Έχουμε φτάσει πλέον στο παράδοξο σημείο άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί να εμφανίζονται ως οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της συντήρησης, της στασιμότητας και, ορισμένες φορές, ακόμη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα παραδείγματα των τελευταίων χρόνων είναι πολλά και χαρακτηριστικά.

Κραυγαλέα είναι η περίπτωση των Προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Ένα ιστορικό συγκρότημα, συνδεδεμένο με τη μνήμη της Μικρασιατικής Καταστροφής, που επί δεκαετίες παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης και σοβαρής φθοράς.

Κι όμως, απέναντι στα σχέδια αποκατάστασης και αξιοποίησής του αναπτύσσονται αντιδράσεις, στο όνομα της διατήρησης της ιστορικής και κοινωνικής του ταυτότητας.

Λες και η ιστορική μνήμη διατηρείται καλύτερα μέσα στα ερείπια! Λες και δεν μπορούμε να διασώσουμε την αρχιτεκτονική κληρονομιά, να σεβαστούμε τους σημερινούς κατοίκους και ταυτόχρονα να αποδώσουμε στην πόλη ένα ζωντανό, λειτουργικό συγκρότημα.

Ανάλογο φαινόμενο συναντήσαμε με το κίνημα κατά της κατασκευής σταθμού μετρό στην πλατεία Εξαρχείων.

Ακούσαμε ότι θα αλλοιωθεί ο χαρακτήρας της γειτονιάς, ότι θα αυξηθούν οι αξίες των ακινήτων, ότι θα έρθουν επενδυτές και θα χαθεί η ιδιαίτερη φυσιογνωμία της περιοχής.

Δηλαδή, μια σύγχρονη υποδομή δημόσιων συγκοινωνιών, που διευκολύνει τις μετακινήσεις χιλιάδων πολιτών, αντιμετωπίζεται περίπου ως απειλή για την κοινωνία! Και δεν είναι η πρώτη φορά. Στην Αγία Παρασκευή, οι αντιδράσεις των τοπικών αρχών οδήγησαν πριν από χρόνια στην εγκατάλειψη του αρχικού σχεδιασμού για σταθμό στην κεντρική πλατεία.

Το αποτέλεσμα ήταν ένας από τους μεγαλύτερους δήμους της Αττικής να χάσει την ευκαιρία να αποκτήσει μετρό στην καρδιά της πόλης του.

Ο σταθμός που τελικά κατασκευάστηκε βρίσκεται κοντά στα όρια με το Χαλάνδρι.

Παρόμοιες αντιπαραθέσεις εμφανίζονται και με τους ιστορικούς κινηματογράφους της Αθήνας.

Θυμόμαστε τις κινητοποιήσεις για το Ιντεάλ, που έκλεισε το 2023 ύστερα από 102 χρόνια λειτουργίας, αλλά και για το Άστορ, το οποίο τελικά συνεχίζει να λειτουργεί.

Αναμφίβολα, οι ιστορικές κινηματογραφικές αίθουσες έχουν πολιτιστική αξία.

Αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι πώς εξασφαλίζεται η βιωσιμότητά τους στις σημερινές οικονομικές και τεχνολογικές συνθήκες.

Δεν αρκεί να απαιτούμε τη διατήρηση μιας δραστηριότητας.

Πρέπει να μπορούμε να απαντήσουμε και στο ποιος θα αναλάβει το κόστος της συνέχισής της.

Και φτάνουμε στην πιο πρόσφατη περίπτωση, το ιστορικό καφενείο «Η Μουριά» στα Εξάρχεια, που έκλεισε την 1η Νοεμβρίου, ύστερα από 111 χρόνια λειτουργίας.

Ένα καφενείο με ιστορία, αναμνήσεις, ανθρώπινες σχέσεις και ιδιαίτερη θέση στη ζωή της γειτονιάς.

Είναι απολύτως φυσικό να προκαλεί συγκίνηση το κλείσιμό του.

Όμως, όσο κι αν μας στενοχωρεί, δεν μπορούμε να απαιτούμε να παραμένουν τα πάντα αναλλοίωτα στον χρόνο.

Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία.

Άλλο πράγμα είναι η προστασία της ιστορικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς και εντελώς διαφορετικό η αντίσταση σε κάθε αλλαγή, μόνο και μόνο επειδή κάτι υπήρχε επί δεκαετίες.

Η πρόοδος δεν σημαίνει ότι γκρεμίζουμε αδιακρίτως το παρελθόν.

Σημαίνει όμως ότι έχουμε τη δυνατότητα να το σεβόμαστε, χωρίς να φυλακίζουμε το παρόν και το μέλλον μέσα σε αυτό.

Θα κλείσω με κάτι πολύ προσωπικό.

Στο πατρικό μου σπίτι υπήρχε μια μουριά επί 65 ολόκληρα χρόνια.

Ήταν κομμάτι του σπιτιού, των παιδικών μου αναμνήσεων, της οικογενειακής μας ιστορίας.

Κάτω από τη σκιά της πέρασαν άνθρωποι, εποχές και ολόκληρες δεκαετίες.

Ήρθε όμως η στιγμή που η μουριά αρρώστησε και έπρεπε να κοπεί.

Δεν χάθηκαν μαζί της ούτε οι αναμνήσεις ούτε η ιστορία της οικογένειάς μου.

Γιατί η ζωή προχωράει.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι πόλεις μεταμορφώνονται, οι συνήθειες και οι ανάγκες εξελίσσονται.

Κάποια πράγματα γεννιούνται, κάποια ολοκληρώνουν τον κύκλο τους και κάποια άλλα έρχονται να πάρουν τη θέση τους.

Όπως αποδίδεται στον Ηράκλειτο, «Τὰ πάντα ῥεῖ». Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράδοξο της εποχής μας: να θεωρείται προοδευτικός εκείνος που αντιστέκεται στην αλλαγή και συντηρητικός εκείνος που πιστεύει ότι η ζωή πρέπει να προχωράει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους