Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχουμε, κατά τη γνώμη μου, ένα πολύ σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο δεν μπορούμε πλέον να προσπερνάμε σαν να μην έχει σημασία. Η Ελλάδα έχει ανάγκη ριζικής αναθεώρησης του εκπαιδευτικού της συστήματος.

Από το νηπιαγωγείο έως το πανεπιστήμιο.

Η αδυναμία κατανόησης κειμένων, η περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα και η έλλειψη κριτικής σκέψης είναι φαινόμενα που συναντώ όλο και συχνότερα.

Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν σε αυτά προστίθενται η ημιμάθεια, η υπερβολική αυτοπεποίθηση της άγνοιας, η έλλειψη σεβασμού, ο δογματισμός και η άκριτη προσκόλληση σε ιδεολογίες και θεωρίες, χωρίς διάθεση κριτικής επανεκτίμησης και ουσιαστικής εξέτασης των ιστορικών γεγονότων.

Έχοντας ζήσει και εργαστεί πάνω από 20 χρόνια στη Γερμανία, στο χώρο της ιστορίας, με καθημερινή επαφή με το κοινό, μπορώ να πω ότι η εμπειρία μου στην Ελλάδα, δυστυχώς, μού έχει δημιουργήσει πολύ περισσότερο από έναν έντονο προβληματισμό.

Οι ακριβείς λέξεις είναι θλίψη και θυμός.

Η διαφορά που διαπιστώνω ως προς τον σεβασμό, την προθυμία να ακούσει ή να διαβάσει κανείς μία διαφορετική άποψη, να δει από μία διαφορετική οπτική γωνία, αλλά και ως προς την στοιχειώδη διάθεση να τεκμηριώσει όσα υποστηρίζει, είναι από απογοητευτική έως εξοργιστική.

Και για να είμαι απολύτως ειλικρινής, έχω αρχίσει να κουράζομαι.

Όχι από την αντίθετη γνώμη.

Έχω κουραστεί από τα σχόλια που δεν στηρίζονται στη γνώση, αλλά στην ημιμάθεια ή στην άγνοια, από την επιθετική και απόλυτη βεβαιότητα ανθρώπων που δεν προσπαθούν (ή δεν μπορούν) να κατανοήσουν τι διαβάζουν, από τον δογματισμό, από την ιδεολογική τύφλωση και από την αντίληψη ότι όλοι δικαιούνται να έχουν άποψη, ακόμα και για θέματα που αποδεδειγμένα δεν κατέχουν.

Και επειδή φαίνεται πως χρειάζεται να το ξεκαθαρίσω: δεν είμαι υποχρεωμένη να διατηρώ σε αυτό το χώρο σχόλια που με προσβάλλουν, διαστρεβλώνουν όσα γράφω, διασπείρουν πολιτική προπαγάνδα ή δεν έχουν καμία σχέση με το περιεχόμενο της ανάρτησης.

Νιώθω πλέον την ανάγκη να διαγράφω σχόλια και λογαριασμούς που δεν εναρμονίζονται ούτε με το θέμα, ούτε με τους στοιχειώδεις κανόνες διαλόγου που έχω θέσει και έχω πιάσει τον εαυτό μου να καταπατώ η ίδια, γιατί, δυστυχώς, το χειρότερο σε τραβάει προς τα κάτω και αυτό δεν είμαι διατεθειμένη να το αποδεχτώ.

Δεν θέλω να πηγαίνω προς τα κάτω, θέλω να πηγαίνω προς τα επάνω.

Αυτό το μέτρο δεν είναι λογοκρισία της διαφορετικής άποψης.

Είναι δικαίωμα και ευθύνη μου να προστατεύσω αυτόν τον χώρο, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό.

Η διαφωνία είναι δικαίωμα.

Η αγένεια, το θράσος, η αυθαιρεσία και η ημιμάθεια δεν είναι επιχειρήματα.

Δεν περιμένω να συμφωνούν όλοι μαζί μου.

Περιμένω, όμως, στοιχειώδη σεβασμό.

Γιατί χωρίς αυτόν δεν έχουμε δημόσιο διάλογο, δεν έχουμε καν πολιτισμένη κοινωνία.

Έχουμε απλώς έναν διαγωνισμό απολυτότητας και ανυπόφορου θορύβου και μία ζούγκλα. ✍ © Οι Έλληνες στην Ιστορία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους