Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χτες βράδυ, ενώ ετοιμαζόμουν να δω μια ταινία, αποφάσισα τελικά πως είχα ανάγκη να βγω έξω και να αγοράσω ένα σοκολατούχο γάλα.

Κι επειδή έχω αποφασίσει πως δεν θέλω πια να χαλάω χατίρι στον εαυτό μου, ξαναφόρεσα τα ρούχα μου και βγήκα στον δρόμο.

Λίγα μέτρα μπροστά μου είδα έναν κύριο.

Τα άσπρα μαλλιά του, το μπαστούνι και το ασταθές περπάτημά του με έκαναν να σταματήσω και να τον παρακολουθήσω.

Για κάποιον λόγο, δεν ήθελα να τον προσπεράσω.

Περπατούσε στη μέση του δρόμου και μου φάνηκε αδιανόητο να συνεχίσω, ενώ ένα αυτοκίνητο θα μπορούσε να εμφανιστεί από το πουθενά.

Προχώρησα αργά, πίσω του, και περίμενα να δω αν θα πήγαινε στην άκρη.

Κάποια στιγμή φάνηκε από μακριά ένα αυτοκίνητο, ευτυχώς κινούμενο αργά, κι έτσι ο κύριος πέρασε στο αριστερό πεζοδρόμιο.

Κάπου ανάμεσα στην ανησυχία και στον φόβο μήπως τον τρομάξω, λίγο πριν αποφασίσω να το βάλω στα πόδια, πήρα μια βαθιά ανάσα και άνοιξα τελικά το στόμα μου: «Χρειάζεστε κάτι;» ρώτησα όσο πιο χαμογελαστά μπορούσα.

Σήκωσε τα μάτια του και μου είπε: «Όλα καλά.

Είναι η πρώτη μέρα, το δοκιμάζω…» Κατάλαβα πως ίσως ήταν η πρώτη μέρα που κρατούσε μπαστούνι ή που έβγαινε έξω μετά από κάποια επέμβαση στο πόδι του. «Πηγαίνετε μακριά;» «Όχι, όχι.

Έφτασα σχεδόν.

Είμαι εντάξει». «Καληνύχτα, τότε», του είπα. «Καληνύχτα, επίσης», μου φώναξε καθώς απομακρυνόμουν.

Ομολογώ πως έφυγα τόσο χαρούμενος, που ένιωθα σχεδόν να πετάω μέχρι να φτάσω στο μίνι μάρκετ.

Χάρηκα που δεν άφησα το άγχος να νικήσει.

Κατάφερα να μιλήσω και άκουσα την καρδιά μου, παρά τη φωνή της λογικής που τις περισσότερες φορές μου λέει: «Άσε τους ανθρώπους στην ησυχία τους, μπορεί να τους τρομάξεις.

Δεν είσαι στο νησί σου, στην πόλη τα πράγματα είναι αλλιώς…» Όμως εγώ δεν θέλω να αποδεχτώ πως είναι αλλιώς.

Γιατί θα μεγαλώσω κι εγώ, και η αποξένωση των ανθρώπων με φοβίζει.

Γι’ αυτό γράφω τώρα αυτές τις λέξεις.

Για να τις ξαναδιαβάζω και να θυμάμαι πως δεν πρέπει να αφήνουμε τη σκληρότητα του κόσμου να μας αποτρέπει από το να δείχνουμε λίγο ενδιαφέρον για έναν συνάνθρωπο.

Και εύχομαι κάθε στιγμή σαν κι αυτήν να γίνεται μια φωτογραφία που θα κοιτάζω μετά από χρόνια, για να μου θυμίζει πως κάποτε υπήρξα νέος, τολμηρός και Άνθρωπος. Καλημέρα! Χ.Δ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους