Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φίλοι μου καλημέρα. Σήμερα δεν θα σας μιλήσω για καθαρά ιατρικό θέμα.

Θα σας πω για κάτι που με εξοργίζει καθημερινά.

Κάθε πρωί πηγαίνω με τα πόδια στη δουλειά μου.

Είναι μια καθημερινή συνήθεια που αγαπώ.

Περπατώ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, παρατηρώ την πόλη, τους ανθρώπους, την κίνηση, την καθημερινότητά μας.

Υπάρχουν όμως στιγμές που μια τόσο απλή διαδρομή σε κάνουν να αναρωτιέσαι πόσο πραγματικά σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή και πόσο πολιτισμένη είναι η συμπεριφορά μας απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Χθες το πρωί, στη διασταύρωση των οδών Δελφών και Κρήτης, στάθηκα μπροστά στη διάβαση πεζών που βλέπετε στις φωτογραφίες.

Μια μεγάλη, ευδιάκριτη διάβαση, με έντονη σήμανση και ειδικά φωτεινά στοιχεία κατά μήκος του οδοστρώματος, ώστε να γίνεται ακόμη περισσότερο αντιληπτή από τους οδηγούς.

Στάθηκα λοιπόν και περίμενα να σταματήσει κάποιο αυτοκίνητο για να περάσω.

Πέρασε το πρώτο.

Δεν σταμάτησε.

Πέρασε το δεύτερο.

Ούτε αυτό.

Ακολούθησαν και άλλα.

Κανένας δεν σταματούσε.

Και τότε συνέβη κάτι που πραγματικά με εξόργισε.

Ανάμεσα στα αυτοκίνητα που πλησίαζαν ήταν και ένα εκπαιδευτικό όχημα σχολής οδηγών.

Σκέφτηκα ότι, επιτέλους, αυτό τουλάχιστον θα σταματούσε.

Όχι μόνο επειδή ο οδηγός οφείλει να παραχωρεί προτεραιότητα στον πεζό που διασχίζει τη διάβαση, αλλά επειδή μέσα σε ένα τέτοιο αυτοκίνητο διδάσκεται κάτι πολύ σημαντικότερο από τον χειρισμό ενός οχήματος.

Διδάσκεται η υπευθυνότητα, ο σεβασμός στον συνάνθρωπο και η προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Κι όμως, το εκπαιδευτικό αυτοκίνητο συνέχισε την πορεία του χωρίς να σταματήσει . Όταν έκανα με το χέρι μια αυθόρμητη κίνηση απορίας και αγανάκτησης, ο εκπαιδευτής μέσα στο αυτοκίνητο μου έκανε νόημα ζητώντας συγγνώμη. Συγγνώμη; Τι ακριβώς σημαίνει αυτή η συγγνώμη; Αντί να διδάσκουμε στους νέους οδηγούς ότι η διάβαση πεζών είναι ένας χώρος όπου η προτεραιότητα του ανθρώπου πρέπει να γίνεται απολύτως σεβαστή, τους δείχνουμε στην πράξη ότι μπορούμε να συνεχίζουμε την πορεία μας και, αν παραλίγο να συμβεί κάποιο ατύχημα, αρκεί μια κίνηση του χεριού; Δεν γνωρίζω ποιος βρισκόταν στο τιμόνι εκείνη τη στιγμή.

Γνωρίζω όμως ότι ο εκπαιδευτής έχει ιδιαίτερη ευθύνη να εξηγεί και να εμπεδώνει τους κανόνες ασφαλούς οδήγησης.

Γιατί ο νέος οδηγός πρέπει να γνωρίζει τους πραγματικούς κανόνες οδήγησης και τον σεβασμό στον πεζό . Και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Η συγκεκριμένη διάβαση δεν βρίσκεται σε κάποιο απομονωμένο σημείο της πόλης.

Βρίσκεται σε μια κατοικημένη περιοχή, όπου υπάρχουν σχολείο και παιδικός σταθμός.

Από εκεί περνούν καθημερινά παιδιά, γονείς, ηλικιωμένοι, εργαζόμενοι, άνθρωποι που πηγαίνουν στις δουλειές τους ή επιστρέφουν στα σπίτια τους.

Ας σκεφτούμε για μια στιγμή ένα μικρό παιδί που προσπαθεί να περάσει τον δρόμο.

Μια μητέρα που κρατά το παιδί της από το χέρι.

Έναν ηλικιωμένο που δεν μπορεί να κινηθεί γρήγορα.

Έναν άνθρωπο με κινητικά προβλήματα.

Πόση ώρα πρέπει να περιμένουν μέχρι να φιλοτιμηθεί κάποιος οδηγός να σταματήσει; Και το κυριότερο, πόσο κινδυνεύουν όταν κάποιος τελικά σταματήσει, αλλά το αυτοκίνητο της διπλανής λωρίδας συνεχίσει ανεξέλεγκτα; Οι διαβάσεις πεζών δεν κατασκευάζονται για να ομορφαίνουν τους δρόμους.

Δεν είναι διακοσμητικές λευκές γραμμές πάνω στην άσφαλτο.

Είναι υποδομές οδικής ασφάλειας, σχεδιασμένες για να προστατεύουν ανθρώπινες ζωές.

Στη συγκεκριμένη διάβαση έχουν μάλιστα τοποθετηθεί ειδικά φωτεινά στοιχεία στο οδόστρωμα, ακριβώς για να ενισχύεται η ορατότητά της και να προειδοποιούνται οι οδηγοί.

Κι όμως, όπως διαπίστωσα χθες , αλλά και κάθε μέρα , ακόμη και αυτά δεν αρκούν.

Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι μόνο η σήμανση.

Είναι η νοοτροπία μας.

Είναι η αντίληψη ότι ο δρόμος ανήκει αποκλειστικά στα αυτοκίνητα και ότι ο πεζός πρέπει να περιμένει υπομονετικά μέχρι να βρεθεί κάποιο κενό στην κυκλοφορία.

Είναι η αδιαφορία απέναντι στον άνθρωπο που στέκεται στην άκρη του δρόμου.

Είναι η βιασύνη που θεωρούμε σημαντικότερη από την ασφάλεια του άλλου.

Αυτό δεν είναι πολιτισμός.

Πολιτισμός δεν είναι μόνο τα όμορφα κτίρια, τα μεγάλα έργα και οι σύγχρονες υποδομές.

Πολιτισμός είναι να σταματάς το αυτοκίνητό σου για να περάσει ένας πεζός.

Να προστατεύεις ένα παιδί που πηγαίνει στο σχολείο του.

Να σέβεσαι έναν ηλικιωμένο που χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να διασχίσει τον δρόμο.

Πολιτισμός είναι να αντιλαμβάνεσαι ότι ο άνθρωπος που περιμένει μπροστά στη διάβαση έχει την ίδια αξία με εσένα.

Δεν χρειάζεται να συμβεί ένα τραγικό δυστύχημα για να συνειδητοποιήσουμε αυτή την αυτονόητη αλήθεια.

Θα ήθελα πραγματικά οι αρμόδιες υπηρεσίες και η Τροχαία να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στη συγκεκριμένη διάβαση, να ελέγξουν τη συμπεριφορά των οδηγών και να εξασφαλίσουν ότι τα μέτρα προστασίας λειτουργούν αποτελεσματικά.

Ιδιαίτερα επειδή στην περιοχή κυκλοφορούν καθημερινά μικρά παιδιά.

Και θα ήθελα οι σχολές οδηγών να δίνουν ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στον σεβασμό των πεζών.

Γιατί κάθε νέος οδηγός που μαθαίνει σήμερα να σταματά μπροστά σε μια διάβαση μπορεί αύριο να σώσει μια ανθρώπινη ζωή.

Είμαι γιατρός.

Γνωρίζω πολύ καλά πόσο εύκολα μπορεί να αλλάξει μια ανθρώπινη ζωή μέσα σε ένα δευτερόλεπτο.

Πόσο οδυνηρές μπορεί να είναι οι συνέπειες ενός τροχαίου ατυχήματος, όχι μόνο για το θύμα αλλά και για ολόκληρη την οικογένειά του.

Γι’ αυτό και δεν μπορώ να αντιμετωπίσω αυτό που συνέβη χθες ως μια ασήμαντη καθημερινή ενόχληση.

Σήμερα το πρωί θα περάσω πάλι από το ίδιο σημείο πηγαίνοντας στη δουλειά μου.

Ελπίζω κάποιος να σταματήσει.

Όχι επειδή θα του κάνω νόημα.

Όχι επειδή θα τον παρακαλέσω.

Αλλά επειδή θα έχει καταλάβει ότι μπροστά του βρίσκεται ένας άνθρωπος που έχει δικαίωμα να περάσει με ασφάλεια.

Και κάτι τελευταίο.

Η συγγνώμη μετά από μια επικίνδυνη συμπεριφορά είναι ανθρώπινη.

Αλλά ο πραγματικός σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή αποδεικνύεται πριν συμβεί το ατύχημα, όχι μετά.

Ας μην περιμένουμε να χαθεί μια ζωή για να μάθουμε να σταματάμε μπροστά σε μια διάβαση πεζών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους