Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Κιβωτός του Κόσμου» «Άλλος Άνθρωπος» «Παιδική Χαρά» Τρία ηχηρά ραπίσματα στην κακόμοιρη την ανιδιοτέλεια.

Τρεις απότομες πτώσεις από τη στρατόσφαιρα, εκεί δηλαδή όπου σταματάει το γήινο και ξεκινάει το ανώτερο.

Τρεις αναγκαστικές προσγειώσεις στο έδαφος· στον άσπλαχνο ρεαλισμό, την αμφισβήτηση, την αμφιβολία.

Τρία αρχικά (ΜΚΟ), που κάποτε ήταν συνώνυμα αλληλεγγύης και πλέον τείνουν να ασπαστούν τον απατεωνισμό.

Όταν δεν είναι διακριτό ποιος είναι ο κανόνας και ποιες οι εξαιρέσεις, υπάρχει πρόβλημα.

Είσαι ο Τάσος (δεν χρειάζονται επώνυμα εδώ). Να θέλεις τόσο πολύ να βοηθήσεις οτιδήποτε ή οποιονδήποτε: ένα άρρωστο ζώο, έναν άστεγο που κοιμάται σε στάσεις λεωφορείων, ένα παιδάκι που πάσχει από την παλιασθένεια.

Και κάποιοι να σε ξεγελούν, να σε κοροϊδεύουν, να προδίδουν την καλή σου πρόθεση, να «δολοφονούν» την πιο όμορφη πλευρά του εαυτού σου.

Και ξαφνικά εμφανίζονται δύο επιλογές: είτε να γίνεις κυνικός και να ορκιστείς ότι δεν θα ξαναπέσεις θύμα κατεργαριάς είτε να διατηρήσεις μέρος της αφέλειας και της πίστης σου· της πίστης ότι «δεν μπορεί, δεν γίνεται να μην υπάρχουν και καλοί στο έργο αυτό που λέγεται "ζωή"». Και να συνεχίσεις να ανοίγεις διάπλατα το χέρι σου, για να προσφέρεις λίγα χρήματα, λίγο φαγητό, ένα χάδι, μια αγκαλιά.

Κι ας σου το δαγκώνουν τις εννέα φορές που θα το κάνεις.

Η ικανοποίηση όμως που θα σου χαρίσει εκείνη η μία φορά ισοδυναμεί με όλα τα λεφτά του κόσμου.

Είσαι ο Τάσος. Σκέτο.

Κάποιοι σε χρησιμοποίησαν, σου είπαν ψέματα.

Και ο θάνατος –άλλος μπαγαπόντης και τούτος– χαμογέλασε ειρωνικά καθώς πανηγύριζε προκλητικά μες στα μούτρα σου, αρπάζοντας με περίσσιο κυνισμό την ψυχή που θέλησες να βοηθήσεις.

Μια ψυχή που «έφυγε» πρόωρα και αθέλητα.

Είσαι ο Τάσος.

Και δεν απογοητεύεσαι, δεν τα παρατάς, δεν υποκύπτεις στις σύγχρονες επιταγές που σε θέλουν άβουλο, αδιάφορο, αναίσθητο. «Ας μην κλείσουμε την καρδιά μας» λες –προτροπή.

Επειδή «το καλό πάντα νικάει στο τέλος» –ελπίδα.

Είσαι ο Τάσος.

Ένας ποδοσφαιριστής πολύ καλός, ένας Άνθρωπος ακόμα καλύτερος.

Και χθες κλάψαμε δίπλα σου, ρε μάγκα.

Συντριβήκαμε και επανασυναρμολογηθήκαμε μαζί ακούγοντάς σε. Και θυμηθήκαμε ξανά πώς είναι να αγαπάς.

Επειδή και η αγάπη, όπως το καλό, πάντα νικάει στο τέλος, λένε. Και, πού ξέρεις, ίσως να έχουν δίκιο. Είμαστε ο Τάσος. Και ας παραμείνουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους