Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🗣️«Ιδιαίτερη η κατάσταση σήμερα με τις μικρές ηλικίες. Δεν μπορείς να απομονώσεις την μπασκετική κουβέντα απ’ ό,τι γίνεται στην κοινωνία.

Δεν έχουν τρέλα οι νέοι για το μπάσκετ ή για οποιοδήποτε άθλημα.

Ούτε την αίσθηση ότι πρέπει να μοχθήσουν, να θυσιάσουν κάτι.

Δεν θα πας πχ για καφέ με τους φίλους αλλά στο γήπεδο.

Η προπόνηση είναι κούραση, μόχθος.

Δεν θέλουν να βασανιστούν.

Γι’ αυτό και ακόμα και μεγάλα ταλέντα τα παρατούν μετά το εφηβικό.

Χρειάζονται άνθρωποι εξειδικευμένοι σε διάφορους τομείς να βοηθήσουν, είναι σύνθετο το ζήτημα.

Καθαρά μπασκετικά, δεν έχουν αντίληψη του παιχνιδιού τα νέα παιδιά.

Να κάνει κάποιος κάτι δικό του, άλλες κινήσεις, να βάλει φαντασία.

Από 9-10 χρόνων μπαίνουν σε συστήματα, γίνονται ρομπότ… Φταίνε και οι προπονητές δηλαδή. "Πάω ευθεία.

Αν βρω ένα εμπόδιο, πέφτουν τα ρολά, κατεβάζω τις ασφάλειες". Αυτό λέγεται έλλειψη αντίληψης.

Αυτή είναι η τεράστια διαφορά από τότε.

Εμείς ήμασταν αλάνια. "Ήρθαν δύο αντίπαλοι πάνω μου, παγίδα; Θα βρω τον τρόπο να τους περάσω, δεν θα καταφύγω στον προπονητή, στο τι έχω μάθει μόνο στη θεωρία…". Υπάρχουν βέβαια μπασκετμπολίστες στο τοπ επίπεδο που θα κάνουν και το εκτός πλάνου.

Να, ο Βασίλης Τολιόπουλος, για παράδειγμα.

Θα σου κάνει το ξαφνικό, το απρόβλεπτο.

Δεν θα σταματήσω να τονίζω ότι δεν υπάρχουν αντίληψη και φαντασία.

Με στενοχωρεί αυτή η τυποποίηση στον τρόπο παιχνιδιού.

Μία ωραία πάσα ή ενέργεια δεν πρέπει να συγχέεται με τις συγκεκριμένες έννοιες.

Αυτές πρέπει να χαρακτηρίζουν γενικότερα τους ανθρώπους.

Η φαντασία είναι δημιουργία.

Είναι κοινωνικό το θέμα.

Τα παιδιά τι φταίνε… Έτσι είναι η κοινωνία.

Τώρα έχουν κλειστά γήπεδα, καλύτερες υποδομές, αλλά δεν είναι αυτό το πρωτεύον». 🏀Ο Γιώργος Φλώρος στο AthleteStories! #AthleteStories #floros #basketball

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους