Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια στιγμή που κοιτάς ένα βρεφικό ρουχαλάκι και αναρωτιέσαι πότε πρόλαβε να γίνει τόσο μικρό για το παιδί σου.

Κάποτε τα διάλεγες κάθε πρωί, τα έπλενες ξανά και ξανά, τα δίπλωνες προσεκτικά και δεν φανταζόσουν πόσο γρήγορα θα ερχόταν η μέρα που δεν θα του έκαναν πια.

Και μετά μεγαλώνουν.

Λίγο λίγο, χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Τα φορμάκια γίνονται μικρά, οι πρώτες μπλούζες μπαίνουν σε ένα κουτί και μαζί τους κλείνεται εκεί μέσα μια ολόκληρη εποχή.

Η μυρωδιά του μωρού σου, οι πρώτες αγκαλιές, τα ξενύχτια, τα χαμόγελα χωρίς δόντια, εκείνο το μικρό σώμα που κάποτε χωρούσε ολόκληρο πάνω σου.

Αυτό το αρκουδάκι φτιάχτηκε από τέτοια ρουχαλάκια.

Και νομίζω πως αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο στα βρεφικά.

Δεν σου θυμίζουν απλώς τι φορούσε το παιδί σου.

Σου θυμίζουν ποιος ήσουν κι εσύ τότε.

Μια μαμά ή ένας μπαμπάς σε μια εποχή που πέρασε πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο περίμενες.

Έτσι, κάποια από αυτά τα μικροσκοπικά ρούχα δεν έμειναν κλεισμένα σε ένα κουτί.

Έγιναν ένα αρκουδάκι που θα μπορείς να κοιτάς και, για μια στιγμή, να γυρνάς πίσω σε εκείνη την τόσο μικρή ηλικία που νόμιζες ότι θα κρατήσει για πάντα♥️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους