Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ηρωίδα Λέλα Καραγιάννη όπως τη θυμάται ο συγγραφέας κατά τη συνάντησή τους το 1943 ●Ο Σμυρνιός αρχιμανδρίτης Πέτρος Βλοτίλδος και η Μονή Αγίου Ιεροθέου των Μεγάρων.

Πώς έφθασε μέχρις εκεί η δράση της Λέλας Στην περιοχή ανατολικά από τα Γεράνεια Όρη και δυτικά -γύρω στα επτά χιλιόμετρα από την πόλη των Μεγάρων βρίσκεται σκαρφαλωμένο σε μια πλαγιά το γυναικείο Μοναστήρι του Αγίου Ιεροθέου.

Το 1922, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, πρόσφυγας κι αυτός, ήρθε στην Αθήνα ο Σμυρνιός αρχιμανδρίτης Πέτρος Βλοτίλδος.

Με τη ζωντάνια που διακρίνει τους Σμυρναίους, ο Βλοτίλδος αναζήτησε κάποια περιοχή απόμακρη και ήρεμη για να ιδρύσει ένα μοναστήρι.

Βρήκε κάποιο παλιό κτίσμα εγκαταλελειμμένο κοντά στα Μέγαρα, το οποίο, όπως φαίνεται, ήταν κάποτε μοναστήρι, διότι στον περίβολό του υπήρχε ένας μισοερειπωμένος ναός.

Μια ζεστή καλοκαιρινή νύχτα, θα 'ταν περασμένα μεσάνυχτα, ακούστηκαν δυνατά χτυπήματα στην αμπαρωμένη πόρτα της Μονής.

Ξύπνησε μια μοναχή κι επειδή τα χτυπήματα συνεχίζονταν ειδοποίησε την ηγουμένη, τη «Γερόντισσα». Προς στιγμήν φοβήθηκαν μήπως είναι κάποια γερμανική περίπολος απ' αυτές που κτένιζαν τα γύρω βουνά, διότι οι κατακτητές γνώριζαν ότι πολλοί Βρετανοί στρατιώτες που δεν είχαν αιχμαλωτισθεί στα τέλη Απριλίου προσπαθούσαν να κρυφτούν στα βουνά.

Τα χτυπήματα όμως στην εξώπορτα αντηχούσαν όχι άγρια και απειλητικά, απλώς επίμονα. Η Γερόντισσα με την καλόγρια κρατώντας ένα αρχαϊκό λυχνάρι ξεκλειδώνουν προσεκτικά μόνο το μισό φύλλο τηςπόρτας.

Το ασθενικό φως του λυχναριού φωτίζει έναν άνδρα ψηλό, ξανθό, με λίγα γένια.

Φοράει στρατιωτικό αμπέχονο και κοντό παντελόνι, πάνω απ' τα γόνατα, όπως συνηθιζόταν στον αγγλικό στρατό το καλοκαίρι.

Στον ώμο είχε ένα τουφέκι, αλλά αυτό δεν φοβίζει τη Γερόντισσα, διότι η συμπεριφορά του είναι πολύ ευγενική.

Ούτε το κοντό παντελόνι φαίνεται να ...σοκάρει τις δύο καλόγριες.

Ο στρατιώτης βάζει το χέρι στο στήθος του, χαμογελάει και δείχνει στο σκοτάδι κάτι σκιές που κινούνται αθόρυβα έξω από το Μοναστήρι: «Ίνγκλις, Ίνγκλις...» της λέει.

Δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Η ηγουμένη έχει καταλάβει ότι πρόκειται για φυγάδες, οι οποίοι όμως δεν έχουν αποχωρισθεί τα όπλα τους. Στο Μοναστήρι σημαίνει συναγερμός.

Όλες οι καλόγριες στο πόδι.

Φέρνουν στους ξένους φαγητό, ένα λιτό μοναστηριακό γεύμα: όσπρια, χόρτα του βουνού και λίγο ψωμί από τον δικό τους φούρνο.

Οι φυγάδες καταβροχθίζουν αυτά τα φτωχά εδέσματα με βουλιμία.

Οι ξένοι ξαποσταίνουν και η νύχτα περνάει γρήγορα.

Οι μοναχές γυρίζουν τώρα στα καθημερινά τους καθήκοντα.

Ήρθε η ώρα του Όρθρου.

Αρχίζουν να ψέλνουν και οι Εγγλέζοι κάτι καταλαβαίνουν, γονατίζουν και προσεύχονται κι αυτοί στη δική τους γλώσσα.

Είναι μια ένδειξη σεβασμού κι ευγνωμοσύνης προς τις καλόγριες.

Ώσπου μια μέρα, μέσα σε σύννεφα σκόνης εξαιτίας του παλιόδρομου, σταμάτησε έξω από τη Μονή ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο, σπάνιο είδος για την εποχή.

Από το αυτοκίνητο βγήκε ένας γκριζομάλλης άνδρας και ζήτησε να δει την ηγουμένη.

Μαζί του ήταν και μια «κυρία», καλοντυμένη, ψηλή με ωραίο παράστημα.

Ο γκριζομάλλης έδειξε στη Γερόντισσα ένα ιδιόχειρο σημείωμα του αρχιμανδρίτη Βλοτίλδου που έδινε την άδεια στο ζεύγος να επισκεφθεί τους Εγγλέζους στη σπηλιά.

Η κυρία κρατούσε πακέτα για τους φυγάδες και αυτό κινησε αμέσως την περιέργεια της ηγουμένης.

Άρχισε να κοιτάζει επίμονα την επισκέπτρια και ξαφνικά κάτι της θύμισε τις προηγούμενες άγνωστες.

Τα καστανά μάτια μ' αυτό το βαθύ, γεμάτο καλοσύνη βλέμμα.

Δεν υπήρχε αμφιβολία, ήταν η ίδια γυναίκα με τις πολλαπλές μεταμφιέσεις.

Αναγνωρίστηκαν, αγκαλιάστηκαν και τότε η Λέλα Καραγιάννη της αποκάλυψε τ' όνομά της, ζητώντας της να το κρατήσει μυστικό.

Μόνο ο Βλοτίλδος και οι δυο τους θα γνώριζαν για το μυστικό της Μονής Αγίου Ιεροθέου.

Για πολύ καιρό η Λέλα δεν θα το αποκαλύψει ούτε στον άνδρα της ούτε στα παιδιά.

Η τύχη δεν συνοδεύει επ' άπειρον τους αγαθούς ανθρώπους.

Στην περιοχή Μεγάρων οι Γερμανοί είχαν αναπόφευκτα τους δικούς τους πληροφοριοδότες και κάποιος τους επεσήμανε ότι κοντά στη Μονή παρατηρείται ασυνήθης κίνηση.

Έτσι ξεκίνησε από τα Μέγαρα μια ολόκληρη φάλαγγα Γερμανών με κατεύθυνση τη Μονή.

Ευτυχώς ένας καλός Μεγαρίτης ειδοποίησε εγκαίρως την ηγουμένη κι όταν έφθασαν οι Γερμανοί είχε προετοιμασθεί.

Οι κατακτητές έδειξαν απειλητικές διαθέσεις και της είπαν ότι θα κάψουν το Μοναστήρι.

Ατάραχη η Γερόντισσα, τους απάντησε να ψάξουν παντού. Δεν βρήκαν ούτε έναν φυγάδα. *Ολόκληρη η ιστορία στο σύνδεσμο στα σχόλια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους