Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Αμερική ξύπνησε σε ένα διαφορετικό πολιτικό τοπίο. Και μαζί της αλλάζουν πολλά από όσα θεωρούσαμε δεδομένα για τη δυτική πολιτική.

Από τον Αμπντούλ Ελ Σαγέντ στο Μίσιγκαν μέχρι τον Τζέιμς Ταλαρίκο στο Τέξας, το «μπλε κύμα» των Δημοκρατικών δεν ήταν απλώς μια εκλογική αντίδραση στον Ντόναλντ Τραμπ.

Ήταν μια μεγάλη πολιτική ανατροπή, με ιστορικές διαστάσεις. Οι Δημοκρατικοί ανακτούν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, καταγράφοντας νίκες ακόμη και σε πολιτείες που επί δεκαετίες αποτελούσαν προπύργια των Ρεπουμπλικανών.

Ωστόσο, πίσω από το εκλογικό αποτέλεσμα κρύβονται σημαντικές αντινομίες. Ο Ελ Σαγέντ, ο πρώτος μουσουλμάνος που εκλέγεται στην αμερικανική Γερουσία, εκπροσωπεί μια προοδευτική Αμερική που μιλά για κοινωνική δικαιοσύνη, καθολική υγειονομική περίθαλψη και περιορισμό της εταιρικής ισχύος. Ο Ταλαρίκο, αντίθετα, προέρχεται από μια εντελώς διαφορετική πολιτική και πολιτισμική παράδοση.

Είναι ένας βαθιά θρησκευόμενος προοδευτικός χριστιανός, που επιχειρεί να επαναφέρει τη θρησκευτική γλώσσα στον δημόσιο διάλογο χωρίς να την παραχωρεί στον χριστιανικό εθνικισμό. Στον Ταλαρίκο αξίζει πραγματικά ένα ξεχωριστό αφιέρωμα.

Πρώην εκπαιδευτικός, με θεολογικές σπουδές, κατάφερε να κερδίσει μια έδρα της Γερουσίας στο Τέξας, εκεί όπου οι Δημοκρατικοί είχαν να επικρατήσουν από το 1988.

Η αντιπαράθεσή του με τον Κεν Πάξτον υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από μια συνηθισμένη εκλογική αναμέτρηση.

Ήταν και μια σύγκρουση γύρω από το ποιος δικαιούται να επικαλείται τη χριστιανική παράδοση στην αμερικανική πολιτική.

Δύο πρόσωπα, δύο διαφορετικές Αμερικές, το ίδιο κόμμα.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση της δημοκρατικής νίκης.

Το εκλογικό μέτωπο εναντίον του Τραμπ δεν συνιστά ένα ενιαίο ιδεολογικό σχέδιο.

Η προοδευτική Αριστερά, οι μετριοπαθείς Δημοκρατικοί, οι θρησκευόμενοι μεταρρυθμιστές και οι παραδοσιακοί φιλελεύθεροι θα κληθούν να συνυπάρξουν.

Η μεταξύ τους πολιτική σύγκρουση είναι σχεδόν αναπόφευκτη.

Και βέβαια, η μεγάλη νίκη δεν σημαίνει ότι ο τραμπισμός εξαφανίστηκε.

Το κοινωνικό και πολιτισμικό υπόστρωμα που τον ανέδειξε εξακολουθεί να υπάρχει.

Η αμερικανική κοινωνία παραμένει βαθιά διαιρεμένη.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι Δημοκρατικοί μπορούν να μετατρέψουν την εκλογική δυσαρέσκεια σε ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα. Η Ευρώπη παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις μέσα από τις δικές της αντιφάσεις.

Κόμματα και αναλυτές που είχαν επενδύσει στην ιδέα μιας νέας γεωπολιτικής διευθέτησης ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα αναγκάζονται να επανεξετάσουν τις βεβαιότητες τους.

Θυμάμαι τις σχεδόν θριαμβευτικές αναλύσεις μετά τη συνάντηση Τραμπ και Πούτιν στην Αλάσκα.

Για ορισμένους, ο παγκόσμιος χάρτης επρόκειτο να ξανασχεδιαστεί μέσα σε λίγες ώρες.

Σήμερα αρκετοί από εκείνους που προεξοφλούσαν ιστορικές συμφωνίες έχουν χαμηλώσει αισθητά τους τόνους.

Η ιστορία, όμως, δεν γράφεται στις φωτογραφίες των συνόδων κορυφής. Στην Ελλάδα, τέλος, η πολιτική εξακολουθεί να κινείται πάνω στο δικό της ιδιότυπο μαξιλάρι.

Η οικονομική κρίση άφησε ένα βαθύ μετατραυματικό κοινωνικό και πολιτικό σοκ, που εξακολουθεί να επηρεάζει τις συλλογικές συμπεριφορές, την ανοχή στην κυβερνητική φθορά και τη δυσπιστία απέναντι στις μεγάλες υποσχέσεις.

Το σημαντικότερο δίδαγμα από την Αμερική δεν είναι ότι ένα πολιτικό ρεύμα νίκησε και ένα άλλο ηττήθηκε.

Είναι ότι ακόμη και οι πιο εδραιωμένοι πολιτικοί συσχετισμοί μπορούν να ανατραπούν όταν η κοινωνική δυσαρέσκεια αποκτήσει πολιτική έκφραση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους