Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για χρόνια πολλά κουβαλούσα ένα παιδικό τραύμα μου. Ήταν που δεν είχα χορτάσει το σκορδάτο σαλάμι.

Δύο φέτες, σαν τσιγαρόχαρτο έδινε η μάνα μας στον καθένα μας.

Σε μένα, στον Γιάννη και στον Βασίλη.

Θυμούμαι, κρατούσα τη φέτα στο στόμα μου και περίμενα να λιώσει.

Δεν ήθελα να τη μασήσω, για να μη τελειώσει η μαγεία.

Μεγάλωνα με το όνειρο να μπορέσω να φάω χιλιάδες μπαστούνια σαλαμιού.

Να τα βάζω στο στόμα μου και να τα καταπίνω αμάσητα.

Μπόρεσα κάποτε να πραγματώσω το όνειρό μου.

Φοιτητής ήμουνα.

Δεν θυμάμαι πώς, αλλά βρέθηκα με ένα ολόκληρο μπαστούνι σκορδάτου σαλαμιού μπροστά μου.

Σε μια νοικιασμένη κάμαρη, στους Αμπελόκηπους της Αθήνας.

Νύχτα ήτανε. Αξέχαστα.

Το έφαγα όλο.

Σκέτο, χωρίς ψωμί.

Με τα μάτια μου σφαλιχτά, για να μη πορίσει από κει και χαθεί η μαγεία. Έκτοτε, δεν ξανάφαγα σκορδάτο σαλάμι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους