Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κ.Α.Π.Η. … Ή ΜΗΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ; Ας πούμε δυο κουβέντες για τα Κ.Α.Π.Η. (Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων), γιατί μερικές φορές έχουμε την εντύπωση ότι η κοινωνική πολιτική ενός Δήμου εξαντλείται σε καμιά φωτογραφία, δυο κορδέλες, έναν αγιασμό και μια ανάρτηση στο Facebook.

Κι ύστερα όλοι σπίτι τους, ήσυχοι ότι επιτέλεσαν το κοινωνικό τους έργο! Το Κ.Α.Π.Η. δεν είναι γηροκομείο, ούτε αποθήκη ηλικιωμένων για να τους παρκάρουμε μέχρι να περάσει η ώρα.

Είναι ένας χώρος κοινωνικής προστασίας, συντροφιάς, δραστηριοποίησης και αξιοπρέπειας για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.

Είναι ένας χώρος όπου ένας ηλικιωμένος μπορεί να πιει τον καφέ του, να συναντήσει ανθρώπους, να συζητήσει, να παίξει τάβλι, χαρτιά, να συμμετάσχει σε εκδρομές, γυμναστική, πολιτιστικές δραστηριότητες και δημιουργικά προγράμματα.

Να έχει πρόσβαση σε κοινωνική υποστήριξη, ενημέρωση για θέματα υγείας και, όπου προβλέπεται, σε υπηρεσίες φυσικοθεραπείας και προληπτικής φροντίδας.

Με απλά λόγια, να μη σαπίζει τέσσερις τοίχους, βλέποντας τηλεόραση και μετρώντας τις ώρες μέχρι να νυχτώσει.

Και τώρα πάμε στο ζουμί! Πόσο θα βοηθούσε ένα Κ.Α.Π.Η. έναν Δήμο ή μια μικρή κωμόπολη; Πολύ περισσότερο απ' όσο φαντάζονται ορισμένοι που έχουν μάθει να μετρούν την ανάπτυξη με κυβικά τσιμέντου, τετραγωνικά πλακόστρωτα και πόσες φωτογραφίες βγήκαν δίπλα στον δήμαρχο.

Σε μια μικρή κωμόπολη, όπου αρκετοί ηλικιωμένοι ζουν μόνοι, τα παιδιά τους βρίσκονται σε άλλες πόλεις ή στο εξωτερικό και η καθημερινότητα περιορίζεται από το σπίτι μέχρι το καφενείο και από το καφενείο μέχρι το σπίτι, ένα Κ.Α.Π.Η. μπορεί να γίνει πραγματικό κέντρο ζωής.

Ας δούμε τι θα μπορούσε να προσφέρει: 1. Καταπολέμηση της μοναξιάς.

Ο ηλικιωμένος δεν χρειάζεται μόνο φάρμακα και γιατρούς.

Χρειάζεται ανθρώπους.

Να μιλήσει, να γελάσει, να διαφωνήσει, να αισθανθεί ότι ανήκει κάπου.

Η μοναξιά δεν γράφεται πάντα στο πρόσωπο, αλλά πολλές φορές τρώει τον άνθρωπο από μέσα. 2. Καθημερινή κοινωνική επαφή.

Ένας οργανωμένος χώρος με σταθερό ωράριο, καφέ, παρέα, παιχνίδια και δραστηριότητες.

Όχι να ανοίγει όποτε θυμηθεί κάποιος και να κλείνει μόλις τελειώσει η φωτογράφιση. 3. Υγεία και πρόληψη.

Ενημερωτικές ομιλίες, μετρήσεις πίεσης και σακχάρου από κατάλληλους επαγγελματίες, φυσική άσκηση και συνεργασία με κοινωνικές και υγειονομικές υπηρεσίες.

Γιατί η πρόληψη είναι προτιμότερη από το να τρέχουμε κατόπιν εορτής. 4. Μετακίνηση και εξυπηρέτηση.

Ένας ηλικιωμένος που δεν οδηγεί ή δεν έχει συγγενείς κοντά του χρειάζεται βοήθεια για να φτάσει στο Κ.Α.Π.Η. Ένα δημοτικό όχημα, με συγκεκριμένες διαδρομές και πρόγραμμα, θα μπορούσε να λύσει ένα σοβαρό καθημερινό πρόβλημα. 5. Εκδρομές και πολιτισμός.

Μικρές εκδρομές, επισκέψεις σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, μοναστήρια, θεατρικές παραστάσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Γιατί η ηλικία δεν καταργεί την ανάγκη για ζωή, ούτε σημαίνει ότι μετά τα 70 πρέπει να περιμένεις απλώς το επόμενο Πάσχα. 6. Στήριξη όσων έχουν πραγματική ανάγκη.

Συνεργασία με κοινωνικούς λειτουργούς, ενημέρωση για δικαιώματα και παροχές, διασύνδεση με το πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι» και εντοπισμός ανθρώπων που χρειάζονται επιπλέον υποστήριξη. 7. Επικοινωνία μεταξύ γενεών.

Γιατί οι παππούδες και οι γιαγιάδες δεν είναι μουσειακά εκθέματα.

Έχουν ιστορίες, εμπειρίες, γνώσεις και μνήμες.

Μπορούν να μεταδώσουν στα παιδιά και στους νέους την ιστορία του τόπου, τα επαγγέλματα που χάθηκαν, τις παραδόσεις και τις αξίες μιας άλλης εποχής.

Και κάτι ακόμη: Ένα Κ.Α.Π.Η. δεν χρειάζεται απαραίτητα παλάτια, μάρμαρα και προϋπολογισμούς που ζαλίζουν.

Χρειάζεται έναν αξιοπρεπή χώρο, σωστή οργάνωση, ανθρώπους με διάθεση προσφοράς, προσωπικό και ένα δημοτικό συμβούλιο που να καταλαβαίνει ότι η κοινωνική πολιτική δεν είναι πολυτέλεια.

Ακόμη και μια μικρή κωμόπολη μπορεί να ξεκινήσει με έναν κατάλληλο δημοτικό χώρο, συνεργασίες με συλλόγους και εθελοντές, ένα βασικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων και σταδιακή ανάπτυξη υπηρεσιών.

Και ας μη γελιόμαστε.

Οι σημερινοί ηλικιωμένοι δεν είναι κάποιοι άγνωστοι αριθμοί σε έναν δημοτολογικό κατάλογο.

Είναι οι άνθρωποι που δούλεψαν, μεγάλωσαν παιδιά, κράτησαν σπίτια, χωράφια, μαγαζιά και οικογένειες.

Είναι αυτοί που σε πολλές περιπτώσεις έβαλαν πλάτη για να έχουν οι επόμενες γενιές αυτά που σήμερα θεωρούν δεδομένα.

Δεν ζητούν ελεημοσύνη.

Δεν ζητούν να τους χαϊδέψουμε τα αυτιά.

Ζητούν να μη θεωρούνται κοινωνικά αόρατοι.

Και εδώ έρχεται το ερώτημα προς κάθε δημοτική αρχή: Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου οι ηλικιωμένοι θα μπορούν να περνούν δημιουργικά την ημέρα τους, να έχουν παρέα, υποστήριξη και αξιοπρέπεια; Πόσο κοστίζει πραγματικά η πρόληψη της μοναξιάς, σε σύγκριση με το κοινωνικό και ανθρώπινο κόστος της εγκατάλειψης; Και κυρίως, πόσο αξίζει σε έναν Δήμο να φροντίζει αυτούς που τον κράτησαν όρθιο; Γιατί, αν ένας Δήμος βρίσκει χρήματα για γιορτές, πανηγύρια, λαμπιόνια, εξέδρες, μικρόφωνα και δημόσιες σχέσεις, αλλά δεν μπορεί να βρει έναν χώρο και ένα στοιχειώδες πρόγραμμα για τους ηλικιωμένους του, τότε μάλλον δεν έχει πρόβλημα οικονομικών.

Έχει πρόβλημα προτεραιοτήτων.

Και να τελειώνουμε με μια αλήθεια: Τον πολιτισμό ενός τόπου δεν τον μετράς από το πόσο δυνατά παίζει η μουσική στα πανηγύρια του, ούτε από το πόσο όμορφα φωτίζεται η πλατεία του.

Τον μετράς από το πώς συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους ανθρώπους του.

Γιατί αύριο, μεθαύριο, στη θέση εκείνου του παππού που σήμερα κάθεται μόνος στο σπίτι, μπορεί να βρίσκεται ο καθένας μας.

Και τότε δεν θα μας ενδιαφέρουν ούτε οι κορδέλες ούτε οι φωτογραφίες ούτε τα μεγάλα προεκλογικά λόγια.

Θα μας ενδιαφέρει αν υπάρχει μια πόρτα ανοιχτή, ένας άνθρωπος να μας πει καλημέρα και μια καρέκλα να καθίσουμε χωρίς να αισθανόμαστε ότι περισσεύουμε.

Αυτό λέγεται κοινωνία. Τα υπόλοιπα είναι δημοτικές δημόσιες σχέσεις με έξοδα των δημοτών. Ατελείωτος ό Επιδραστής 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους