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή μου και τα κομμάτια του παζλ που μου άφησαν Για άλλη μια φορά, μια συζήτηση που είχα κάνει πριν από δύο-τρεις μήνες ήρθε ξανά στην επιφάνεια και με Eξάντλησε.

Κι έχει την πλάκα του, γιατί άνθρωποι που κάποτε πέρασαν από τη ζωή μου εξακολουθούν να με παρακολουθούν στα social media.

Χρόνια μετά, γνωρίζουν τι κάνω, πώς είμαι, πού βρίσκομαι, τι αλλάζω.

Κάποιοι επιστρέφουν, κάποιοι επικοινωνούν και κάποιοι παραμένουν σιωπηλοί θεατές.

Τους έχω όλους! Σαν παλιούς πρωταγωνιστές που δεν εγκατέλειψαν ποτέ την αίθουσα.

Και αναρωτιέμαι: Τόσο πολύ ενδιαφέρονται για τη ζωή μου ή μήπως τους κινεί την περιέργεια το γεγονός ότι εξακολουθώ να είμαι μόνη; Καμιά φορά σκέφτομαι ότι η προσωπική μου ζωή έχει γίνει ένα μεγάλο Άρλεκιν.

Μόνο που κάθε τόσο επιστρέφει κάποιος από το προηγούμενο κεφάλαιο, ενώ εγώ προσπαθώ να γράψω το επόμενο! Πίσω από το χιούμορ, όμως, υπάρχει μια συνειδητοποίηση που έχει αρχίσει να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τις σχέσεις.

Δεν ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρωτες.

Ήταν, όμως, σημαντικοί.

Ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Άλλος μου έδειξε τι σημαίνει επιθυμία, άλλος τι σημαίνει απουσία, άλλος με πλήγωσε, άλλος με έκανε να δω τις αδυναμίες μου και κάποιος άλλος μου έδειξε μια πλευρά της ανθρώπινης συμπεριφοράς που ίσως δεν είχα συναντήσει μέχρι τότε.

Για μένα ο έρωτας είναι πάνω απ' όλα.

Δεν τον υποτιμώ ούτε τον αντικαθιστώ με θεωρίες αυτογνωσίας.

Αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που συναντάμε προορισμένοι να γίνουν σύντροφοί μας.

Κάποιοι αποτελούν κομμάτια του παζλ που χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε παρακάτω.

Και ίσως αυτός να είναι ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας.

Μέσα από τις συναντήσεις μας βλέπουμε πλευρές του εαυτού μας που μόνοι μας ίσως δεν θα αναγνωρίζαμε.

Τα πρώτα μου άρθρα, πριν από περίπου δεκαεπτά χρόνια, ήταν αφιερωμένα στις σχέσεις και στους σύνθετους αστρολογικούς χάρτες, τα γνωστά composite.

Μελετούσα τη δυναμική δύο ανθρώπων, την έλξη, τις αποστάσεις και τις συγκρούσεις.

Σήμερα αντιλαμβάνομαι πως, μέσα από τις ιστορίες των άλλων, προσπαθούσα να καταλάβω και τη δική μου.

Αυτή την περίοδο, με τον ανάδρομο Ερμή και την ανάδρομη Αφροδίτη να ενεργοποιούν συμβολικά το δωδέκατο σπίτι μου, αισθάνομαι ότι ανοίγουν ξανά παλιές συναισθηματικές εκκρεμότητες.

Πρόσωπα επιστρέφουν, συζητήσεις επανέρχονται και καταστάσεις με κάνουν να κοιτάζω διαφορετικά το παρελθόν.

Φέτος, δουλεύοντας και τη σχέση μου με τον πατέρα μου, άρχισα να καταλαβαίνω πόσο μπορεί να επηρεάζει τις ενήλικες σχέσεις μας η συναισθηματική απουσία και η ανάγκη να μάθουμε από νωρίς να τα καταφέρνουμε μόνοι μας.

Όταν συνηθίζεις να μη ζητάς, να μη διεκδικείς και να μη δείχνεις τις ανάγκες σου, μπορεί αργότερα να αναζητάς ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά διαθέσιμοι.

Και μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή υπήρξε και ένα καινούργιο φλερτ.

Ένας άνθρωπος που μου έδειξε πολύ καθαρά πώς μπορεί να συμπεριφέρεται κάποιος όταν προσεγγίζει μια γυναίκα με σεβασμό, ηρεμία και ουσιαστικό ενδιαφέρον.

Εκτίμησα πάρα πολύ τον τρόπο του.

Απλώς, εκείνη τη στιγμή εγώ δεν ήμουν έτοιμη να το δεχτώ.

Και θεωρώ σημαντικό να μπορώ να το αναγνωρίσω χωρίς να αδικώ ούτε εκείνον ούτε τον εαυτό μου.

Μερικές φορές κάτι όμορφο μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή μας, αλλά εμείς να μην έχουμε ακόμη τον χώρο για να το υποδεχτούμε.

Όσο για τους ανθρώπους που συναντώ, έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι πόσα πράγματα κουβαλάμε όλοι μέσα στις σχέσεις μας.

Παλιά τραύματα, φόβους, ανεκπλήρωτες ανάγκες, θυμό, προσδοκίες και οικογενειακές ιστορίες που συχνά μεταφέρουμε στον επόμενο άνθρωπο χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε.

Κάποιες φορές, ακούγοντας ορισμένες ιστορίες, σκέφτομαι ότι θα μπορούσα άνετα να στείλω αρκετούς στον ψυχολόγο.

Βέβαια, δεν αποκλείω να σκέφτονται το ίδιο και για μένα! Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι.

Υπάρχουν άνθρωποι που αναγνωρίζουν το υλικό που κουβαλούν και άνθρωποι που περιμένουν από τον σύντροφό τους να πληρώσει τον λογαριασμό για όσα έζησαν πριν τον γνωρίσουν.

Στη δική μου Destiny Matrix, η Love Line είναι 12-18-6. Το 12 συνδέεται με την αναμονή και την υπερπροσφορά, το 18 με τους φόβους και τις εξιδανικεύσεις και το 6 με την επιλογή.

Και για μένα αυτή η επιλογή έχει πλέον ένα πολύ συγκεκριμένο νόημα: να μην εγκαταλείπω τον εαυτό μου για να κρατήσω έναν άλλον άνθρωπο.

Ακούω συχνά γυναίκες να λένε ότι είναι μόνες σε αυτή την ηλικία, σαν να υπάρχει κάποιο χρονικό όριο μέσα στο οποίο πρέπει να έχουμε παντρευτεί, να έχουμε δημιουργήσει οικογένεια και να έχουμε τακτοποιήσει την προσωπική μας ζωή.

Κι εγώ αναρωτιέμαι αν τελικά η δική μου μοναχικότητα είναι και μια περίοδος που χρειάζομαι για να ολοκληρώσω κάτι μέσα μου.

Όχι επειδή δεν θέλω έναν άνθρωπο δίπλα μου.

Τον θέλω.

Θέλω τον έρωτα, την αγκαλιά, την επικοινωνία, τη συντροφικότητα.

Αλλά δεν θέλω να μπω σε μια σχέση μόνο και μόνο για να μη λέω ότι είμαι μόνη.

Χρειάζεται πρώτα να τα βρω με τον εαυτό μου.

Να καταλάβω τι ζητάω, τι μπορώ να προσφέρω και τι δεν είμαι πια διατεθειμένη να δεχτώ.

Γιατί μια υγιής σχέση δεν μπορεί να στηρίζεται στην προσδοκία ότι ο ένας θα θεραπεύσει όσα δεν έχει αντιμετωπίσει ο άλλος.

Δεν θέλω να γίνω η κυρία κάποιου χάνοντας την προσωπικότητά μου.

Θέλω να μπορώ να αγαπήσω χωρίς να μικρύνω, να μοιραστώ χωρίς να εξαρτηθώ και να είμαι δίπλα σε έναν άνθρωπο χωρίς να χρειάζεται να εγκαταλείψω όσα είμαι.

Ίσως τελικά να μην έχει τόση σημασία η ηλικία μας όσο η στιγμή που αποφασίζουμε να κοιτάξουμε πραγματικά μέσα μας.

Γιατί μπορεί να περάσουν δεκαετίες και να συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες συμπεριφορές, απλώς με διαφορετικά πρόσωπα.

Και κάπου εδώ καταλαβαίνω πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ακόμη κι εκείνοι που δεν έμειναν, είχαν τη θέση τους στην ιστορία μου.

Δεν χρειάζεται να τους διαγράψω, να τους κατηγορήσω ή να επιστρέψω σε αυτούς.

Μπορώ να αναγνωρίσω τι μου έδωσαν και να συνεχίσω.

Ίσως η σημαντικότερη συνάντηση να είναι τελικά εκείνη με τον εαυτό μας.

Και ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι της αγάπης να μην είναι να βρούμε κάποιον που θα μας επιλέξει, αλλά να μάθουμε να μην εγκαταλείπουμε εμείς τον εαυτό μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους