Κι αν το παράδειγμα της Σερβίας μάς δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο για την πολιτική; Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πρόσφατο άρθρο του Science τίτλο «Η Σερβία μόλις εξέλεξε το πιο έξυπνο...

Πλήρες Κείμενο:

Κι αν το παράδειγμα της Σερβίας μάς δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο για την πολιτική; Διάβασα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πρόσφατο άρθρο του Science τίτλο «Η Σερβία μόλις εξέλεξε το πιο έξυπνο κοινοβούλιο στον κόσμο». Αυτό που συμβαίνει στη γειτονική Σερβία είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πολιτικό και κοινωνικό πείραμα.

Και ίσως ένα από τα πιο ελπιδοφόρα μηνύματα για τη δημοκρατία στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια.

Ένα φοιτητικό κίνημα, που ξεκίνησε ως αντίδραση σε μια τραγωδία, εξελίχθηκε σε μαζική κινητοποίηση ενάντια στη διαφθορά, την αδιαφάνεια και την απαξίωση των θεσμών, και κατόρθωσε κάτι που μέχρι πρόσφατα φαινόταν αδιανόητο: να ανατρέψει εκλογικά ένα βαθιά κατεστημένο πολιτικό σύστημα.

Και το πιο ενδιαφέρον ίσως; oι φοιτητές δεν διεκδίκησαν οι ίδιοι την εξουσία για τους εαυτούς τους αλλά επέλεξαν να εμπιστευτούν ανθρώπους της επιστήμης, της εκπαίδευσης, της έρευνας και της κοινωνίας.

Έτσι πανεπιστημιακοί καθηγητές, γιατροί, ερευνητές και άλλοι επιστήμονες εξελέγησαν στο κοινοβούλιο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη να μεταφράσουν την κοινωνική διεκδίκηση σε πολιτική πράξη.

Δηλ από τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα στους δρόμους, από τους δρόμους στις κάλπες, από τις κάλπες στους θεσμούς.

Φυσικά, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως η επιστημονική γνώση δεν εγγυάται ούτε πολιτική ικανότητα ούτε εντιμότητα.

Και η διακυβέρνηση μιας χώρας απαιτεί πολύ περισσότερα από τα ακαδημαϊκά προσόντα.

Όμως, πόσο ενδιαφέρον θα ήταν αν βλέπαμε κάτι αντίστοιχο και στην Ελλάδα ή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Να δούμε δηλ περισσότερους ανθρώπους της γνώσης, της έρευνας, της δημιουργίας και της πραγματικής κοινωνικής προσφοράς να αναλαμβάνουν ενεργό πολιτικό ρόλο.

Όχι ως διακοσμητικά πρόσωπα ούτε ως βιτρίνα σοβαρότητας/γνώσης στα ψηφοδέλτια των κομμάτων, αλλά ως ανεξάρτητες φωνές, με ουσιαστική ευθύνη στη λήψη αποφάσεων.

Να δούμε δηλ τα πανεπιστήμια όχι μόνο ως χώρους παραγωγής γνώσης και απονομής πτυχίων, αλλά και ως ζωντανά κύτταρα δημοκρατίας, κοινωνικής αφύπνισης και αλλαγής.

Και κυρίως να δούμε μια νέα γενιά να αποδεικνύει ότι η πολιτική δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των επαγγελματιών πολιτικών.

Δεν γνωρίζουμε προφανώς αν το πείραμα της Σερβίας θα πετύχει.

Γνωρίζουμε όμως ήδη ότι οι φοιτητές της πέτυχαν κάτι σπουδαίο: απέδειξαν ότι μια κοινωνία μπορεί να αμφισβητήσει το πολιτικό αδιέξοδο και να δημιουργήσει από τα σπλάχνα της και από το πιο δυναμικό της κομμάτι μια πραγματική εναλλακτική.

Ίσως τελικά το πιο σημαντικό ερώτημα για την Ελλάδα και την Ευρώπη να μην είναι αν χρειαζόμαστε περισσότερους επιστήμονες στην πολιτική, αλλά αν είμαστε έτοιμοι για μια πολιτική στην οποία η γνώση, η αξιοκρατία, η ανεξαρτησία και η κοινωνική ευθύνη θα έχουν μεγαλύτερη αξία από την κομματική ταυτότητα και την πολιτική καριέρα.

Το παράδειγμα της Σερβίας αξίζει να το παρακολουθήσουμε. Και ίσως να μας προβληματίσει λίγο περισσότερο απ' όσο μας βολεύει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους