George Stathakis : Η «αριστερή στροφή» του Δημοκρατικού κόμματος «έθαψε τον Τραμπισμό» «Η μόνη μειοψηφία από την οποία κινδυνεύει η Αμερική είναι οι δισεκατομμυριούχοι της». Αυτή ήταν η καμπάνια του...
George Stathakis : Η «αριστερή στροφή» του Δημοκρατικού κόμματος «έθαψε τον Τραμπισμό» «Η μόνη μειοψηφία από την οποία κινδυνεύει η Αμερική είναι οι δισεκατομμυριούχοι της». Αυτή ήταν η καμπάνια του μετριοπαθούς δημοκρατικού πάστορα Ταλαρίκο στο Ρεπουμπλικανικό Τέξας.
Δεν είναι οι γκέι, οι τρανς, οι μετανάστες, οι μαύροι, οι μουσουλμάνοι, κ.ο.κ. Είναι μόνο οι δισεκατομμυριούχοι, υποδεικνύοντας τον Μασκ και τον τοπικό τεξανό Ολιγάρχη ως τους υπαίτιους της εξαγοράς των ρεπουμπλικάνων πολιτικών και την προώθηση πολιτικών που είναι προς το συμφέρον των στενών επιχειρηματικών συμφερόντων τους από τα data centers μέχρι τις ασφαλιστικές, το κόστος υγείας και τις προδιαγραφές των τροφίμων.
Ο λόγος των Δημοκρατικών υποψηφίων, κεντρώων και αριστερών, ακολούθησε το «αντιολιγαρχικό μοτίβο» του Σάντερς, επικεντρωμένο στην οικονομική επιδείνωση των εργαζομένων και της μεσαίας τάξης από μία βαθιά διεφθαρμένη οικονομική ολιγαρχία (και αναπόφευκτα μία ακραία διεφθαρμένη τραμπική πολιτική ηγεσία) που επιτίθεται στην ίδια τη δημοκρατία, τον κόσμο της εργασίας και τη μεσαία τάξη στο όνομα της «λευκής ρατσιστικής Αμερικής», της «αντί-τρανς ρητορικής» και της «ηθικής απαξίωσης της εκπαίδευσης», που έχει απομακρυνθεί, σε σχολεία και πανεπιστήμια, από το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», σε συνδυασμό με την ισλαμοφοβία και τους μετανάστες.
Το tax the rich έγινε καθολικό αίτημα στις περισσότερες πολιτείες.
Η αντιμετανστευτική μανία γίνεται με φόντο την Αμερική που η πολιτική απασχόλησής του Τραμπ, αποδοκιμάζεται από το 68% των αμερικανών. Το Ισραήλ και το αμερικανικό λόμπυ του, που μέχρι πρόσφατα χρηματοδοτούσαν τα 2/3 των γερουσιαστών, ξαφνικά βρέθηκε να χάνει πανηγυρικά όχι μόνο το σύνολο σχεδόν των δημοκρατικών υποψηφίων, αλλά και τους ρεπουμπλικάνους που τους καλούσαν να να είναι έμμεση και όχι άμεση ή χρηματοδότηση, κοινώς «να μη φαίνεται». Η νίκη της Αριστεράς είναι καθολική.
Διότι το βασικό επιχείρημα των κεντρώων Δημοκρατικών ήταν απλό: οι αριστεροί υποψήφιοι μπορεί να κερδίσουν τις εσωκομματικές εκλογές του Δημοκρατικού κόμματος, αλλά θα χάσουν με το ριζοσπαστισμό τους τις πολιτειακές εκλογές τρομάζοντας τους ανεξάρτητους πιο κεντρώους ψηφοφόρους που είναι απαραίτητοι για τη νίκη.
Αυτή η ιδέα αποδείχθηκε χθες άκαιρη και παρωχημένη.
Η νίκη του Αμπντούλ στο Μίτσιγκαν, ένα κλασικό swing state, με τους παραδοσιακούς παλιάς κοπής δημοκρατικούς (Πελόσι) να τον αποκηρύσσουν, την ανταγωνίστρια του στις προκριματικές εκλογές τη Stevens, πρώην γερουσιαστής, με 30 εκατομμύρια από το φιλο-ισραηλινό λόμπυ, που είχε πάρει 700000 ψήφους στις προκριματικές, (όταν έχασε οριακά, από τον Αμπντούλ με 714,000), να αλλάζει στρατόπεδο την παραμονή των εκλογών υπέρ του Ρεπουμπλικανου Ρότζερς, κάτι που έχει να συμβεί δεκαετίες και ο Αμπντούλ να «κάνει περίπατο», με μία σκληρή ριζοσπαστική ατζέντα και με σκληρή επίσης φιλοπαλαιστινιακή ατζέντα, δείχνει την έκταση και την ένταση της πολιτικής μετατόπισης. Οι Δημοκρατικοί επέκτειναν την αριστερή ατζέντα. Το Obamacare, η μεγαλύτερη τομή στο χώρο της υγείας, που πετσόκοψε ο Τραμπ, έγινε «υγεία για όλους», οι «παιδικοί σταθμοί για όλους» που ξεκίνησε ο Μαμντάνι έγινε κεντρικό σύνθημα παντού, και τα συνδικάτα και το οργανωμένο εργατικό κίνημα είναι πίσω στις προτεραιότητες από την αυτοκινητοβιομηχανία του Ντιτρόιτ μέχρι τη βαθιά συντηρητική Αμερική.
Και κυρίως ανάδειξαν νέα πολιτικά πρόσωπα από τους αυτόχθονες αμερικάνους μέχρι τον πρώτο μουσουλμάνο γερουσιαστή, μία μοναδική ανανέωση με υποψηφίους κάθε μορφής μειονοτήτων που δοκιμάστηκαν στο ευρύ κοινό, μιας Αμερικής που ξαναβρίσκει στον πλουραλισμό και την συμπερίληψη μία νέα πολιτική δυναμική.
Με αυτήν την έννοια είναι μία «ιστορική νίκη», που αφορά τον ριζοσπαστικό μετασχηματισμό του ίδιου του Δημοκρατικού Κόμματος, προστίθεται σε αυτήν της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, των χωρών που το τραμπικό παράδειγμα κυριάρχησε για πολλά χρόνια, του εκρηκτικού νεανικού κινήματος στη Σερβία και της μοναδικής επιστροφής Λούλα. Μία μέρα περισυλλογής και σκέψης για τις επόμενες μάχες στην Ευρώπη.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους