Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιώργος Χατζηδημητρίου Μόλις 320.000 ψυχές οι Ισλανδοί και δίδαξαν στον Πλανήτη αξιοπρέπεια.

Όταν χρεοκόπησαν, ίδιο καιρό περίπου με μας, βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα δίλημμα: Να σώσουμε τον κόσμο ή τις Τράπεζες; Διάλεξαν να σώσουν τον κόσμο που είχε κυριευτεί από τη μανία του χρηματιστηριακού τζόγου κι είχαν εγκαταλείψει τις παραδοσιακές τους ασχολίες, κι αφήσανε τις Τράπεζες να καταρρεύσουν.

Δεν τους χτύπησε η συντέλεια... Οι άνθρωποι ξαναγύρισαν στις δουλειές τους, γιατί οι Ισλανδοί, είναι φίλεργος λαός ψαράδων και φέρανε τη ζωή τους σε μια ισορροπία.

Έχουμε καιρό να μάθουμε νέα τους, αλλά, την τελευταία φορά που ακούσαμε κάτι γι’ αυτούς, ήταν ότι δεν πολυγουστάρουνε (με δημοψήφισμα) αυτό το διεφθαρμένο σύστημα της Ε.Ε κι ότι κάλεσαν για εξηγήσεις τον Αμερικανό πρέσβη μετά την ανάρτηση του πορτοκαλί κομήτη, του Τραμπ, ενός χάρτη που έδειχνε το νησί υπό αμερικανική σημαία.

Επί χρεοκοπίας, η Ισλανδική Δικαιοσύνη έβγαλε ένα πόρισμα για τις αιτίες που τους φέραν ως εκεί, μερικών χιλιάδων σελίδων.

Και για κάνα 20ημερο οι ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου της χώρας – ναι, έχουνε Κρατικό Θέατρο!- με εναλλασσόμενες βάρδιες, μέρα- νύχτα, διάβαζαν στο -πολυπληθές παρακαλώ!- ακροατήριο τις κατηγορίες, που οδήγησαν στην παραπομπή κάμποσων πολιτικών και αξιωματούχων αν θυμάμαι καλά.

Αφήνω την θλιβερή περίπτωσή μας.

Γιατί εμείς, (ο Σημίτης το είπε) διαλέξαμε να σώσουμε τις Γαλλογερμανικές Τράπεζες.

Θυμίζω όμως, ότι την πτώχευση του ‘ 30 που προκλήθηκε εν πολλοίς από το Αμερικανικό κραχ, την περάσαμε αναλόγως, συνετά.

Ο κόσμος, μη έχοντας άλλο τι, στράφηκε στη λιγοστή γη του και τουλάχιστον ζούσε από τα υπάρχοντα.

Και μόνο η διεφθαρμένη και βαρειά καθυστερημένη πολιτική τάξη, (σαν και τώρα…) όπως διαπίστωναν όλοι οι ξένοι επισκέπτες, βρισκόταν σε τέτοιο παρακμιακό χάλι και αδυνατούσε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, ώστε ξανάφεραν τον εξόριστο Βασιληά- απορούσε κι ο ίδιος!..- και τον θεσμό του στην έρημη χώρα… Η Ιστορία διδάσκει, ότι η Ιστορία δεν διδάσκει κανέναν, έγραψε νομίζω ο Χέγκελ.

Κι εδώ είμαστε εμείς τώρα.

Οι καταθέσεις των τσακισμένων συγγενών των παιδιών και των άλλων ενήλικων που χάθηκαν στα Τέμπη, ραγίζουν καρδιές και δεν είναι μελό αυτό. «‘Έστειλα το παιδί μου στην Ελλάδα για μια ζωή καλύτερη κι αυτή η χώρα μου το σκότωσε» είπε η μάνα ενός Ρουμάνου θύματος.

Δεν ήταν αριθμός.

Ήταν ο Ιονέλ Κουλέα (Ionel Culea), ήταν 34 χρονών και είχε καταγωγή από τη Βραΐλα. Ο Ιονέλ ζούσε στην Κατερίνη και εργαζόταν στον κατασκευαστικό κλάδο.

Είχε κατεβεί στην Αθήνα για να βγάλει δίπλωμα και να δει ένα αυτοκίνητο.

Δεν κατάφερε να βρει εισιτήριο με το προηγούμενο τρένο και έτσι πήρε το βραδινό.

Και μετά χάθηκε.

Διαβάζεις τις καταθέσεις κι είναι δύσκολο να μη συγκινηθείς, γιατί ο πόνος αυτών των ανθρώπων, δεν έχει ακόμα ημερέψει από την αδικία που ζούνε.

Για να τους λέει ο κάθε αχρείος και ασεβής Φλωρίδης πως «είναι για τα μπάζα»… Αυτός ο θεόρατος Πόντιος, όπως τον έγραψα όταν κατάλαβα τι λέει, στην εφημερίδα, ο Παύλος Ασλανίδης έχει δηλώσει από την πρώτη ώρα, ότι δεν θα πάει και δεν έχει πάει ν’ ανάψει ένα κερί στο μνήμα που κείται ό,τι του παραδώσανε για παιδί του.

Θα το κάνει όταν αποδοθεί Δικαιοσύνη.

Τις καταθέσεις αυτές, η Αντιπολίτευση ενωμένη, θα έπρεπε να τις κάνει προκηρύξεις! Και να τις μοιράζει κάθε μέρα στο Σύνταγμα.

Και να τις βρίσκουνε κάθε πρωί στο έδρανό τους οι Νεοδημοκράτες βουλευτές.

Μπας και γίνουν άνθρωποι και συμφωνήσουν να πάνε οι υπεύθυνοι- μέσα σ’ αυτούς κι ο παρανοϊκός Γεωργιάδης που έλεγε πως άμα λέγαμε την αλήθεια κανένας δεν θα’ μπαινε στα τρένα, όπου μπαίναν όμως οι δικοί μας άνθρωποι- φυλακή… Στην φωτογραφία, είναι μια νέα Γυναίκα, η Ντίνα Μαγδαλιανίδη.

Επιζήσασα του 3ου βαγονιού.

Η ζωή της άλλαξε από τότε δραματικά.

Και για πάρτη της όταν την είδα- ήταν η πρώτη από όσους έζησαν που κατέθεσε σήμερα- έγραψα το σχόλιο. Vaggelis Spyridonidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους