Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 1999, ο μικρός Παναγιώτης, ένα μωράκι μόλις 18 μηνών με καταγάλανα μάτια, διαγνώστηκε με επιθετική μορφή λευχαιμίας.

Για να μεταβεί επειγόντως σε εξειδικευμένο νοσοκομείο των ΗΠΑ (Memorial) και να υποβληθεί σε θεραπεία, απαιτούνταν το ποσό των **100.000.000** δραχμών (περίπου 300.000€). Η ελληνική κοινωνία συγκινήθηκε βαθύτατα και μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα συγκεντρώθηκαν τα χρήματα μέσω καταθέσεων σε τραπεζικό λογαριασμό.

Όταν ήρθε η ώρα να γίνει η ανάληψη για να φύγει το παιδί στο εξωτερικό, η Εθνική Τράπεζα αρνήθηκε να αποδεσμεύσει τα χρήματα.

Το κόλλημα ήταν καθαρά γραφειοκρατικό και νομικό, καθώς ο λογαριασμός δεν είχε ανοιχτεί επίσημα ως «ερανικός» βάσει ενός παλαιού νόμου (του 1931), με αποτέλεσμα να μπλοκαριστεί η εκταμίευση.

Εξαιτίας αυτής της τεράστιας καθυστέρησης, το μωρό δεν κατάφερε να ταξιδέψει ποτέ για τη θεραπεία του.

Ο μικρός Παναγιώτης «έσβησε» στις 5 Μαρτίου 2001.

Μόλις δύο ημέρες μετά τον θάνατό του , το κράτος και η τράπεζα ξεπέρασαν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και αποδέσμευσαν τα χρήματα (περίπου 12.000.000 δραχμές που είχαν απομείνει), τα οποία τελικά διανεμήθηκαν σε ιδρύματα για παιδιά που έπασχαν από καρκίνο.

Η δικαιοσύνη χρόνια μετά (το 2008) απάλλαξε την τράπεζα από ποινικές ευθύνες, κρίνοντας ότι εφαρμόστηκε ο νόμος, όμως η υπόθεση αυτή προκάλεσε τεράστια οργή στην κοινή γνώμη.

Σήμερα οι τράπεζες καμωνονται πως έχει αλλάξει ο νόμος για τούς ερανικους λογαριασμούς αλλά οι ΜΚΟ "πινουν στην υγειά τους". Ο Κωνσταντίνος Φιρινίδης και η σύντροφος του Βάσια Μανησιώτη(που έχει και 2 παιδιά) , άπληστοι και αχρειοι μετετρεψαν τον πόνο άρρωστων, καρκινοπαθών παιδιών και την ελπιδα των γονιων τους σε ταξίδια , διασκέδαση και επιδειξη ζωής. 6 εκατομμύρια καρπωθηκαν(αλλα έπαιρναν και επιδομα ανεργίας)οι εκμεταλλευτές της ανθρώπινης απόγνωσης.

Οι έμποροι του πόνου ,προφανως τα ξυρισμένα παιδικά κεφαλάκια,οι φλεβοκαθετηρες,τα αγωνιώδη προσωπα των γιατρών,οι πλαστικές καρεκλες που θρηνουν γι'αυτα που βλέπουν καθε μέρα δεν ειδαν τίποτα απο αυτά? Ποσο απύθμενη ειναι η ηθική τους εξαχρείωση ,ωστε να πλουτίζουν οι βεβηλοι απο την ανθρώπινη αλληλεγγύη και τη διάθεση προσφοράς στον παιδικό πόνο? Γιατί μετά απο αυτό δυσκολα οι άνθρωποι θα επιδειξουν την ίδια καλοπροαίρετη στάση.

Οι έμποροι της παιδικής λευχαιμίας ελπιζω στη φυλακή να νιώσουν το αντίτιμο των πραξεων τους. Οι προδοτες των παιδικών χαμογελων...στα κάγκελα. Αλλα ποσά παιδικά πρόσωπα δεν προλαβαν?

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους