Κάποτε, σε ένα μικρό ορεινό χωριό, ζούσε ένας φτωχός βοσκός. Δεν είχε μεγάλη περιουσία, ούτε γνώριζε πολλά γράμματα. Είχε όμως, ένα κοπάδι από πρόβατα, μια μικρή καλύβα, και μια καρδιά, γεμάτη...
Κάποτε, σε ένα μικρό ορεινό χωριό, ζούσε ένας φτωχός βοσκός. Δεν είχε μεγάλη περιουσία, ούτε γνώριζε πολλά γράμματα.
Είχε όμως, ένα κοπάδι από πρόβατα, μια μικρή καλύβα, και μια καρδιά, γεμάτη καλοσύνη.
Κάθε πρωί, πριν ακόμη χαράξει, έβγαινε στα λιβάδια, με το κοπάδι του.
Και κάθε φορά που περνούσε μπροστά, από το μικρό εκκλησάκι του χωριού, έκανε τον σταυρό του, και έλεγε: Χριστέ μου, φύλαγε τα πρόβατά μου.
Κι αν κάποιο χαθεί, βοήθησέ με να το βρω.
Μια μέρα, καθώς μετρούσε το κοπάδι, πριν από τη δύση του ήλιου, διαπίστωσε, πως έλειπε ένα μικρό αρνάκι.
Χωρίς να χάσει χρόνο, άφησε τα υπόλοιπα, σε έναν γνωστό του, και ξεκίνησε να το αναζητά.
Πέρασε από δύσβατα μονοπάτια, κατέβηκε σε χαράδρες, φώναξε πολλές φορές το όνομά του, μα τίποτα.
Η νύχτα, άρχισε να πέφτει.
Ένας περαστικός, που τον συνάντησε, τον ρώτησε: Γιατί κουράζεσαι, τόσο για ένα μόνο αρνάκι; Έχεις τόσα άλλα.
Δεν αξίζει να κινδυνεύεις για ένα.
Ο βοσκός στάθηκε για λίγο, και του απάντησε: Για μένα μπορεί, να είναι ένα από τα πολλά.
Για εκείνο, όμως, εγώ είμαι ο μόνος, που μπορεί να το αναζητήσει.
Συνέχισε τον δρόμο του, μέχρι που άκουσε ένα αδύναμο βέλασμα.
Το αρνάκι είχε πέσει, ανάμεσα σε δύο βράχους, και δεν μπορούσε να βγει.
Ο βοσκός γονάτισε, το πήρε στην αγκαλιά του, και το σκέπασε, με τον μανδύα του.
Επιστρέφοντας, το κοίταξε τρυφερά, και ψιθύρισε: Τώρα είσαι ασφαλές.
Δεν θα σε αφήσω μόνο.
Την επόμενη Κυριακή, ο ιερέας μίλησε στο κήρυγμα, για τον Καλό Ποιμένα, που αφήνει τα ενενήντα εννέα πρόβατα, και αναζητά το ένα που χάθηκε.
Ο βοσκός άκουγε σιωπηλός.
Και τότε κατάλαβε, πως όσα έκανε, κάθε μέρα για το κοπάδι του, ήταν ένα μικρό μάθημα αγάπης.
Γιατί ο Θεός, δεν μας αγαπά, σαν να είμαστε ένα πλήθος.
Μας αγαπά, σαν να είμαστε ο καθένας μοναδικός.
Και όταν κάποτε χαθούμε, μέσα στις δυσκολίες, στις αδυναμίες, και στα λάθη μας, Εκείνος δεν παύει, να μας αναζητά.
Δεν κουράζεται, να μας περιμένει.
Δεν παύει, να μας καλεί.
Γιατί για τον Θεό, καμία ψυχή, δεν είναι απλώς μία ανάμεσα σε πολλές.
Κάθε ψυχή, είναι πολύτιμη. Πηγη: Εκ της συντακτικής ομάδας του : Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους