Μέρα χαράς! Και τη Γερουσία και τη Βουλή και την πλειοψηφία στους κυβερνήτες! Το γράψαμε και θα το επαναλάβουμε: Το καίριο αυτή τη στιγμή είναι πως το γαλάζιο «τσουνάμι» πια -και όχι απλώς «κύμα...

Πλήρες Κείμενο:

Μέρα χαράς! Και τη Γερουσία και τη Βουλή και την πλειοψηφία στους κυβερνήτες! Το γράψαμε και θα το επαναλάβουμε: Το καίριο αυτή τη στιγμή είναι πως το γαλάζιο «τσουνάμι» πια -και όχι απλώς «κύμα»- δημιουργεί συνθήκες για την, μεσοπρόθεσμη, αντιστροφή του τραμπισμού ως ακραία αντιδραστικού ρεύματος, που με τον παραληρηματικό, ακροδεξιό λόγο του, και τη συνέργεια των πολυδισεκατομμυριούχων συμμάχων του, έχει διαβρώσει μεγάλα στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας.

Το ότι κέρδισε ο Ελ-Σαγιέντ (τον οποίο στήριξαν οι Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές) στο Μίτσιγκαν όπως και το ότι επικράτησε ο «θεοσεβούμενος» Δημοκρατικός Ταλαρίκο στο Τέξας, έχει προφανώς τη σημασία του, δεν αποτελεί όμως το κύριο χαρακτηριστικό της εκλογικής συντριβής των Ρεπουμπλικανών.

Γι αυτό ας μη βιάζονται οι εδώ αυτοαποκαλούμενοι «Ριζοσπάστες Αριστεροί» να καταγράψουν πόσα μέλη των «Δημοκρατικών Σοσιαλιστών» εκλέχθηκαν στη Βουλή των αντιπροσώπων για να προβλέψουν κάποια «ριζοσπαστική στροφή»: όχι, δεν έχουν ωριμάσει ακόμη οι συνθήκες «για το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό των ΗΠΑ»😀 . Όπως και ας μην προτρέχουν οι -φανεροί ή κρυφοί- οπαδοί του Τραμπ να «διαπιστώσουν», πως σε ορισμένες -ελάχιστες- περιπτώσεις ηττήθηκαν οι πιο "αριστεροί" υποψήφιοι, (παράδειγμα η DSA Angie Nixon) πως ο κύριος κίνδυνος για το Δημοκρατικό κόμμα προέρχεται από τους προοδευτικούς υποψηφίους του -οπότε "κάλλιο Τραμπ παρά ..."σοσιαλισμός" 😆. Τα πράγματα εντέλει είναι πολύ πιο σύνθετα από τα δίπολα σύμφωνα με τα οποία «εξάγουν συμπεράσματα» και "προτείνουν λύσεις" για κάθε χώρα και για κάθε συνθήκη.

Με λίγα λόγια, το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια ήττα των Ρεπουμπλικανών.

Είναι μια κρίση εμπιστοσύνης στην πολιτική και οικονομική διαχείριση Τραμπ μαζί με την εμμονή του ίδιου και των υποψηφίων του στην δόλια αντιστροφή των ζητημάτων ταυτότητας και κοινωνικών αξιών, που κάποτε υπήρξαν οι αιχμές του δόρατος των Δημοκρατικών.

Και εδώ έγκειται και το μεγάλο ερώτημα για τους Δημοκρατικούς: θα αξιοποιήσουν αυτήν την ήττα του τραμπισμού για να οικοδομήσουν μια σταθερή κοινωνική πλειοψηφία βασισμένη στην υπεράσπιση των οικονομικών, κοινωνικών και δημοκρατικών αιτημάτων διακυβέρνησης ή αν η νίκη θα αποδειχθεί κυρίως μια προσωρινή αντιτραμπική συσπείρωση; Διότι, ως γνωστόν, στις Δημοκρατίες τούς ηγέτες τούς αναδεικνύουν οι κοινωνικές πλειοψηφίες. Η πορεία θα δείξει. Προς το παρόν ας χαρούμε: «το ουσιώδες είναι που έσκασε».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους