«Στη μνήμη του αδελφού μου» Κάτω από τη φωτογραφία με τον αδερφό του Γιώργο, που έχει φύγει από τη ζωή στα 33 του μόλις χρόνια, ο Πέτρος Δαφνομήλης από το Γάζι Ηρακλείου, γράφει ως λεζάντα ψυχής: «Η...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και σκέφτομαι πόσα πράγματα θεωρούμε δεδομένα στη ζωή μας… Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα οικογενειακό τραπέζι, μια στιγμή με τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Και ξαφνικά, μια μέρα, όλα μπορούν να αλλάξουν.

Ο αδελφός μου έδωσε για πέντε ολόκληρα χρόνια μια σκληρή μάχη με τη λευχαιμία.

Πέντε χρόνια γεμάτα αγωνία, ελπίδα, πόνο, δύναμη και όνειρα για το αύριο.

Πάλεψε για κάτι που οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε αυτονόητο.

Για να ζήσει.

Κι όμως, πριν από λίγους μήνες, έφυγε από κοντά μας τόσο νέος, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που δεν πρόκειται να γεμίσει ποτέ.

Από τότε βλέπω τη ζωή διαφορετικά.

Και αναρωτιέμαι… Γιατί τόση ζήλια ανάμεσα στους ανθρώπους; Γιατί τόση κακία; Γιατί τόση ευκολία να κρίνουμε, να πληγώνουμε, να μειώνουμε και να σχολιάζουμε τις ζωές των άλλων; Γιατί να μας ενοχλεί η χαρά του διπλανού μας; Γιατί να μη χαιρόμαστε με την επιτυχία του άλλου; Γιατί να ξοδεύουμε τον πολύτιμο χρόνο μας σε μικρότητες, εγωισμούς και πικρίες; Ξέρετε τι θα έδινε ένας άνθρωπος που παλεύει για τη ζωή του για μία ακόμη απλή, καθημερινή μέρα; Για έναν καφέ με τους αγαπημένους του.

Για μια βόλτα.

Για ένα γέλιο.

Για μια αγκαλιά.

Για λίγο ακόμη χρόνο… Κι εμείς, που έχουμε αυτό το ανεκτίμητο δώρο, πολλές φορές το σπαταλάμε σαν να είναι ανεξάντλητο.

Δεν γράφω αυτές τις σκέψεις για να προκαλέσω λύπηση.

Τις γράφω γιατί ο χαμός του αδελφού μου μού δίδαξε με τον πιο σκληρό τρόπο κάτι που θα ήθελα να καταλάβουμε όλοι πριν να είναι αργά.

Δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε.

Δεν ξέρουμε ποια αγκαλιά θα είναι η τελευταία.

Δεν ξέρουμε ποιο αντίο δεν θα έχει επιστροφή.

Γι' αυτό, ας γίνουμε λίγο καλύτεροι άνθρωποι.

Ας σταματήσουμε να ζηλεύουμε όσα έχουν οι άλλοι και ας εκτιμήσουμε όσα έχουμε εμείς.

Ας σταματήσουμε να κρίνουμε ζωές που δεν γνωρίζουμε και μάχες που δεν έχουμε δώσει.

Ας μάθουμε να συγχωρούμε, να αγαπάμε, να λέμε μια καλή κουβέντα, να χαιρόμαστε με τη χαρά του συνανθρώπου μας.

Γιατί στο τέλος δεν έχουν σημασία ούτε τα χρήματα, ούτε οι τίτλοι, ούτε το ποιος είχε δίκιο, ούτε ποιος είχε περισσότερα.

Σημασία έχουν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και η αγάπη που αφήσαμε πίσω μας.

Αδελφέ μου, εσύ πάλεψες πέντε χρόνια για να κρατήσεις τη ζωή.

Εύχομαι εμείς που συνεχίζουμε να ζούμε να μάθουμε επιτέλους να την εκτιμούμε.

Και αν ο πόνος της απουσίας σου μπορεί να γίνει ένα μήνυμα προς έστω και έναν άνθρωπο, ας είναι αυτό: Μην περιμένετε να χάσετε κάποιον για να καταλάβετε την αξία του.

Μην περιμένετε μια τραγωδία για να γίνετε άνθρωποι.

Η ζωή είναι μικρή, απρόβλεπτη και πολύτιμη.

Ας την γεμίσουμε με αγάπη.

Όχι με κακία. Γιατί κανείς μας δεν γνωρίζει πόσα αύριο του απομένουν. Στη μνήμη του αδελφού μου».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους