Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Παιδικές σκηνές Είχε κάπου διαβάσει ότι ο Μένγκελε λάτρευε την Ονειροπόληση από τις Παιδικές σκηνές του Σούμαν.

Τον έπιασε ναυτία.

Με την πρώτη ευκαιρία, πήρε το παλιό του βινύλιο με τη Μάρτα Άργκεριχ στο πιάνο κι έβαλε να ακούσει το έβδομο μέρος από τις Παιδικές σκηνές. Την Ονειροπόληση.

Περίμενε για λίγο μαγκωμένος, κρατώντας σχεδόν την ανάσα του.

Μετά τα πρώτα μέτρα της μουσικής όμως κάτι ξεπλύθηκε μέσα του. Ησύχασε. Κάπως.

Η μουσική έκανε λοιπόν θαύματα.

Ακόμα και η ίδια αυτή μουσική που κάποτε θαύμαζε ο Γιόζεφ Μένγκελε, ο επονομαζόμενος Άγγελος του Θανάτου μέσα στο στρατόπεδο.

Πολλά χρόνια μετά του είπαν: ήταν γιατρός, όπως κι εσείς.

Όχι, απάντησε εκείνος, δεν ήταν γιατρός όπως εγώ.

Δεν είμαστε συνάδελφοι με αυτόν τον άνθρωπο. Καταλαβαίνετε; Έπειτα τον ρώτησαν: Εσείς εκεί μέσα υποβληθήκατε σε ιατρικά πειράματα; Εγώ, είπε με τον ξερό, ιατρικό του τρόπο, δεν υποβλήθηκα ποτέ σε ιατρικά πειράματα.

Τόσο απλά; Μάλιστα, τόσο απλά.

Είμαι γιατρός· δεν είμαι κλόουν.

Είχε συνηθίσει να βλέπει στρατιώτες να χτυπούν μέχρι θανάτου ή να πυροβολούν άλλους τρόφιμους του στρατοπέδου.

Αυτό το έβλεπες σχεδόν κάθε μέρα εκεί μέσα.

Ή το άκουγες: τον πυροβολισμό, την κραυγή.

Δεν έπαυε όμως να τον ταράζει ότι γιατροί εκεί μέσα –όσο κι αν αρνιόταν να το παραδεχτεί, ήταν και αυτοί συνάδελφοί του– έκαναν ακριβώς το ίδιο, με το πρόσχημα της επιστημονικής έρευνας.

Τη μοναδική φορά που μίλησε για όσα έζησε εκεί μέσα, τα λόγια του ήταν αυτά: Υπήρχε ένα μπλοκ όπου κάνανε πειράματα.

Για τους διδύμους, για τις εγκύους, για γενετικά… ήταν εκεί κάτι γιατροί, εγκληματίες –καθηγηταί πανεπιστημίου, πρυτάνεις Γερμανοί–, καθάρματα.

Κάνανε φοβερά πειράματα εκεί.

Κάνανε πειράματα πόσο αντέχει στο κρύο νερό ένας άνθρωπος.

Αφαιρούσαν τα γεννητικά όργανα, κάνανε γενετικά πειράματα – φοβερά πράγματα.

Ο αδερφός του Ρενέ Μόλχο πέρασε από τέτοια πειράματα.

Του κάνανε πειράματα και πέθανε. Εκεί. Οι Παιδικές σκηνές επέζησαν και αυτές του στρατοπέδου.

Αλλά είχαν αυτό το δικαίωμα; Να επιζήσουν των ιατρικών πειραμάτων; Του Μένγκελε και των άλλων γιατρών; Ή μήπως όχι; Μήπως τις είχαν νοθεύσει με τρόπο ανεπανόρθωτο; Σκότωναν τη μουσική έτσι; Και τη μουσική; Καθώς περνούσαν τα χρόνια, του φαινόταν όλο και πιο αλλόκοτο που το σώμα του είχε ταξιδέψει τόσο πολύ, είχε φτάσει τόσο μακριά.

Αυτό το γέρικο κορμί που περιφερόταν σε ένα διαμέρισμα επί της Ασκληπιού, στο κέντρο της Αθήνας, είχε περάσει από έναν κόσμο όπου ένας δολοφόνος δάκρυζε ακούγοντας Ρόμπερτ Σούμαν.

Το μυαλό του σταματούσε κάτι τέτοιες στιγμές.

Όπως όταν δοκίμαζε να σκεφτεί το άπειρο.

Ήταν σαν να είχε βρεθεί σε μια άλλη διάσταση, σε ένα παράλληλο σύμπαν και να είχε επιστρέψει.

Τι είχε φέρει όμως μαζί του από εκεί;» #Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Ηλία Μαγκλίνη «Δεν βλέπω όνειρα συνήθως – Γράμματα του Χάρρυ στη Ρετζίνα», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 10 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο /Εκδόσεις Μεταίχμιο - Ekdoseis Metaixmio Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός /Κώστας Ι. Αγοραστός

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους