Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν 4 Αυγούστου του 1990. Αγωνίστηκα στον Βαλκανικό Μαραθώνιο στην πόλη, στην Κωνσταντινούπολη.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για έναν έλληνα αθλητή να σηκώνει την ελληνική σημαία.

Για μένα όταν ξεκίνησα εκείνο τον αγώνα είπα από μέσα μου: «Εδώ τρέχουμε, και τρέχουμε μόνο για τη νίκη!» Η προοπτική να ακουστεί ο Εθνικός ύμνος της πατρίδας μέσα στην Τουρκία ήταν ο καταλύτης που ενεργοποίησε και το τελευταίο απόθεμα δύναμης που είχα στην ψυχή και το κορμί μου, αλλά δεν θα ήταν εύκολος ο αγώνας που ξεκίνησε με βροχή η οποία πολύ γρήγορα δυνάμωσε και έγινε καταρρακτώδης.

Όταν περνούσα από την γέφυρα του Βοσπόρου από την ασιατική προς την ευρωπαΐκή πλευρά, πλέον έπεφτε χαλάζι.

Εκτός από το μαστίγωμα που δεχόμουν, δεν μπορούσα να δω που πηγαίνω.

Η ορατότητα δεν ήταν μεγαλύτερη από 2-3 μέτρα και ακολουθούσα τη μοτοσικλέτα της αστυνομίας, αλλά και ο αναβάτης πολύ αμφιβάλλω εάν έβλεπε πιο μακριά από ότι εγώ.

Παρόλα αυτά πίεζα στο απόλυτο τέρμα των δυνατοτήτων μου.

Ήμουν σταθερή στο στόχο μου.

Διασχίσαμε την γέφυρα, και μόλις περάσαμε απέναντι το χαλάζι κόπασε.

Απέμεινε η δυνατή βροχή.

Στο 32ο -33ο χλμ περάσαμε μέσα από ένα υπαίθριο παζάρι, σαν λαϊκή αγορά.

Θυμάμαι σκέφτηκα ότι δεν είναι δυνατόν να περνάει η διαδρομή μέσα από εδώ! Πολύ γρήγορα κατάλαβα ποια θα μπορούσε να ήταν η σκοπιμότητα. Οι Τούρκοι άρχισαν να με βρίζουν, και το αντιλήφθηκα από την εξαγριωμένη όψη και τις εκφράσεις στα πρόσωπα τους.

Κάποιος με έφτυσε και τον είδα να με φτύνει στα μούτρα.

Αλλά εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα.

Όσο έτρεχα, τόσο πιο άτρωτη ένιωθα.

Ας ούρλιαζαν, ας με έβριζαν, και ας με έφτυναν.

Τίποτα δεν με πτοούσε.

Στο 40ο χλμ βλέπω μια μεγάλη ανηφόρα, και λίγο μετά μπροστά μου το στάδιο που θα τερματίζαμε.

Μπαίνω στο στάδιο της Κωνσταντινούπολης πρώτη Είχα νικήσει.

Ο χρόνος που είχα πετύχει το 2:55:25, ήταν νέο βαλκανικό ρεκόρ.

Μόλις πέρασα την γραμμή τερματισμού, κάποιος με τύλιξε με μια γαλανόλευκη.

Την ένιωσα πάνω μου σαν να ζύγιζα τόνους.

Όταν κοιτάζω αυτή την φωτογραφία ανατριχιάζω.

Φαίνομαι εντελώς εξουθενωμένη σαν να με έχουν κατεβάσει από το σταυρό.

Λίγο μετά έγινε η απονομή, ακούστηκε ο εθνικός ύμνος και σηκώθηκε η ελληνική σημαία μέσα στην Τουρκία, ήμουν 22 ετών... Μαρία Πολύζου.

Η ελληνική ψυχή είναι ανίκητη όταν αγωνίζεται σε πάτρια εδάφη 🇬🇷 Στο σταυροδρόμι των ανέμων, εκεί που η Ασία φιλά την Ευρώπη, ένας δρόμος δικός μας καρτερούσε της Ελλάδας το βήμα.

Δεν ήταν αγώνας για χρόνο και δόξα εφήμερη, ήταν της ψυχής το τάμα στην πληγωμένη Βασιλεύουσα.

Το χαλάζι του Βοσπόρου μαστίγωνε το κορμί, μα η φλόγα μέσα της έκαιγε πιο δυνατά κι από ήλιο.

Μέσα στις ιαχές και τα ξένα βλέμματα, εκείνη άκουγε τον ψίθυρο των αιώνων στα μάρμαρα της Πόλης.

Κι όταν το πέλμα της πάτησε το τέρμα, η γαλανόλευκη έγινε μανδύας ιερός, βαρύς σαν ιστορία.

Στα 22 της χρόνια, η Μαρία έγινε η φωνή των βουβών καμπάνων, και ο Εθνικός Ύμνος, σαν δάκρυ χαράς, αντήχησε ξανά εκεί που χτυπά η καρδιά του Ελληνισμού.🇬🇷

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους