Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη ευρωπαϊκή ήττα της Λίβερπουλ στο Τσάμπιονς Λιγκ δεν πονάει απλώς ως αποτέλεσμα, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε.

Το να προηγείσαι δύο φορές απέναντι στη Φενέρμπαχτσε και τελικά να φεύγεις με άδεια χέρια χάνοντας με 3-2, δείχνει μια ομάδα που είχε στα χέρια της τον έλεγχο αλλά αρνήθηκε να τελειώσει τη δουλειά, επιτρέποντας στους γηπεδούχους να ξαναμπούν στο παιχνίδι μέχρι το τελειωτικό χτύπημα του Μουρίκι στο 79ο λεπτό.

Το βαθύτερο πρόβλημα δεν εντοπίζεται τόσο στο τελικό σκορ όσο στη συνολική τακτική εικόνα της ομάδας σε όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης. Η Λίβερπουλ έδειξε παντελή έλλειψη ισορροπίας.

Ενώ κατά διαστήματα πίεζε ψηλά με σωστές τοποθετήσεις και εκμεταλλευόταν τους κενούς χώρους, ανά πάσα στιγμή οι γραμμές της άνοιγαν επικίνδυνα, οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών μεγάλωναν και οι αμυντικές επιστροφές ήταν απελπιστικά αργές.

Αυτό το κενό στις μεταβάσεις από φάση επίθεσης σε φάση άμυνας έδινε σε κάθε αντίπαλο κατεβασιά την ευκαιρία να πατήσει περιοχή και να δημιουργήσει καθαρές ευκαιρίες.

Η ανατομία των τριών γκολ που δέχτηκε αποτυπώνει ανάγλυφα το μέγεθος των αμυντικών αρρυθμιών.

Η αρχική ισοφάριση ήρθε από στατική φάση όπου η μπάλα άλλαξε πορεία στο τείχος, όμως το γκολ του Μπράουν φανέρωσε πλήρη ασυνεννοησία στην αντιμετώπιση μιας απλής σέντρας ανάμεσα στον Χάκπο και τον Άλισον.

Στο τρίτο γκολ, ο Μουρίκι κυριάρχησε απόλυτα στον αέρα και στο σώμα με σώμα απέναντι στον Ζακέ.

Διαφορετικές φάσεις, αλλά με κοινό παρονομαστή μια αμυντική γραμμή σε απόλυτη τρικυμία.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι μετά το δεύτερο προβάδισμα από τον Ίσακ στο 69ο λεπτό, η λογική επέβαλε διαχείριση ρυθμού, σφιχτές γραμμές και πάγωμα του αγώνα.

Αντί για αυτό, μέσα σε μόλις έξι λεπτά η Φενέρμπαχτσε όχι μόνο απάντησε, αλλά ανέτρεψε πλήρως την κατάσταση.

Οι κινήσεις από τον πάγκο πρόσθεσαν μεν επιθετικές λύσεις, όμως δεν πρόσφεραν καμία ουσιαστική διόρθωση στο πώς η ομάδα απορροφά την πίεση και αντιδρά στις γρήγορες αντεπιθέσεις του αντιπάλου.

Αυτή ήταν χωρίς αμφιβολία μια από τις πιο προβληματικές εμφανίσεις της ομάδας φέτος στα μετόπισθεν και οφείλει να λειτουργήσει ως καμπανάκι για τον Ιραόλα.

Δεν νοείται ένα σύνολο αυτού του επιπέδου να χάνει τόσο φτηνά το προβάδισμα δύο φορές σε ευρωπαϊκό ματς.

Ο προπονητής πρέπει να συμπαγώσει άμεσα το μπλοκ, να περιορίσει τους χώρους ανάμεσα στις γραμμές και να διορθώσει τις αμυντικές επιστροφές, γιατί στο κορυφαίο επίπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ η ατομική ποιότητα μπροστά δεν αρκεί για να μπαλώνει διαρκώς τα κενά πίσω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους