«𝚮 𝚬𝛌𝛌𝛈𝛎𝛊𝛋𝛈́ 𝚯𝛒𝛈𝛔𝛋𝛆𝛊́𝛂 𝛅𝛆𝛎 𝛘𝛒𝛆𝛊𝛂́𝛇𝛆𝛕𝛂𝛊 𝛎𝛂 𝛂𝛑𝛐𝛌𝛐𝛄𝛈𝛉𝛆𝛊́ 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛈𝛎 𝛖́𝛑𝛂𝛒𝛏𝛈́ 𝛕𝛈𝛓» Η Ελληνική Θρησκεία δεν χρειάζεται να απολογηθεί για την ύπαρξή της, ούτε να ζητήσει την άδεια κανενός για να συνεχίσει να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η παρουσία της δεν είναι μια αφηρημένη ιστορική αναφορά, ούτε μια ξένη θρησκευτική ιδέα που μεταφέρθηκε από μακρινούς τόπους.

Γεννήθηκε, διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε κυρίως σε αυτά ακριβώς τα χώματα που πατάμε σήμερα, στον τόπο που ονομάζουμε Ελλάδα.

Εδώ οι θεοί λατρεύτηκαν, εδώ υψώθηκαν τα ιερά τους, εδώ τελέστηκαν οι γιορτές και οι θυσίες τους, εδώ διαμορφώθηκαν οι μύθοι, οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και οι αντιλήψεις που συνέθεσαν τον πλούσιο κόσμο της ελληνικής θρησκευτικής παράδοσης.

Και αυτό δεν αποτελεί απλώς μια ανάμνηση του παρελθόντος, είναι μια πραγματικότητα που εξακολουθεί να βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας.

Τα ερείπια των αρχαίων ιερών, οι ναοί, οι βωμοί και οι ιεροί τόποι εξακολουθούν να στέκουν στον ελληνικό χώρο.

Άλλοι διατηρούν ακόμη την επιβλητικότητά τους και άλλοι σώζονται αποσπασματικά, πληγωμένοι από τον χρόνο, τις καταστροφές και την ανθρώπινη μισαλλοδοξία.

Κι όμως, παραμένουν εκεί σαν σιωπηλοί μάρτυρες μιας θρησκευτικής παράδοσης που σημάδεψε βαθιά αυτόν τον τόπο, την παράδοση και την ιστορία του.

Αυτή η ιστορική πραγματικότητα, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η Ελληνική Θρησκεία βρίσκεται πέρα από την κριτική.

Κάθε θρησκευτική παράδοση μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο ιστορικής, φιλοσοφικής και θεολογικής διερεύνησης.

Η κριτική είναι θεμιτή και απαραίτητη, όταν στηρίζεται στη γνώση, στις πηγές και στην ειλικρινή αναζήτηση της αλήθειας.

Είναι όμως εντελώς διαφορετικό πράγμα η κριτική από την απαξίωση, την παραποίηση της ιστορίας, τις επιλεκτικές αναγνώσεις και τους χαρακτηρισμούς που αναπαράγουν προκαταλήψεις αντί να φωτίζουν την πραγματικότητα. Η Ελληνική Θρησκεία δεν είναι ένα πρωτόγονο σύνολο δοξασιών, ούτε μια απλοϊκή προσπάθεια ερμηνείας των φυσικών φαινομένων.

Είναι ένας σύνθετος θρησκευτικός κόσμος, με πλούσια θεολογία, ποικιλία λατρευτικών παραδόσεων, βαθιά φιλοσοφική διάσταση και ιδιαίτερη αντίληψη για τη σχέση ανθρώπου, θεών και Κόσμου. Η Ευσέβεια, η Αρετή, η Χάρις, η συμμετοχή στις κοινές εορτές και η τήρηση των λατρευτικών εθίμων αποτελούσαν και αποτελούν ουσιαστικές εκφράσεις αυτής της σχέσης.

Και η θρησκευτική αυτή παράδοση δεν ανήκει αποκλειστικά στα βιβλία της Ιστορίας.

Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που προσεγγίζουν τους θεούς με ευσέβεια, που τιμούν τις αρχαίες εορτές, που τελούν λατρευτικές πράξεις και που επιδιώκουν να εντάξουν τις αξίες και τη θεολογική αντίληψη της Ελληνικής Θρησκείας στη σύγχρονη ζωή τους.

Δεν αντιμετωπίζουν τους θεούς ως απλές μυθολογικές μορφές, αρχέτυπα ή ως σύμβολα ενός χαμένου πολιτισμού, αλλά ως θεότητες άξιες λατρείας και ευσέβειας.

Η σύγχρονη παρουσία της Ελληνικής Θρησκείας δεν αποτελεί μια προσπάθεια αναπαράστασης ενός μουσειακού παρελθόντος.

Είναι μια ζωντανή θρησκευτική αναζήτηση, που αντλεί από την ιστορική, φιλοσοφική και λατρευτική κληρονομιά του ελληνικού κόσμου και επιδιώκει να την εντάξει δημιουργικά στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Δεν ζητούμε από κανέναν να πιστέψει στους θεούς μας, δεν απαιτούμε από κανέναν να υιοθετήσει τη δική μας θρησκευτική αντίληψη και έθιμα.

Δεν διεκδικούμε προνόμια ούτε επιθυμούμε να περιορίσουμε την ελευθερία οποιασδήποτε άλλης θρησκευτικής αντίληψης.

Ζητούμε, όμως, να αναγνωρίζεται και σε εμάς το αυτονόητο δικαίωμα να υπάρχουμε, να λατρεύουμε, να εκφραζόμαστε και να μεταδίδουμε τη θρησκευτική μας παράδοση χωρίς προκαταλήψεις και διακρίσεις.

Το δικαίωμα αυτό δεν αποτελεί παραχώρηση αλλά είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα που απορρέει από τη θρησκευτική ελευθερία και την ισοτιμία των ανθρώπων.

Σήμερα δεν μπορεί η αποδοχή μιας θρησκευτικής παράδοσης να εξαρτάται από το πόσο οικεία ή αποδεκτή είναι στην πλειονότητα, ούτε από το αν συμφωνεί με τις θρησκευτικές αντιλήψεις εκείνων που έχουν συνηθίσει να θεωρούν τη δική τους πίστη αυτονόητη (εξαίρεση μπορεί να αποτελεί μια θρησκεία που η ιδεολογία ή οι πρακτικές της είναι αντίθετες με τον νόμο). Υπάρχει, άλλωστε, και μια αντίφαση που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.

Ζούμε σε έναν τόπο όπου η παρουσία των θεών των Ελλήνων είναι αποτυπωμένη παντού, στα μνημεία, στην τοπωνυμία, στην τέχνη, στη γλώσσα, στη λογοτεχνία και στην ιστορική μνήμη.

Θαυμάζουμε τους ναούς, φωτογραφιζόμαστε μπροστά στα ιερά, διδασκόμαστε τη μυθολογία και τη φιλοσοφία, αναγνωρίζουμε την ανεκτίμητη πολιτιστική κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας.

Όταν, όμως, κάποιοι από εμάς δηλώνουμε ότι τιμούμε και λατρεύουμε τους ίδιους θεούς, συχνά αντιμετωπιζόμαστε με δυσπιστία, ειρωνεία ή ακόμη και εχθρότητα.

Δεν γίνεται να τιμούμε τα μνημεία, αλλά να περιφρονούμε τους ανθρώπους που επιθυμούν να τιμήσουν αυτό που εκείνα συμβολίζουν.

Τα αρχαία ιερά εξακολουθούν να στέκουν αγέρωχα, όσο τους επιτρέπει ο χρόνος, παρά τις καταστροφές και τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς για να εξαφανιστεί η λατρεία των θεών στους οποίους ήταν αφιερωμένα.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουν διότι η ίδια η παρουσία τους θυμίζει ότι αυτή η θρησκευτική παράδοση γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο, ρίζωσε σε αυτόν και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του.

Είναι μάρτυρες μιας μνήμης που δεν μπορεί να διαγραφεί με διατάγματα, απαγορεύσεις ή ιδεολογικές προκαταλήψεις.

Δεν ζητούμε να συμφωνήσουν όλοι μαζί μας.

Ζητούμε να γνωρίσουν αυτό που πραγματικά είμαστε, πριν αποφασίσουν τι θα πιστέψουν για εμάς.

Δεν ζητούμε να μας παραχωρηθεί μια θέση στην ιστορία αυτού του τόπου, η ιστορία αυτή αποτελεί ήδη μέρος της θρησκευτικής μας κληρονομιάς.

Δεν ζητούμε άδεια να υπάρχουμε.

Διεκδικούμε το αυτονόητο δικαίωμα να συνεχίσουμε να τιμούμε τους θεούς μας, στον τόπο όπου γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η λατρεία τους. 𝚶𝛊 𝛎𝛂𝛐𝛊́ 𝛍𝛑𝛐𝛒𝛆𝛊́ 𝛎𝛂 𝛆́𝛄𝛊𝛎𝛂𝛎 𝛆𝛒𝛆𝛊́𝛑𝛊𝛂, 𝛐𝛊 𝛉𝛆𝛐𝛊́, 𝛐́𝛍𝛚𝛓, 𝛅𝛆𝛎 𝛆́𝛄𝛊𝛎𝛂𝛎 𝛊𝛔𝛕𝛐𝛒𝛊́𝛂. @followers

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους