Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τελευταία μέρα στην Κρήτη. Χθες το βράδυ, στο Live μας με τη Σταθούλα, ζήσαμε μια πολύ συγκινητική συζήτηση.

Ακόμα και η ίδια η Σταθούλα το χάρηκε πολύ και νιώθω πως αυτό ήταν ίσως το πιο όμορφο από όλα.

Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που μιλάει για τον θάνατο.

Χωρίς φόβο, χωρίς αγωνία.

Σαν να μιλάει για κάτι φυσικό, κάτι που απλώς θα έρθει κάποια στιγμή.

Και όσο την ακούω, τόσο περισσότερο επιβεβαιώνομαι πως όταν έχεις ζήσει τη ζωή σου όπως την ήθελες, όταν έχεις αγαπήσει, έχεις γελάσει, έχεις πονέσει, έχεις δώσει και έχεις πάρει με όλο σου το είναι, ίσως το τέλος να μην είναι τόσο τρομακτικό, γιατί δεν το βλέπεις σαν τέλος, αλλά σαν συνέχεια.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι μετά, μόνο να πιστεύω μπορώ.

Ξέρω όμως ότι η γιαγιά μου, με τα χρόνια της, μου έδωσε χθες ένα πολύ όμορφο μάθημα.

Να μη φοβάμαι τόσο το τέλος, αλλά να φροντίζω να ζω καλά το σήμερα.

Να μη μετράω τη ζωή μόνο σε χρόνια, αλλά σε στιγμές.

Σε αγκαλιές, σε συζητήσεις, σε ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Και σήμερα, τελευταία μέρα στην Κρήτη, φεύγω γεμάτη.

Από την αγάπη των ανθρώπων μου, από τις αναμνήσεις που μοιραστήκαμε και από τη σοφία μιας γυναίκας που έχει ζήσει σχεδόν έναν αιώνα και συνεχίζει να μας διδάσκει.

Τελικά, αυτό που μένει δεν είναι πόσο έζησες.

Είναι πόσο ζωή έβαλες μέσα στα χρόνια σου. Και πόση αγάπη άφησες πίσω σου. 🩷Σας ευχαριστώ πολύ, όλους σας για χθες, ξέρετε εσείς 🩵

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους