Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 23 ΠΟΥ ΑΠΕΣΥΡΑΝ; Αναφέρομαι και σε προσωπικό βίωμα.

Λοιπόν, φαίνεται ότι funds, τράπεζες και κυβέρνηση έχουν βαλθεί να πιέσουν ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους που παλεύουν να κρατήσουν την περιουσία τους.

Το ερώτημα είναι απλό: Τι θα γινόταν εάν περνούσε το άρθρο 23; Και επειδή αποσύρθηκε δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα τελείωσε.

Αν υπάρχει πολιτική βούληση για τέτοιες αλλαγές, μπορεί να επιχειρηθούν ξανά με άλλον τρόπο. ΤΙ ΠΡΟΒΛΕΠΕ ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ; Το άρθρο προέβλεπε ότι μια σύμβαση ρύθμισης οφειλής μεταξύ δανειολήπτη και fund/servicer θα μπορούσε να αποτελεί εκτελεστό τίτλο.

Με απλά λόγια, η ρύθμιση θα αποκτούσε πολύ ισχυρότερη εκτελεστική ισχύ.

Το επίμαχο σημείο ήταν ότι, εφόσον ο servicer θεωρούσε ότι παραβιάστηκε η ρύθμιση, θα μπορούσε να κινηθεί προς αναγκαστική εκτέλεση, χωρίς να χρειάζεται η ίδια προηγούμενη δικαστική διαδικασία που απαιτείται σε άλλες περιπτώσεις.

Δηλαδή χωρίς κανένα περιθώριο αντίδρασης απο τους πολίτες! Και αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο ερώτημα: Πόσο πραγματικό περιθώριο άμυνας θα είχε ένας άνθρωπος που ξαφνικά δεν μπορεί να πληρώσει; ΚΑΙ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΖΗΤΗΜΑ.

Προβλεπόταν δυνατότητα καταγγελίας της ρύθμισης όταν οι καθυστερήσεις ξεπερνούσαν συγκεκριμένο όριο και, υπό τις προϋποθέσεις της διάταξης, αναβίωση της αρχικής οφειλής, με συμψηφισμό των ποσών που είχαν ήδη καταβληθεί.

Ας το δούμε με ένα απλό παράδειγμα: Έχεις ρύθμιση 100.000€. Έχεις πληρώσει επί έξι χρόνια 30.000€. Ξαφνικά χάνεις τη δουλειά σου.

Ή αρρωσταίνεις.

Ή η οικογένειά σου αντιμετωπίζει ένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα.

Δεν ζητάς να μη πληρώσεις.

Ζητάς μια νέα αναδιάρθρωση για να μπορέσεις να συνεχίσεις να πληρώνεις.

Και εδώ ήταν ο φόβος: Να χαθεί η ρύθμιση, να επανέλθει η αρχική οφειλή και να ενεργοποιηθούν διαδικασίες αναγκαστικής εκτέλεσης βάση του άρθρου 23 και σου περνούν την περιουσία «Και δαρμένος και κλαμένος». Δηλαδή ένας άνθρωπος που επί χρόνια προσπαθεί να πληρώνει, επειδή λύγισε για ένα διάστημα, να βρεθεί αντιμέτωπος με την απώλεια της περιουσίας του.

Αυτό είναι που με εξοργίζει.

Και δεν μιλάω θεωρητικά. ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΖΩΗ.

Το 2012 ξεκίνησαν τα σοβαρά προβλήματα υγείας μου.

Μέσα στην οικονομική κρίση και με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που ξεκίνησαν ένιωσα ότι έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου.

Η τράπεζα δεν δεχόταν τότε να μου κάνει έναν διακανονισμό που να μπορώ πραγματικά να αντέξω.

Έπρεπε να πληρώνω περίπου 540€ τον μήνα, ανεξάρτητα από το αν μπορούσα ή όχι να εργαστώ.

Είχα μπροστά μου ένα δίλημμα: Να πληρώνω την τράπεζα ή να προσπαθήσω να κρατήσω όρθια τη ζωή μου και την ασφάλισή μου; Το ΤΕΒΕ μου τότε ήταν περίπου 1.280€ το δίμηνο.

Το 2019 πήγα στον Νόμο Κατσέλη και απορρίφθηκα επειδή θεωρήθηκα έμπορος το συνεργείο αυτοκινήτων σκαφών για τον λόγο οτι αγοράζαμε με τιμολόγιο ανταλλακτικά των πελατών μας θεωρούσαν έμπορο! Πέρυσι, μετά από όλα αυτά τα χρόνια, κατάφερα να μπω στον εξωδικαστικό μηχανισμό και να ρυθμίσω την οφειλή μου.

Και εδώ είναι κάτι που θέλω να καταλάβει ο κόσμος: Είχα πάρει περίπου 35.000€. Με τις επιβαρύνσεις και τους τόκους συν 120000€, η συνολική απαίτηση που αντιμετώπισα είχε φτάσει περίπου στις 155.000€. Βγάλτε μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

Σήμερα έχω καταφέρει να σταθώ ξανά στα πόδια μου.

Η δουλειά μου πηγαίνει καλά.

Πληρώνω τη ρύθμισή μου.

Αλλά τι γίνεται αύριο; Αν για οποιονδήποτε λόγο η δουλειά μου δυσκολέψει; Αν ξαναχτυπήσει η υγεία μου; Αν μια οικογένεια βρεθεί ξαφνικά χωρίς εισόδημα; Δεν πρέπει να υπάρχει ανθρώπινη και πραγματική δυνατότητα επαναρύθμισης πριν φτάσουμε στην καταστροφή δεν πρέπει να υπάρχει ένας τρόπος άμυνας? Γιατί πίσω από έναν αριθμό δανείου υπάρχει ένας άνθρωπος.

Υπάρχει μια οικογένεια.

Υπάρχουν παιδιά.

Υπάρχει ένα σπίτι.

Υπάρχει μια ολόκληρη ζωή.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι: Οι άνθρωποι που παίρνουν 600€ και 700€ τον μήνα πώς ζουν; Πώς πληρώνουν το ρεύμα; Πώς βάζουν πετρέλαιο; Πώς σπουδάζουν τα παιδιά τους; Πώς γεμίζουν το καθημερινό τραπέζι; Πώς θα μπορέσουν να πληρώνουν δάνεια και ρυθμίσεις όταν δεν φτάνει ο μισθός ούτε για τα βασικά; 😪 Και τελικά, με όλα αυτά, η Νέα Δημοκρατία δεν απομακρύνει απλώς κάποιους ψηφοφόρους.

Απομακρύνει ανθρώπους που κάποτε πίστευαν ότι η πολιτική πρέπει να έχει τον άνθρωπο στο κέντρο.

Και όταν ο πολίτης σταματήσει να πιστεύει ότι το πολιτικό σύστημα μπορεί να τον προστατεύσει όταν βρεθεί κάτω, τότε δημιουργείται κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: η πλήρης απαξίωση της πολιτικής και της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Εγώ προσωπικά, επειδή έχω βρεθεί πολύ κοντά στο να χάσω την περιουσία μου, δεν πρόκειται να σιωπήσω!! Βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. ΥΓ: Κύριοι και κυρίες βουλευτές που έχετε την εξουσία στην κυβέρνηση οποία και να είναι αυτή να σκέφτεστε όλα τα παραπάνω και να διαβάζετε τη σας φέρνουν πριν βάλετε την υπογραφή σας ο κόσμος δεν πιστεύει κανέναν πλέον γιατί δεν σας ψήφισε με γνώμονα την στήριξη του κεφαλαίου των τραπεζών των Funds! Σάκης Κρομμύδας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους