Θανάσης Σπυρόπουλος Μια προσωπική μαρτυρία για τον άνθρωπο και καλλιτέχνη του Θεάτρου Σκιών του Κωνσταντίνου Ντούμπα Η σχέση μου με τον Καραγκιόζη, τον ξεχωριστό αυτό λαϊκό ήρωα, ξεκίνησε από πολύ...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σημαντικό ρόλο στην αγάπη μου για το Θέατρο Σκιών είχε ο Ευγένιος Σπαθάρης, μέσα από τις παραστάσεις και την καλλιτεχνική του παρουσία.

Στην πορεία αυτή, ιδιαίτερη θέση κατέχει και ο Θανάσης Σπυρόπουλος.

Τον γνώρισα γύρω στο 2002-2003, σε μια παράσταση, με οικολογικό περιεχόμενο.

Χρόνια αργότερα, είχα την ευκαιρία να βρεθώ κοντά του και να τον βοηθήσω σε τρεις παραστάσεις.

Η πρώτη πραγματοποιήθηκε το 2012, στον Φάρο Αυλίδος, τον τόπο καταγωγής μου, με το έργο «Τα 100 εντάλματα του Καραγκιόζη». Η δεύτερη έγινε στο θέατρό του, στην Ανάκασα των Αγίων Αναργύρων, και η τρίτη στο θεατράκι που διατηρούσε στο Γαλάτσι, με την παράσταση «Ο Καραγκιόζης παλαιστής». Σε αυτήν, συμμετείχα μαζί με το φίλο και συνάδελφο Νίκο Μπαρμπούτη.

Παράλληλα, είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ και με το γιο του, Κώστα Σπυρόπουλο, ο οποίος συνεχίζει τη δική του πορεία στο Θέατρο Σκιών.

Από τις συναντήσεις μας, εκείνο που ξεχώρισα ήταν η ιδιαίτερη προσωπικότητά του και ο προσωπικός τρόπος, με τον οποίο προσέγγιζε την τέχνη.

Η καλλιτεχνική του ταυτότητα γινόταν αντιληπτή, τόσο στην παρουσία του, όσο και στον τρόπο, με τον οποίο χειριζόταν την παράσταση.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η παρακολούθηση της δουλειάς του, πίσω από τον μπερντέ.

Η ετοιμότητα, ο αυτοσχεδιασμός και η ικανότητά του να ανταποκρίνεται στις ανάγκες κάθε σκηνής, ήταν στοιχεία, που μπορούσε κανείς να διακρίνει από κοντά.

Θυμάμαι, χαρακτηριστικά, μια στιγμή, κατά τη διάρκεια παράστασης, όταν η φιγούρα του Καραγκιόζη έπρεπε να εμφανιστεί σκεπασμένη στον μπερντέ.

Χωρίς δισταγμό, ξεκούμπωσε το πουκάμισό του και το χρησιμοποίησε, για να την τυλίξει.

Μόλις ολοκληρώθηκε η σκηνή, το φόρεσε ξανά και συνέχισε κανονικά την παράσταση.

Το περιστατικό αυτό, μου έμεινε στη μνήμη, όχι τόσο για την ίδια την κίνηση, όσο για την αμεσότητα, με την οποία αντιμετώπισε μια απρόοπτη ανάγκη.

Ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής σκέψης και της ετοιμότητας, που απαιτεί η τέχνη του καραγκιοζοπαίχτη, όταν συχνά χρειάζεται να βρεθεί λύση, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, χωρίς να διακοπεί η ροή της παράστασης.

Άλλωστε, το Θέατρο Σκιών δεν περιορίζεται στην κίνηση των φιγούρων και στην απόδοση των φωνών.

Πίσω από τον μπερντέ, συντελείται μια διαρκής διαδικασία παρατήρησης, αυτοσχεδιασμού και προσαρμογής, που απαιτεί εμπειρία, ευρηματικότητα και άμεση αντίδραση.

Υπάρχει ωστόσο και ένας ακόμη προσωπικός λόγος, που με ώθησε να καταγράψω αυτές τις σκέψεις.

Για τρεις συνεχόμενες νύχτες, είδα στον ύπνο μου την ίδια εικόνα: Τον Θανάση Σπυρόπουλο να κρατά τον Καραγκιόζη του και να ετοιμάζεται να δώσει παράσταση.

Η επαναλαμβανόμενη αυτή εικόνα, μου έμεινε έντονα στη μνήμη και με έκανε να ανατρέξω στις προσωπικές μου αναμνήσεις.

Το κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει βιογραφία, ούτε συνολική αποτίμηση του έργου του.

Είναι μια προσωπική μαρτυρία, βασισμένη στις συναντήσεις και στις συνεργασίες μας, καθώς και σε όσα ξεχώρισα, παρακολουθώντας τον να υπηρετεί την τέχνη του.

Από τη δική μου πλευρά, κρατώ τις στιγμές, τις εικόνες, που χαράχτηκαν στη μνήμη μου και την εμπειρία της επαφής, με έναν άνθρωπο, που γνώρισα μέσα από τον Καραγκιόζη.

Με αυτές τις σκέψεις, καταθέτω αυτή τη μικρή προσωπική μαρτυρία, ως ένδειξη σεβασμού στη μνήμη του και στην πορεία του στο ελληνικό Θέατρο Σκιών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους