Φ. Νίτσε (Απόσπασμα II) ...άθεοι όλων των εποχών και όλων των αποχρώσεων, ο Θεός δεν πεθαίνει διότι είναι αθάνατος και αιώνιος ως Θεός, είτε το θέλομε και το αποδεχόμαστε εμείς οι άνθρωποι, είτε όχι...

Πλήρες Κείμενο:

Φ. Νίτσε (Απόσπασμα II) ...άθεοι όλων των εποχών και όλων των αποχρώσεων, ο Θεός δεν πεθαίνει διότι είναι αθάνατος και αιώνιος ως Θεός, είτε το θέλομε και το αποδεχόμαστε εμείς οι άνθρωποι, είτε όχι. Ο Θεός υπάρχει και θα υπάρχει αιωνίως «αεί ων ωσαύτως ων», παραμένοντας αναλλοίωτος «χθές και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» και θα αγαπά τους επίδοξους δολοφόνους Του, όποιοι κι αν είναι αυτοί, λέγοντας «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Θα σας συγχωρεί επειδή δεν ξέρετε τι ακριβώς κάνετε όταν στρέφεστε εναντίον Του.

Διότι, αν γνωρίζατε τι κάνετε στρεφόμενοι κατά του Θεού, είναι σίγουρο πως δεν θα το κάνατε. Ο Θεός όμως «αγάπη εστί» και την αγάπη Του δεν την δείχνει μόνο στους πιστούς, αλλά και στους άπιστους, όχι για να τους κερδίσει για το δικό Του όφελος, όπως νομίζουν ορισμένοι από σας, αφού ο Θεός «ουδενός προσδείται», αλλά για το δικό σας συμφέρον, τη δική σας σωτηρία, κι ας μη θέλετε να Τον δεχθείτε ως σωτήρα σας και λυτρωτή, φωνάζοντας σε πλήρη σύγχυση: «φτάνει πιά, δεν θέλομε άλλους σωτήρες!» Το «φτάνει πιά» πρέπει να το πείτε στους εαυτούς σας, διότι είναι καιρός πλέον να συμφιλιωθείτε τουλάχιστον με την ιδέα που σας έρριξε ο δικός σας προφήτης, ο Νίτσε, ότι δηλαδή ο Θεός πέθανε, και να παύσετε να πολεμάτε και νεκρόν τον Θεόν.

Εκτός εάν δεν πιστεύετε στην διακήρυξη του Νίτσε περί του θανάτου του Θεού, οπότε για σας «έσται η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης», διότι αυτοδιαψεύδεσθε στις αθεϊστικές σας διακηρύξεις.

Εγώ είμαι απολύτως βέβαιος πως κανένας από σας δεν πίστεψε τον ομοϊδεάτη σας Νίτσε όταν αναφωνούσε ότι «ο Θεός πέθανε», και ότι όλοι είστε πεπεισμένοι πως ο Νίτσε μέσα στην αθεϊστική του παραζάλη αστόχησε στην προσπάθεια του να φονεύσει τον Θεό! Ας δούμε λοιπόν τι ακριβώς συνέβη.

Το βέβαιο είναι ότι ο Νίτσε προσπάθησε να φονεύσει τον Θεόν.

Ας μου επιτραπεί στο σημείο αυτό να προσεγγίσω το θέμα από τη νομική του πλευρά, κάνοντας χρήση της άλλης ιδιότητας μου ως δικαστή, διότι είμαι βέβαιος ότι μια τέτοια προσπάθεια θα καταλήξει σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Μελετώντας λοιπόν από νομική άποψη την όλη αθεϊστική συμπεριφορά του Νίτσε, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Νίτσε είχε πράγματι τον δόλο να φονεύσει τον Θεόν και προς τούτο επεχείρησε «πράξεις» οι οποίες περιέχουν «αρχήν εκτελέσεως», και συνιστούν νομικώς «απόπειραν» θεοκτονίας.

Η απόπειρα αυτή όμως ήταν εντελώς απρόσφορη νομικώς.

Αυτό σημαίνει ότι κατά την τέλεση της πράξης ο δράστης «χρησιμοποίησε μέσον ή στράφηκε κατά αντικειμένου τέτοιας φύσεως ώστε να αποβαίνει απολύτως αδύνατη η τέλεση της πράξης». Στην περίπτωση του Νίτσε δεν ξέρομε με βεβαιότητα ποιό μέσο χρησιμοποίησε για την τέλεση της πράξης, τουτέστι της δολοφονίας του Θεού.

Όλα όμως τα υπάρχοντα στοιχεία δείχνουν ως μέσον τελέσεως της πράξης την φαντασία του Νίτσε, και μάλιστα την αρρωστημένη φαντασία του.

Η φαντασία όμως είναι το κατεξοχήν απρόσφορο μέσον προς τέλεση αξιοποίνων πράξεων.

Τούτο νομικώς σημαίνει ότι η απόπειρα του Νίτσε να φονεύσει τον Θεόν ήταν νομικώς απρόσφορη από την άποψη του μέσου που χρησιμοποιήθηκε για την τέλεση της πράξης.

Η απόπειρα όμως της δολοφονίας του Θεού είναι νομικώς απρόσφορη και από την άποψη του αντικειμένου της πράξεως.

Εν προκειμένω το αντικείμενο της πράξης είναι ο Θεός. Ο Θεός όμως δεν πεθαίνει ποτέ ως εξ ορισμού αθάνατος και αιώνιος.

Επομένως η τέλεση της πράξης της θεοκτονίας είναι εντελώς αδύνατη.

Αυτό νομικώς σημαίνει ότι η απόπειρα του Νίτσε να φονεύσει τον Θεόν είναι απρόσφορη και από άποψη του αντικειμένου της.

Νομικώς λοιπόν ευρισκόμεθα προ μιάς απρόσφορης από πάσης απόψεως απόπειρας.

Αυτό σημαίνει ότι η πράξη της θεοκτονίας την οποίαν ήθελε να τελέσει ο Νίτσε δεν έλαβε ποτέ χώραν, διότι ήταν απολύτως αδύνατη η τέλεση της τόσον από την άποψη του μέσου όσο και από την άποψη του αντικειμένου αυτής. Ο Νίτσε λοιπόν δεν δολοφόνησε τον Θεόν, επειδή δεν ήταν δυνατόν σε κανέναν να τελέσει αυτήν την πράξη! Η απρόσφορη απόπειρα δεν αφήνει ωστόσο αδιάφορο το Δίκαιο.

Αντιθέτως το Δίκαιο την αποδοκιμάζει και την τιμωρεί.

Ο δόλος για τη τέλεση του εγκλήματος υπάρχει.

Υπάρχει και η πράξη, όχι όμως ολοκληρωμένη αλλά μόνο ως «αρχή εκτελέσεως» του επιδιωκομένου αποτελέσματος.

Γι' αυτό ορθώς την απαξιώνει το Δίκαιο και την τιμωρεί.

Σταθμίζοντας όμως ο νομοθέτης το αποτέλεσμα της απρόσφορης απόπειρας, την αντιμετωπίζει με επιείκεια και γι' αυτό την τιμωρεί με ποινή ελαττωμένη.

Επομένως θα μπορούσαμε, εάν βεβαίως υπήρξε θεσμοθετημένο έγκλημα θεοκτονίας, να πούμε πως ο Νίτσε είναι ένοχος απρόσφορης απόπειρας κατά της υπάρξεως του Θεού και πρέπει να τιμωρηθεί με ελαττωμένη ποινή! Το Δίκαιο όμως αναγνωρίζει και ένα λόγο για τον οποίον η απρόσφορη απόπειρα μένει ατιμώρητη.

Ο λόγος αυτός είναι η ευήθεια του δράστη.

Αν λοιπόν η απρόσφορη απόπειρα έλαβε χώρα από ευήθεια, ο δράστης μένει ατιμώρητος! Ευήθης είναι ο υπερβολικώς αγαθός και αφελής! Ο κατά το κοινώς λεγόμενον αγαθούλης ή χαζούλης.

Αλήθεια υπάρχει πιο αγαθός και πιο αφελής άνθρωπος από αυτόν ο οποίος θέλει να σκοτώσει τον Θεόν; Ασφαλώς και υπάρχει, είναι ο «θεοπάλαβος, ο θεότρελος και θεόμουρλος», όπως τον λέει ο λαός.

Τέτοιος υπήρξε ο Νίτσε! Ο Νίτσε όμως δεν χρειάζεται να επικαλεσθεί την ευήθεια για να απαλλαγεί για την πράξη του.

Κι αυτό γιατί υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ευήθης, ήταν αποδεδειγμένως σχιζοφρενής και συνεπώς είχε το ακαταλόγιστον των πράξεων του! Γι' αυτό δεν πρέπει κανείς να τον παίρνει στα σοβαρά! (Βασίλειος Ευτ. Νικόπουλος, Πρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ. Δ.Ν., "Η δυστυχία του να είσαι άθεος", εκδ.Αρμός, σελ.196-199)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους