Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πολύ μεγάλη βραδιά, παρ' ολίγον μυθική. Η ΑΕΚ δεν πάλεψε απλώς, τα έδωσε όλα, αλλά έχασε εξ αιτίας δυο παγκόσμιων γκολ από Μπέλιγχαμ και Βαλβέρδε.

Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορείς να κάνεις κάτι περισσότερο, η υπερπροσπάθεια έγινε, τα περισσότερα παιδιά έδωσαν ό,τι είχαν. Πήλιος, Κοϊτά και Αριάγκα πάνω απ' όλους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι υστέρησαν.

Απλώς αυτά τα τρία παιδιά ήταν χάρμα ιδέσθαι.

Λίγα λεπτά μακριά από μια τεράστια ισοπαλία βρέθηκε η ΑΕΚ, απέναντι σε μια ομάδα απράμιλλης ποιότητας και μοναδικού ταλέντου. Η Ρεάλ σίγουρα ξαφνιάστηκε στο πρώτο 20λεπτο από την ορμή της αντιπάλου της, η ΑΕΚ δεν κατέβηκε στο ματς για να καταστρέψει.

Έπαιξε, έτρεξε, προσπάθησε, μόχθησε και άγγιξε το νικηφόρο ημίχρονο με το υπέροχο γκολ του Κοϊτά.

Ισοφαρίστηκε από ένα εξωγήινο γκολ του Μπέλιγχαμ, ένα τακουνάκι-ποίημα, πιο σπάνιο πιθανόν κι απ' όλα τα γκολ του Τζουντ στην έως τώρα καριέρα του.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Νίκολιτς το πάλεψε, συνέχισε να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τον ελάχιστο χώρο που άφηνε η Ρεάλ, να βρει τρόπους και να αμυνθεί χωρίς να πάψει να κυνηγά το γκολ του θαύματος.

Το θαύμα ήρθε με το καταπληκτικό γκολ του υπέροχου Σταύρου Πήλιου (ο οποίος μετά τη Μάντσεστερ Σίτι, έβαλε στο βιογραφικό του και τη Ρεάλ Μαδρίτης!) με μοναδικό "μειονέκτημα" ότι αυτό το γκολ ήρθε πολύ νωρίς και άφηνε στη Ρεάλ περιθώριο να αντιδράσει.

Αυτές οι ομάδες δεν πληγώνουν απλώς. Σκοτώνουν.

Και είναι τέτοιο το επίπεδο που δεν χωρούν εναλλακτικές.

Το θηρίο απάντησε αμέσως και με την είσοδο του Βαλβέρδε βρήκε στις καθυστερήσεις με αυτή την άπιαστη βολίδα το τρίποντο μιας νίκης αξιομνημόνευτης όπως φάνηκε από τον τρόπο που το πανηγύρισαν οι merengues.

Υπέροχη ατμόσφαιρα στη Φιλαδέλφεια, στο κερδισμένο φάουλ του 65ου λεπτού δεν κρύβω ότι σκέφτηκα αμέσως "εκείνο" το φάουλ του Τσιάρτα.

Περίπου στο ίδιο σημείο στημένη η μπάλα, αλλά ο μάγος έλειπε.

Τέτοια είναι αυτά τα παιχνίδια, τα κρατάς σαν φυλαχτά στη μνήμη.

Θυμάμαι ακόμα το αλματάκι του Εστερχάζι, τη χαμένη ευκαιρία του Ντέμη, το πάθος του Ζιντάν να μην φύγει ηττημένος από τη Φιλαδέλφεια.

Το ίδιο πάθος έβγαλαν απόψε και οι σύγχρονοι αστέρες της Βασίλισσας της Ευρώπης, της ομάδας που είναι μακράν της επόμενης, η κορυφαία ομάδα του κορυφαίου διασυλλογικού θεσμού στο ποδόσφαιρο. Μεγάλη βραδιά. Χρειαζόταν απλώς ένα τρίλεπτο λιγότερο για να γίνει επική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους