Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη εκλογή που το AI μπήκε στα social σε βιομηχανική κλίμακα. Οι Ρεπουμπλικάνοι ξόδεψαν περισσότερα, έφτιαξαν τα 8 στα 10 AI βίντεο, είχαν τον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη στο πλευρό τους.

Και έχασαν τη Γερουσία και τη Βουλή.

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2026. Οι Αμερικανοί ψηφίζουν για όλη τη Βουλή των Αντιπροσώπων και για 35 έδρες της Γερουσίας.

Αργά το βράδυ το Associated Press, που στις ΗΠΑ «ανακηρύσσει» τους νικητές πριν από την επίσημη καταμέτρηση, δίνει τη Γερουσία στους Δημοκρατικούς.

Τα ξημερώματα δίνει και τη Βουλή. Στη Γερουσία, επτά έδρες που κρατούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι πάνε στους Δημοκρατικούς: Τέξας, Οχάιο, Κάνσας, Άιοβα, Μέιν, Βόρεια Καρολίνα, Νότια Καρολίνα. Στο Κάνσας εκλέγεται Δημοκρατικός γερουσιαστής για πρώτη φορά από το 1932. Το Τέξας, κατά το AP, αποκτά τον πρώτο Δημοκρατικό γερουσιαστή του από το 1993. Στο Μέιν τελειώνει μια θητεία σχεδόν 30 χρόνων.

Και όλα αυτά στις πιο ακριβές ενδιάμεσες εκλογές της αμερικανικής ιστορίας.

Με τα AI βίντεο να ανεβαίνουν από λιγότερα από 50.000 δολάρια το 2024 σε πάνω από 187 εκατομμύρια φέτος.

Δουλειά μου είναι να παρατηρώ πώς χτίζεται και πώς γκρεμίζεται μια δημόσια εικόνα.

Διαβάζω την αμερικανική αναμέτρηση ως σύμβουλος επικοινωνίας: τι μετρήθηκε, τι δεν ξέρουμε ακόμα, και τι αξίζει να σκεφτούμε εμείς.

Δεν είναι θέση υπέρ ή κατά κανενός κόμματος, εδώ ή εκεί.

Τρεις σημειώσεις πριν από τα νούμερα.

Πρώτη: γράφω το πρωί της 4ης Νοεμβρίου.

Η καταμέτρηση συνεχίζεται. Στη Γερουσία η εικόνα είναι 54 Δημοκρατικοί (μαζί με δύο ανεξάρτητους) και 44 Ρεπουμπλικάνοι, με δύο έδρες ανοιχτές, την Αλάσκα και τη Μισισιπή.

Η τελική θα είναι κάπου ανάμεσα σε 54-46 και 56-44. Στη Βουλή οι Δημοκρατικοί έχουν κερδίσει ως τώρα γύρω στις 25 έδρες, και τα νούμερα αλλάζουν κάθε ώρα.

Δεύτερη: τα ποσά για τις διαφημίσεις είναι μετρήσεις και κρατήσεις ως τα τέλη Οκτωβρίου, όχι τελικοί λογαριασμοί.

Όπου οι πηγές διαφωνούν, το λέω.

Τρίτη, για διαφάνεια: την έρευνα και τα προσχέδια τα δούλεψα με εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, ανάμεσά τους το Claude της Anthropic, και τα έλεγξα με δεύτερη γνώμη από άλλα μοντέλα.

Το λέω από την αρχή, γιατί η Anthropic εμφανίζεται παρακάτω ως χρηματοδότης πολιτικής επιτροπής. ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ Ρεκόρ πάνω από 11 δισ. δολάρια σε πολιτικές διαφημίσεις.

Σε μια άλλη, πιο στενή μέτρηση, μόνο το 12,5% της διαφημιστικής δαπάνης πήγε στις ψηφιακές πλατφόρμες· η μερίδα του λέοντος πήγε στην τηλεόραση. Οι Ρεπουμπλικάνοι και οι σύμμαχοί τους ξόδεψαν συνολικά περίπου 400 εκατ. περισσότερα, αλλά σε κάποιες κρίσιμες κούρσες οι Δημοκρατικοί ξόδεψαν πολύ περισσότερα.

Οι διαφημίσεις με περιεχόμενο AI ξεπέρασαν τα 187 εκατ., περίπου 9 στα 10 δολάρια από ρεπουμπλικανική πλευρά.

Τρεις προβεβλημένοι στόχοι deepfake κέρδισαν. Το AI έγινε και πολιτικό θέμα, μέσα από τον λογαριασμό του ρεύματος.

Και η ήττα των Ρεπουμπλικάνων εξηγείται πρώτα από την ακρίβεια και από ένα δημοψήφισμα για τον Τραμπ, όχι από τα κινητά. 👉 Το αναλυτικό άρθρο, με πίνακες και όλες τις πηγές, στο πρώτο σχόλιο. ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ Ξεκινώ από τα λεφτά, γιατί εκεί είναι το παράδοξο.

Και θέλει προσοχή, γιατί κυκλοφορούν δύο διαφορετικές μετρήσεις.

Η πρώτη είναι της AdImpact, της εταιρείας που μετρά τις πολιτικές διαφημίσεις στις ΗΠΑ.

Ως τις 27 Οκτωβρίου μέτρησε 11,21 δισ. δολάρια ξοδεμένα ή ήδη κλεισμένα για τον κύκλο 2025-2026, σε όλα τα επίπεδα.

Το 2022, στις προηγούμενες ενδιάμεσες, ήταν 8,9 δισ.

Δηλαδή ενδιάμεσες εκλογές, χωρίς πρόεδρο στο ψηφοδέλτιο, κόστισαν όσο οι προεδρικές του 2024.

Κατά την ίδια μέτρηση, περίπου 5,18 δισ. ήταν της ρεπουμπλικανικής πλευράς και 4,77 δισ. της δημοκρατικής.

Η δεύτερη είναι του Wesleyan Media Project, ενός πανεπιστημιακού προγράμματος που μετρά τις διαφημίσεις εδώ και δεκαετίες.

Κοίταξε μόνο Βουλή, Γερουσία και κυβερνήτες, και μόνο ό,τι είχε ήδη ξοδευτεί ως τις 25 Οκτωβρίου: 7,14 δισ.

Από αυτά, στις ψηφιακές πλατφόρμες (Meta, Google, YouTube και λοιπά) πήγαν περίπου 895 εκατ., δηλαδή 12,5%. Η κλασική τηλεόραση πήρε 52,8% και η τηλεόραση μέσω streaming 23,2%. Στο διάστημα 12 με 25 Οκτωβρίου το μερίδιο του ψηφιακού έπεσε στο 7,7%, και η κλασική τηλεόραση ανέβηκε στο 63,5%. Μόνο σε αυτές τις δύο εβδομάδες μετρήθηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο μεταδόσεις πολιτικών σποτ στην τηλεόραση.

Άρα, αν μετρήσεις μόνο τη διαφημιστική δαπάνη, αυτή δεν ήταν εκλογή των social media.

Ήταν εκλογή της τηλεόρασης.

Και πόσες αναρτήσεις έγιναν; Εδώ θα είμαι ειλικρινής: δεν βρήκα καμία αξιόπιστη, συνολική καταγραφή των αναρτήσεων των υποψηφίων για όλο τον κύκλο, ούτε συνολικό αριθμό διαφημίσεων από τις βιβλιοθήκες της Meta και της Google.

Αν δείτε σήμερα «έγιναν τόσα εκατομμύρια αναρτήσεις», ρωτήστε ποιος τις μέτρησε.

Αυτό που έχει μετρηθεί είναι άλλα πράγματα, και τα λέω παρακάτω: πόσοι influencers πληρώθηκαν, πόσα AI βίντεο έγιναν, πόσα views έφερε ένα κλιπ.

Γιατί τότε μιλάμε για εκλογή των social; Γιατί η δύναμή τους φέτος δεν φάνηκε στη διαφημιστική δαπάνη.

Φάνηκε πριν από αυτήν.

Στο ποιος υποψήφιος έγινε γνωστός, σε ποιον έστειλε ο κόσμος μικρές δωρεές, ποιος είχε ήδη εικόνα όταν ήρθε η πλημμύρα των επιθετικών σποτ.

Αυτό θα το δείτε καθαρά στο Τέξας. ΟΙ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ INFLUENCERS ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ Το 2026 ήταν ο κύκλος του πληρωμένου creator.

Κατά τους New York Times, στις προκριματικές της Καλιφόρνιας ο υποψήφιος Τομ Στάγιερ πλήρωσε 400.000 δολάρια σε έναν μόνο TikToker με πάνω από 14 εκατομμύρια ακόλουθους. Η Κέιτι Πόρτερ πλήρωσε 12 influencers συνολικά 139.500 δολάρια, ανάμεσά τους 25.000 για μία ανάρτηση.

Σε μία μόνο πλατφόρμα που φέρνει σε επαφή καμπάνιες με creators, τουλάχιστον 87 creators ανέβασαν περιεχόμενο για Δημοκρατικούς υποψηφίους, οι περισσότεροι χωρίς να πουν ότι πληρώθηκαν.

Και από τη ρεπουμπλικανική πλευρά, οι ίδιοι οι Times κατέγραψαν πληρωμένη καμπάνια στο X υπέρ του Ρεπουμπλικάνου υποψηφίου στο Τέξας και αδήλωτο δίκτυο influencers υπέρ υποψηφίου στο Κεντάκι.

Γιατί έτσι; Γιατί το TikTok, ακόμα και με τη νέα αμερικανική του ιδιοκτησία από τον Ιανουάριο, δεν δέχεται πληρωμένες πολιτικές διαφημίσεις.

Άρα τα λεφτά δεν πάνε στη διαφήμιση.

Πάνε στον λογαριασμό του creator, και το βίντεο βγαίνει ως «δική του γνώμη». Ομοσπονδιακός κανόνας που να υποχρεώνει τη δήλωση της πληρωμής, κατά τους Times, δεν υπάρχει. Η NewsGuard, εταιρεία που ελέγχει την αξιοπιστία πληροφοριών, έκανε ένα τεστ: προσέγγισε 60 influencers του TikTok ως δήθεν καμπάνια.

Οι 21 δέχτηκαν αρχικά να ανεβάσουν πληρωμένο πολιτικό μήνυμα χωρίς να το δηλώσουν.

Και τα δύο κόμματα έστησαν μηχανές.

Το πρόγραμμα creators των Δημοκρατικών, κατά το ίδιο το κόμμα, μεγάλωσε από 25 μέλη σε 550, με πάνω από 75 εκατομμύρια ακόλουθους συνολικά. Οι Ρεπουμπλικάνοι έδωσαν διαπίστευση «creator» σε πάνω από 100 influencers στο συνέδριό τους, και η επιτροπή τους για τη Γερουσία έκανε τηλεδιασκέψεις με πάνω από 30 influencers.

Πολιτικοί απέκτησαν και δικά τους podcasts: ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Τεντ Κρουζ χρησιμοποίησε το δικό του για να κινητοποιήσει τους ψηφοφόρους στο Τέξας.

Για το αν τα podcasts είχαν φέτος μικρότερο βάρος από το 2024, τη χρονιά του Τζο Ρόγκαν, δεν έχω συγκρίσιμη μέτρηση.

Σε συγκεκριμένες καμπάνιες, πάντως, μέτρησαν.

Θα το δείτε στο Τέξας. ΤΟ AI ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΥΨΩΝΑ Εδώ είναι το πραγματικά καινούργιο, και ο λόγος του τίτλου.

Το 2024 οι ερευνητές του Wesleyan βρήκαν λιγότερα από 50.000 δολάρια σε διαφημίσεις φτιαγμένες με τεχνητή νοημοσύνη.

Το 2026, ως τις 11 Οκτωβρίου, μέτρησαν πάνω από 137 εκατομμύρια σε προβολή τέτοιων διαφημίσεων, σε 220 βίντεο, όπως μετέφεραν το Fortune και οι New York Times.

Ως τις 25 Οκτωβρίου, πάνω από 187 εκατομμύρια. Οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν πίσω από το 81% των βίντεο και από περίπου το 88% με 90% των χρημάτων.

Μόνο το 27% των βίντεο είχε ένδειξη ότι είναι φτιαγμένο με AI. Από μερικές δεκάδες χιλιάδες σε σχεδόν 200 εκατομμύρια μέσα σε δύο χρόνια: αυτή είναι η «βιομηχανική κλίμακα». Παραδείγματα, για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη: Η επιτροπή των Ρεπουμπλικάνων για τη Γερουσία έφτιαξε βίντεο όπου ένας συνθετικός Τζέιμς Ταλαρίκο, ο Δημοκρατικός του Τέξας, διαβάζει δυνατά παλιές του αναρτήσεις.

Μια άλλη ρεπουμπλικανική ομάδα έδειξε τον ίδιο με φόρεμα. Στη Γεωργία, ψεύτικος Τζον Όσοφ, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής, λέει ότι «φάρμα έχει δει μόνο στο Instagram». Αργότερα, μια ρεπουμπλικανική επιτροπή ανέβασε βίντεο με AI Όσοφ στο κομμωτήριο, χωρίς ένδειξη ότι είναι ψεύτικο. Στο Μίσιγκαν, μια επιτροπή κοντά στον Κρουζ έδειξε τον Δημοκρατικό υποψήφιο να παίζει επιτραπέζιο με κάρτες «Θάνατος στην Αμερική». Και στις ρεπουμπλικανικές προκριματικές του Τέξας, η καμπάνια του γερουσιαστή Κόρνιν έβαλε τον εσωκομματικό του αντίπαλο δίπλα σε δύο «ερωμένες» φτιαγμένες με AI. AI χρησιμοποίησαν και οι Δημοκρατικοί, λιγότερο.

Η βουλευτής Τζάσμιν Κρόκετ φούσκωσε ψηφιακά το πλήθος σε συγκέντρωσή της. Ο Άντριου Κουόμο έβαλε τον εαυτό του οδηγό στο μετρό της Νέας Υόρκης.

Τα περισσότερα από αυτά δεν ήταν κρυφή παραπληροφόρηση από ανώνυμους.

Ήταν επώνυμα, από γνωστούς χορηγούς, συχνά με την ετικέτα «σάτιρα». Αυτό είναι το καινούργιο: το AI έγινε κανονικό εργαλείο καμπάνιας, φτιαγμένο για να ταξιδέψει στα feeds.

Εκεί δούλεψαν μαζί, το AI και τα social.

Το ένα έφτιαχνε φθηνό, γρήγορο, εντυπωσιακό περιεχόμενο.

Τα άλλα το μοίραζαν.

Και τι έγινε; Ο Ταλαρίκο κέρδισε. Ο Όσοφ κέρδισε. Ο Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ στο Μίσιγκαν, με τα πρώτα στοιχεία, κέρδισε.

Τρεις από τους πιο προβεβλημένους στόχους deepfake της χρονιάς.

Αυτό δείχνει ότι οι επιθέσεις δεν εμπόδισαν την εκλογή τους.

Δεν μας λέει πόσες ψήφους τους κόστισαν· μελέτη γι' αυτό δεν υπάρχει ακόμα.

Υπάρχει όμως κάτι άλλο.

Σε δημοσκόπηση του ιδρύματος των Αμερικανών πολιτικών συμβούλων, που μετέφερε το AFP, το 73% των ψηφοφόρων θεωρεί απαράδεκτο να φτιάχνουν οι καμπάνιες εικόνες και βίντεο με AI. Το 95% θεωρεί απαράδεκτο να βάζουν ψεύτικα λόγια στο στόμα του αντιπάλου.

Αυτό δεν είναι μέτρηση ψήφου.

Είναι όμως ένα πολύ καθαρό ρίσκο φήμης για όποιον το κάνει. ΤΟ AI ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ Το AI δεν ήταν μόνο deepfakes.

Στα γραφεία των καμπανιών έγινε καθημερινό εργαλείο.

Σε μια μικρή έρευνα σε 68 επαγγελματίες καμπανιών τον Μάιο (ενδεικτική, όχι αντιπροσωπευτική), το 87% είπε ότι χρησιμοποιεί AI τουλάχιστον μερικές φορές την εβδομάδα.

Κυρίως για έρευνα (65%), παρακολούθηση ειδήσεων (64%) και πρώτα κείμενα (59%). Πολύ λιγότεροι για στόχευση ψηφοφόρων (22%) ή chatbots (18%). Μόνο το 12% όσων φτιάχνουν περιεχόμενο για το κοινό με AI το δηλώνει πάντα.

Δύο ακόμα πράγματα έχουν σημασία.

Πρώτο: τα chatbots έγιναν πηγή ενημέρωσης για το πώς ψηφίζεις. Το Pew λέει ότι περίπου οι μισοί Αμερικανοί κάτω των 50 ψάχνουν πληροφορίες σε chatbots. Το Institute for Strategic Dialogue έκανε ερωτήσεις για την ψηφοφορία σε μεγάλα chatbots και βρήκε το 29% των απαντήσεων στα αγγλικά ελλιπείς, λάθος ή παλιές· στα ισπανικά, χειρότερα. Η OpenAI έστησε για πρώτη φορά «κέντρο επιχειρήσεων εκλογών» με εκατοντάδες εργαζόμενους.

Δεύτερο: ξένες επιχειρήσεις επιρροής χρησιμοποίησαν AI, αλλά με μικρή απήχηση. Η OpenAI έκλεισε λογαριασμούς που συνδέονται με την Κίνα και έσπρωχναν το αφήγημα ότι τα data centers ανεβάζουν τον λογαριασμό του ρεύματος.

Δεν βρήκε, όπως γράφει, «ουσιαστική διάχυση». Οι κανόνες; Μπάλωμα.

Κατά τη Διάσκεψη των Πολιτειακών Νομοθετικών Σωμάτων, 31 πολιτείες έχουν κάποιο κανόνα για τα deepfakes στην πολιτική επικοινωνία. Η Γεωργία, όπου έγιναν οι πιο γνωστές επιθέσεις στον Όσοφ, δεν έχει κανέναν.

Ομοσπονδιακή υποχρέωση δήλωσης AI στις πολιτικές διαφημίσεις δεν υπάρχει. ΟΤΑΝ ΤΟ AI ΕΓΙΝΕ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ Το πιο ενδιαφέρον εύρημα για το AI δεν είναι τα βίντεο.

Είναι ότι το AI έγινε και πολιτικό ζήτημα, και μάλιστα όχι υπέρ της βιομηχανίας του.

Τα τεράστια κέντρα δεδομένων που χρειάζεται η τεχνητή νοημοσύνη τρώνε ρεύμα, και στην ανατολική Αμερική το κόστος εξασφάλισης ηλεκτρικής ισχύος για το δίκτυο εκτινάχθηκε, κατά το Fortune. Ο Σέροντ Μπράουν στο Οχάιο ονόμασε τον αντίπαλό του «το πρόσωπο των data centers» και τον νίκησε. Ο Ελ-Σαγιέντ στο Μίσιγκαν είχε σύνθημα «καμία αύξηση στο ρεύμα» και πρόταση να πληρώνουν τα data centers τη δική τους ενέργεια.

Την ημέρα των εκλογών, τουλάχιστον 14 δήμοι του Οχάιο ψήφισαν απαγορεύσεις ή περιορισμούς για data centers, και σε 10 πολιτείες οι ψηφοφόροι αποφάσισαν για 41 σχετικά μέτρα.

Σε δημοσκόπηση Reuters/Ipsos, το 77% ανησυχεί ότι τα data centers θα ανεβάσουν τον λογαριασμό του.

Να βάλουμε και τα σωστά μέτρα: στη μεγάλη μετεκλογική έρευνα του AP τα data centers ήρθαν πίσω από το κόστος ζωής και τη διαφθορά ως κρίσιμος παράγοντας ψήφου.

Δεν έκριναν την εκλογή.

Έδωσαν όμως στο κόστος ζωής ένα πρόσωπο.

Και τα λεφτά της βιομηχανίας AI; Η μεγάλη επιτροπή πολιτικής χρηματοδότησης του κλάδου, η Leading the Future, ξεκίνησε με δεσμεύσεις 100 εκατομμυρίων και κατά το SF Standard ξόδεψε περίπου 42, κυρίως σε προκριματικές. Τον Οκτώβριο σχεδόν σταμάτησε, και ένας από τους μεγάλους δωρητές της απέσυρε δεύτερη δωρεά 25 εκατομμυρίων.

Από την αντίθετη πλευρά, μια επιτροπή υπέρ της ρύθμισης του AI, χρηματοδοτούμενη κυρίως από την Anthropic, ξόδεψε περίπου 28 εκατομμύρια.

Με μία φράση: φέτος το AI μέτρησε στην πολιτική λιγότερο ως εργαλείο που φτιάχνει βίντεο και περισσότερο ως θέμα που χτυπάει την τσέπη. ΤΟ ΤΕΞΑΣ: ΟΤΑΝ ΤΑ 200 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ Το πρώτο παράδειγμα είναι η πιο ακριβή αναμέτρηση εκτός προεδρικών εκλογών που έγινε ποτέ στις ΗΠΑ. Γερουσία, Τέξας.

Από τη μία ο Κεν Πάξτον, Ρεπουμπλικάνος γενικός εισαγγελέας της πολιτείας.

Από την άλλη ο Τζέιμς Ταλαρίκο, 37 χρονών, πρώην δάσκαλος, με σπουδές σε θεολογική σχολή, πολιτειακός βουλευτής.

Κατά την Texas Tribune, οι Ρεπουμπλικάνοι έριξαν πάνω από 280 εκατομμύρια δολάρια σε διαφημίσεις, από τα οποία πάνω από 200 εκατομμύρια ήρθαν από τον Ίλον Μασκ.

Πόσα ακριβώς έδωσε ο Μασκ για το Τέξας, οι πηγές διαφωνούν: το Houston Chronicle λέει «τουλάχιστον 158», το CNN «τουλάχιστον 168», οι New York Times «τουλάχιστον 212». Συνολικά η κούρσα κόστισε σε διαφημίσεις γύρω στα 560 με 590 εκατομμύρια, ανάλογα με την πηγή και την ημερομηνία. Ο Ταλαρίκο κέρδισε.

Με πόσο, θα το ξέρουμε όταν τελειώσει η μέτρηση· οι πηγές δεν συμφωνούν ακόμα στο ποσοστό, γι' αυτό δεν το γράφω.

Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση, γιατί θα τη ζητήσει κάθε δημοσιογράφος.

Ο ίδιος ο Ταλαρίκο συγκέντρωσε πολύ περισσότερα από τον ίδιο τον Πάξτον: κατά το KSAT 146 εκατομμύρια έναντι 22, κατά άλλη μέτρηση 155 έναντι 40. Και στις ΗΠΑ οι τηλεοπτικοί σταθμοί πουλάνε χρόνο στους υποψηφίους φθηνότερα απ' ό,τι στις εξωτερικές επιτροπές, άρα το δολάριο του Ταλαρίκο αγόραζε περισσότερο αέρα.

Αυτό που ήταν τεράστιο από την πλευρά του Πάξτον ήταν τα λεφτά των εξωτερικών επιτροπών.

Η σωστή διατύπωση λοιπόν είναι: έχασε η πλευρά με τα περισσότερα συνολικά λεφτά, όχι ο υποψήφιος με τα περισσότερα δικά του.

Και μια δεύτερη διευκρίνιση, για να μη φτιάξουμε νόμο εκεί που δεν υπάρχει: σε άλλες κρίσιμες κούρσες έγινε το αντίθετο.

Στο τέλος της προεκλογικής, κατά το Wesleyan, το 93% της διαφημιστικής δαπάνης στη Γερουσία της Γεωργίας και το 84% στη Βόρεια Καρολίνα ήταν υπέρ των Δημοκρατικών.

Εκεί η πλουσιότερη πλευρά κέρδισε.

Τα λεφτά δεν αγόρασαν την εκλογή.

Αλλά όπου τα είχαν οι Δημοκρατικοί, τα χρησιμοποίησαν.

Πού μπαίνουν τα social στο Τέξας; Στην προκριματική.

Εκεί, η αντίπαλος του Ταλαρίκο, η Τζάσμιν Κρόκετ, είχε καλύτερα νούμερα στο TikTok: περίπου 2,2 εκατομμύρια ακόλουθους και ένα βίντεο με 20,7 εκατομμύρια views, έναντι 15,5 εκατομμυρίων για το καλύτερο δικό του.

Εκείνη έχασε με 6 μονάδες.

Τα δικά της viral ήταν «καρφιά» που χειροκροτούσε η βάση.

Τα δικά του ήταν ένα μήνυμα που μπορούσε να το ακούσει και κάποιος που δεν τον ψήφιζε.

Για δικαιοσύνη: εκείνη την εποχή ο Ταλαρίκο είχε και διπλάσια χρήματα (13 εκατομμύρια έναντι 6,5). Μήνυμα και λεφτά δεν ξεχωρίζουν εύκολα.

Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: τα περισσότερα views δεν έφεραν τη νίκη. ΤΟ ΜΙΣΙΓΚΑΝ: ΟΙ CREATORS ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΥΜΑ Το δεύτερο παράδειγμα. Γερουσία, Μίσιγκαν, ανοιχτή έδρα. Ο Δημοκρατικός Αμπντούλ Ελ-Σαγιέντ απέναντι στον πρώην Ρεπουμπλικάνο βουλευτή Μάικ Ρότζερς.

Με τα πρώτα στοιχεία του AP, 52,2% έναντι 45,8%. Αν επιβεβαιωθεί, θα είναι ο πρώτος μουσουλμάνος γερουσιαστής στην ιστορία των ΗΠΑ.

Τι έκανε στα social; Δούλεψε ανοιχτά με creators.

Ένας γνωστός streamer με πάνω από 2 εκατομμύρια ακόλουθους μίλησε σε εκδήλωσή του.

Εμφανίστηκε με podcaster που έχει σχεδόν 1 εκατομμύριο ακόλουθους στο TikTok.

Τι έκαναν οι αντίπαλοι; AI: το επιτραπέζιο με τον «Θάνατο στην Αμερική», δίπλα σε ψεύτικη οικογενειακή φωτογραφία, και ένα άλλο βίντεο με τον ίδιο μέσα σε δούρειο ίππο που γράφει «Σίγουρα ΟΧΙ κομμουνισμός». Και τι είχε εκείνος για μήνυμα; Κάτι πολύ συγκεκριμένο: τον λογαριασμό του ρεύματος και τα data centers.

Ο φόβος του κομμουνισμού απέναντι στον λογαριασμό του ρεύματος.

Σε αυτή την κούρσα, κέρδισε ο λογαριασμός. Η ΓΕΩΡΓΙΑ: Ο ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ DEEPFAKES Το τρίτο. Ο Τζον Όσοφ, Δημοκρατικός γερουσιαστής της Γεωργίας, ήταν ίσως ο πολιτικός με τα περισσότερα deepfakes της χρονιάς. Τον Νοέμβριο του 2025 ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής που ήθελε να τον αντιμετωπίσει ανέβασε AI βίντεο με τον ψεύτικο Όσοφ και τη «φάρμα στο Instagram». Τον Οκτώβριο του 2026 ήρθε το βίντεο στο κομμωτήριο, χωρίς ένδειξη. Ο Όσοφ το ονόμασε «ολισθηρό δρόμο προς την καταστροφή της αλήθειας». Η Γεωργία δεν έχει κανέναν νόμο για τα deepfakes στις πολιτικές διαφημίσεις. Ο Όσοφ είχε κάνει κάτι που αξίζει να προσέξουμε: προσέλαβε στην καμπάνια του, ως στρατηγικό για τη συνεργασία με influencers, έναν νεαρό που είχε γίνει viral το 2024 χορεύοντας πίσω από την Κάμαλα Χάρις.

Δηλαδή έφερε τη γλώσσα των creators μέσα στην καμπάνια, αντί να τη νοικιάζει απ' έξω.

Είχε, όπως είδαμε, και συντριπτική διαφημιστική υπεροχή στο τέλος. Κέρδισε.

Το ποσοστό θα το δούμε στην τελική μέτρηση.

Και το αντίθετο παράδειγμα: στη Φλόριντα, η Δημοκρατική Άντζι Νίξον συνεργάστηκε κι αυτή με γνωστούς creators, και έχασε 48 με 51. Η παρουσία των creators δεν εγγυάται νίκη.

Η δική μου ανάγνωση: βοήθησαν εκεί που ο αέρας φυσούσε ήδη υπέρ.

Δεν γύρισαν τον αέρα εκεί που φυσούσε αντίθετα. ΓΙΑΤΙ ΕΧΑΣΑΝ ΟΙ ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΟΙ Αν κάποιος σας πει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν επειδή είχαν χειρότερα social, μην τον πιστέψετε.

Τα στοιχεία λένε κάτι πιο απλό και πιο σκληρό.

Η μεγάλη μετεκλογική έρευνα του AP (AP VoteCast, περίπου 80.000 ψηφοφόροι) δείχνει ότι περίπου 6 στους 10 αποδοκιμάζουν τον πρόεδρο Τραμπ.

Περίπου δύο στους τρεις λένε ότι οι πολιτικές του έκαναν την οικονομία χειρότερη.

Σχεδόν 9 στους 10 είπαν ότι το κόστος ζωής ήταν κρίσιμο ή σημαντικό για την ψήφο τους.

Περίπου 6 στους 10 είπαν ότι η επίθεση στο Ιράν ήταν λάθος απόφαση.

Και περίπου 4 στους 10 είπαν ότι ψήφισαν για να εκφράσουν αντίθεση στον Τραμπ, ενώ λιγότεροι από 2 στους 10 για να τον στηρίξουν.

Ο πληθωρισμός ήταν 3,7%. Ο μέσος όρος αποδοχής του προέδρου στο τέλος, κατά το Silver Bulletin, 38%. Ο ίδιος ο Τραμπ είχε ζητήσει από τους ψηφοφόρους να φανταστούν ότι είναι εκείνος στο ψηφοδέλτιο.

Όπως το έγραψε το Reuters, το έκαναν, και οι Ρεπουμπλικάνοι πλήρωσαν τον λογαριασμό.

Ο ίδιος, κατά το BBC, έριξε την ευθύνη στις τιμές της βενζίνης και στο ότι δεν ήταν υποψήφιος.

Τρία ακόμα πράγματα έπαιξαν ρόλο, κατά το Reuters και το AP. Πρώτο, οι υποψήφιοι: σε Τέξας, Βόρεια Καρολίνα και Νότια Καρολίνα έχασαν υποψήφιοι που επέλεξε ο Τραμπ, σε κάποιες περιπτώσεις παρά τις αντιρρήσεις των τοπικών Ρεπουμπλικάνων.

Δεύτερο, το μήνυμα: οι επιθέσεις που αποκαλούσαν τους αντιπάλους «κομμουνιστές» και «επικίνδυνους ριζοσπάστες» δεν έπιασαν σε ψηφοφόρους που σκέφτονταν τη βενζίνη και το σούπερ μάρκετ.

Τρίτο, ο συνασπισμός του 2024 έσπασε: οι κάτω των 30 ψήφισαν περίπου 7 στους 10 Δημοκρατικούς για τη Βουλή, και οι Ρεπουμπλικάνοι έπεσαν περίπου στο ένα τρίτο των Ισπανόφωνων, από πολύ υψηλότερα το 2024.

Και μια λεπτομέρεια που λέει πολλά: οι Δημοκρατικοί δεν έγιναν ξαφνικά δημοφιλείς.

Κατά το AP, λίγο λιγότεροι από τους μισούς ψηφοφόρους τούς βλέπουν θετικά.

Ήταν ψήφος εναντίον αυτού που κυβερνά, όχι ψήφος αγάπης για την αντιπολίτευση.

Η ανάγνωσή μου: τα social δεν έχασαν την εκλογή για τους Ρεπουμπλικάνους.

Απλώς δεν μπόρεσαν να τη σώσουν.

Κανένα βίντεο, όσο ακριβό ή έξυπνο, δεν κρύβει την τιμή της βενζίνης. ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Τα παρακάτω είναι δικές μου υποθέσεις από τα αμερικανικά στοιχεία, όχι νόμοι. Η Αμερική είναι άλλος κόσμος: πολύ περισσότερα λεφτά, εξωτερικές επιτροπές που εδώ δεν υπάρχουν, άλλο καθεστώς για την πολιτική διαφήμιση στην τηλεόραση, ανοιχτές προκριματικές.

Και μία διαφορά που κάνει τα αμερικανικά διδάγματα ακόμα πιο επίκαιρα για εμάς: από τον Οκτώβριο του 2025, με αφορμή τον νέο ευρωπαϊκό κανονισμό για τη διαφάνεια της πολιτικής διαφήμισης, η Meta σταμάτησε να δέχεται πολιτικές διαφημίσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και το ίδιο είχε ανακοινώσει και η Google.

Άρα στις επόμενες ελληνικές εκλογές, στο Facebook, στο Instagram και στο YouTube, η πληρωμένη πολιτική προβολή όπως την ξέραμε δεν θα υπάρχει.

Θα μετράει ό,τι ταξιδεύει μόνο του, και ό,τι λένε για σένα οι άλλοι. 1. Το μήνυμα πριν από τα νούμερα. Η Κρόκετ είχε τα καλύτερα views και έχασε.

Τα likes, οι ακόλουθοι και τα views είναι θερμόμετρο, όχι στόχος.

Το καλύτερο βίντεο μιας καμπάνιας είναι το κεντρικό της επιχείρημα σε λιγότερο από 90 δευτερόλεπτα, και το καταλαβαίνει και αυτός που δεν σε ψηφίζει. 2. Η εικόνα χτίζεται πριν από την προεκλογική.

Το πλεονέκτημα του Ταλαρίκο ήταν ο χρόνος: όταν ήρθε η πλημμύρα των επιθέσεων, ο κόσμος τον ήξερε ήδη. Στην Ελλάδα ο μηχανισμός δεν μεταφέρεται ως έχει (εδώ δεν μαζεύεις εκατομμύρια από μικρές δωρεές). Η αρχή όμως μεταφέρεται: η αναγνωρισιμότητα και η ομάδα χτίζονται μήνες πριν, όταν η προσοχή είναι φθηνή και κανείς δεν σε έχει ακόμα «ορίσει». 3. Πήγαινε εκεί που δεν σε περιμένουν. Ο Ρόγκαν δεν ήταν φιλικό μέσο για έναν Δημοκρατικό.

Η αρχή, όχι το πρόσωπο, είναι αυτό που κρατάμε: μια μακριά, όχι φιλική κουβέντα σε κοινό που δεν είναι δικό σου αξίζει περισσότερο από άλλη μια εμφάνιση εκεί που σε χειροκροτούν. 4. Με τους creators, διαφάνεια από την πρώτη μέρα. Στην Αμερική οι αδήλωτες πληρωμές έγιναν θέμα ρεπορτάζ και τεστ.

Όποιος δουλέψει με influencers, ας έχει γραπτή συμφωνία, δήλωση σε κάθε ανάρτηση, και ας ελέγξει τι προβλέπουν οι ευρωπαϊκοί κανόνες και οι όροι κάθε πλατφόρμας.

Και ας υποθέσει ότι ό,τι κρύψει θα βγει. 5. Πρωτόκολλο για deepfake πριν από την προεκλογική, όχι το βράδυ της επίθεσης. Στην Αμερική τρεις προβεβλημένοι στόχοι κέρδισαν, αλλά ήταν γνωστοί υποψήφιοι μέσα σε ευνοϊκό κύμα.

Σε μια μικρότερη αγορά σαν τη δική μας, ένα deepfake μπορεί να γίνει η είδηση της εβδομάδας.

Παρακολούθηση, έτοιμες απαντήσεις, άμεση επαφή με τις πλατφόρμες και τις αρμόδιες αρχές.

Και μια απάντηση ψύχραιμη, που το λέει ψεύτικο χωρίς να το αναπαράγει. «Αυτοί φτιάχνουν deepfakes, εμείς ενώνουμε τον κόσμο», έλεγε η καμπάνια του Ταλαρίκο. 6. Το AI στο γραφείο, όχι στο ρινγκ.

Τα πραγματικά κέρδη φέτος ήταν στην έρευνα, στην παρακολούθηση και στα πρώτα κείμενα.

Γραπτή πολιτική για το AI, άνθρωπος που ελέγχει κάθε αποτέλεσμα, και καμία συνθετική εικόνα πραγματικού αντιπάλου. 7. Ρωτήστε τα chatbots τι λένε. Στην Αμερική σχεδόν 3 στις 10 απαντήσεις για την ψηφοφορία είχαν πρόβλημα.

Για τα ελληνικά δεν έχουμε αντίστοιχη μέτρηση, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος να γίνει.

Καμπάνιες, αλλά και όσοι οργανώνουν τις εκλογές, ας ελέγχουν τακτικά τι απαντούν το ChatGPT, το Gemini, το Claude και τα υπόλοιπα, και ας έχουν καθαρή, επίσημη πληροφορία στο ίντερνετ από την οποία να διορθώνονται.

Και ένα που δεν είναι μάθημα αλλά υπενθύμιση: το κλίμα βάζει το ταβάνι.

Η επικοινωνία μπορεί να κάνει ένα καλό κλίμα σαρωτική νίκη ή να περιορίσει τη ζημιά σε ένα κακό.

Ένα δημοψήφισμα για την ακρίβεια δεν το γυρίζει. ΜΙΑ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΕ ΠΕΝΤΕ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Κλείνω με την καμπάνια του Ταλαρίκο στο Τέξας, γιατί είναι η πιο καθαρή περίπτωση φέτος του πώς δένουν τα social με όλα τα υπόλοιπα.

Δεν τη διαλέγω επειδή κέρδισε ένα κόμμα.

Τη διαλέγω επειδή πέτυχε κάτι δύσκολο, σε δύσκολο έδαφος.

Κατά το AP, πήρε περίπου το 75% των ψηφοφόρων κάτω των 30, περίπου 6 στους 10 Ισπανόφωνους, τους περισσότερους ανεξάρτητους, και περίπου 1 στους 10 Ρεπουμπλικάνους, σε μια πολιτεία που δεν είχε στείλει Δημοκρατικό στη Γερουσία από το 1993.

Πέντε πράγματα έκανε: Πρώτο, ένα μήνυμα, παντού. «Η μεγαλύτερη διαίρεση δεν είναι αριστερά και δεξιά, είναι πάνω και κάτω.» Το έδεσε με την ακρίβεια, τη διαφθορά και τους δισεκατομμυριούχους που αγοράζουν την πολιτική.

Το πιο δημοφιλές του TikTok, με 15,5 εκατομμύρια views, ήταν αυτή η ίδια ιδέα σε 88 δευτερόλεπτα.

Και όταν ήρθαν τα λεφτά του αντιπάλου, τα έκανε μέρος της ιστορίας: «Αν είδατε επιθετικό σποτ στην τηλεόρασή σας, αυτός ήταν ο Ίλον». Έκλεισε με τον Δαβίδ και τον Γολιάθ.

Δεύτερο, ένα πρόσωπο που δυσκόλευε τις επιθέσεις.

Πρώην δάσκαλος, μιλούσε ανοιχτά για την πίστη του.

Κατά το AP, σπάνια επιτέθηκε στους Ρεπουμπλικάνους ως σύνολο, μετρίασε παλαιότερες δηλώσεις του σε θέματα φύλου, και έβγαλε στηρίξεις από μετριοπαθείς Ρεπουμπλικάνους.

Ο πολιτισμικός πόλεμος που περίμεναν οι αντίπαλοι βρήκε λιγότερο στόχο.

Τρίτο, social που μιλούσαν και σε όσους δεν ήταν δικοί του.

Ήδη το 2025 είχε 1,2 εκατομμύρια ακόλουθους στο TikTok, όταν το Δημοκρατικό Κόμμα του Τέξας είχε 73.000.

Έκανε συνέντευξη δυόμισι ωρών στον Τζο Ρόγκαν, σε κοινό που οι Δημοκρατικοί συνήθως δεν αγγίζουν· ο Ρόγκαν στο τέλος είπε ότι «πρέπει να κατέβει για πρόεδρος». (Χρησιμοποίησε και πληρωμένους creators χωρίς δήλωση, κατά τους New York Times.

Αυτό δεν το αντιγράφουμε.) Τέταρτο, μικρά λεφτά νωρίς, σε θετική τηλεόραση.

Μάζεψε πάνω από 1 εκατομμύριο τις πρώτες 12 ώρες της υποψηφιότητάς του και 27 εκατομμύρια ως τον Μάρτιο, ρεκόρ πρώτου τριμήνου για υποψήφιο γερουσιαστή.

Όσο ο Πάξτον και ο γερουσιαστής Κόρνιν μάτωναν ο ένας τον άλλον στις ρεπουμπλικανικές προκριματικές, ο Ταλαρίκο είχε, όπως έγραψε η Texas Tribune, «τα κανάλια για τον εαυτό του» και έβγαζε θετικά σποτ.

Μπήκε στον Σεπτέμβριο με προβάδισμα πάνω από 20 μονάδες στους ανεξάρτητους.

Όταν ήρθαν τα 200 εκατομμύρια, ο κόσμος τον είχε ήδη γνωρίσει.

Πέμπτο, πήγε εκεί που ήταν αδύναμος.

Οι μαύροι ψηφοφόροι είχαν στηρίξει την Κρόκετ στις προκριματικές. Τον Σεπτέμβριο δεσμεύτηκε 25 εκατομμύρια για την κινητοποίησή τους.

Έκλεισε με κοινές συγκεντρώσεις με τη Δημοκρατική υποψήφια κυβερνήτρια, που κέρδισε κι αυτή.

Για να είμαι δίκαιος: είχε και τον αέρα στην πλάτη.

Τον αντιδημοφιλή πρόεδρο, τη βενζίνη, τα σκάνδαλα του αντιπάλου του.

Τα social δεν τον έβγαλαν μόνα τους.

Τον έκαναν όμως γνωστό, του έφεραν τα λεφτά, και του έδωσαν πρόσωπο πριν του το δώσουν οι αντίπαλοι.

Αυτή είναι, για μένα, η ουσία της πρώτης εκλογής όπου το AI μπήκε στα social σε βιομηχανική κλίμακα.

Οι καμπάνιες έβγαλαν περισσότερο συνθετικό περιεχόμενο από ποτέ.

Και ο ψηφοφόρος, απέναντι σε όλο αυτό, ψήφισε με τον λογαριασμό του σούπερ μάρκετ στο ένα χέρι και με την εικόνα ενός υποψηφίου που είχε ήδη γνωρίσει στο άλλο.

Όποιος ετοιμάζει καμπάνια στην Ελλάδα, ας ξεκινήσει από εκεί: όχι από το πόσο περιεχόμενο μπορεί να βγάλει, αλλά από το τι θα θυμάται ο πολίτης για εκείνον όταν σταματήσει να σκρολάρει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους