Η επίκληση της «πατρίδας» ως στάχτη στα μάτια Τι κοινό έχουν, αλήθεια, ο Κωνσταντίνος Αντάρας με τον Ταγίπ Ερντογαν ή τον Ισμαήλ Νετανιάχου; Πώς μπορεί να συγγενεύουν ιδεολογικά και πολιτικά; Υπάρχει...

Πλήρες Κείμενο:

Η επίκληση της «πατρίδας» ως στάχτη στα μάτια Τι κοινό έχουν, αλήθεια, ο Κωνσταντίνος Αντάρας με τον Ταγίπ Ερντογαν ή τον Ισμαήλ Νετανιάχου; Πώς μπορεί να συγγενεύουν ιδεολογικά και πολιτικά; Υπάρχει κοινό υπόβαθρο στις κινήσεις του ιδιοκτήτη της Pizza Fan ο οποίος συνελήφθη για φοροδιαφυγή 25 εκατ. ευρώ, του προέδρου της Τουρκίας με το φληνάφημα της Γαλάζιας Πατρίδας και του Φύρερ του Ισραήλ που έστησε το Άουσβιτς της Γάζας; “Patriotism is the last refuge of ascoundrel” (Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεώνα) το ρηθέν του άγγλου συγγραφέα του 18ου αιώνα Σάμιουελ Τζόνσον ταιριάζει γάντι στους ανωτέρω.

Διότι και ο φυλακισμένος με τα ρόλεξ και ο πολλά βαρύς μετανεωτερικός «σουλτάνος» και ο γενοκτόνος του Ισραήλ μοστράρονται ως πατριώτες.

Ρίπτοντας λίθους αναθέματος και σκούζοντας επικριτικά δήθεν εναντίον εκείνων που καταπατούν τα όσια της φυλής.

Και επί της ουσίας, χρησιμοποιούν τον πατριωτισμό ως καταφύγιο: Το τελευταίο, πριν αποκαλυφθεί η αθλιότητά τους.

Διότι ένεκα πατριωτισμού διέκοψε τη συνεργασία με τον stand-up κωμικό Πάρι Ρούπο η… εντιμότατη αλυσίδα πίτσας, επειδή μαγάρισε τη σημαία, ένεκα πατριωτισμού μακελεύει ο Νετανιάχου, ένεκα πατριωτισμού ο γείτων εκτοξεύει απειλές δυναστεύοντας τον λαό και κρατώντας τον δέσμιο στη φτώχεια και την ανέχεια.

Διότι η καλλιέργεια στο φαντασιακό της αίσθησης του ανήκειν και μιας δήθεν συλλογικής υπεροχής αποτελεί βασικό, αθέατο μοχλό της πιο βαριάς καταπίεσης.

Που σκλαβώνει το μυαλό και σπέρνει τρόμο στην ψυχή, υπό τον φόβο της απώλειας όχι μοναχά της ανωτερότητας αλλά της συντριβής της ίδιας της ύπαρξης.

Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο: το χαρακτηριστικό που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα όντα, η επίγνωση δηλαδή του θανάτου του, ότι κάποτε, ίσως σύντομα, πεθάνει, δημιουργεί την αναγκαιότητα της πίστης σε αφηγήματα που υπερβαίνουν τα βιολογικά του όρια.

Ένα από αυτά είναι η διιστορική υπεροχή της φυλής.

Και του αίματος και της αθάνατης δόξας αυτού, που θα υπάρχει μετά από αυτόν, μετά τα παιδιά του και μετά τα παιδιά των παιδιών του.

Κι αν έτσι απαλύνεται το μεταφυσικό άλγος, ταυτοχρόνως, με την ίδια συνταγή συνεχίζεται, ως αναπόδραστη μοίρα, η χαμοζωή των από κάτω: η ερίτιμη τάξη των αθλίων χρησιμοποιεί τον τρόμο της ψυχής για να χειραγωγεί.

Η «πατρίδα» φετιχοποιείται.

Δεν είναι πια ο τόπος όπου οι κοινωνίες δρουν και δημιουργούν, μεταβάλλεται σε «άγιον». Ένα κομμάτι γης όπου εκεί αρχίζει και τελειώνει ο κόσμος.

Κι ας γίνεται κατοικία τυράννων.

Κι ας δυστυχούν οι λαοί.

Για τους αχρείους, η έγερση των πλέον ποταπών αισθημάτων των μαζών είναι ο τρόπος να κυβερνούν.

Όχι ο σεβασμός των πολιτισμών αλλά ο φανατισμός και το μίσος είναι εκείνα που επιβάλλουν.

Η νεωτερική επινόηση της «καθαρότητας», κατάσταση αίματος που ουδέποτε υπήρξε, αφού οι μετακινήσεις των λαών είναι υπόθεση προϊστορίας, γίνεται φονικό όπλο.

Και νομιμοποιεί την εξολόθρευση του Άλλου.

Στις υποτελείς τάξεις αποτελεί αντιστάθμιση της κοινωνικής κατωτερότητας.

Η αυτοδιάθεση γίνεται άλλοθι επεκτατισμού που δικαιολογεί τη θανάτωση, του εαυτού μου και του όμοιου απέναντι, μέσω των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Η μηχανιστιστική αντίληψη της «αγάπης-για-την-πατρίδα» προϋποθέτει τη φυσική εξόντωση όποιου ονομάζεται «απειλή». Έτσι, οι έλληνες «πατριώτες» επί παραδείγματι, ξέγραψαν εκείνο στο οποίο ομνύουν: Οι στίχοι του Βελεστινλή, ο ιδιότυπος πατριωτικός διεθνισμός του, λογοκρίνεται.

Έτσι ο «Θούριος» χωρίς το κάτωθι, μεταβάλλεται σε ψεύδος: «Σ’ ανατολή και δύση, και νότον και βοριά, για την πατρίδα όλοι, να ‘χωμεν μια καρδιά./Στην πίστιν του καθ’ ένας, ελεύθερος να ζη,/στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί./Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,/Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,/Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί». Σήμερα, σε έναν κόσμο προσχηματικών ελευθεριών, οι νέοι εθνικισμοί θριαμβεύουν.

Οι «υπερπατριώτες» φτιάχνουν όπλα μαζικής καταστροφής, κλέβουν φόρους, διαφθείρουν συνειδήσεις. Ο Νετανιάχου επιβραβεύτηκε –αφού παραμένει πρώτο κόμμα–, οι βρυχηθμοί Ερντογάν συγκαλύπτουν την αυξανόμενη φτώχεια του λαού της Τουρκίας και στην Ελλάδα ο «πατριώτης» που θίχτηκε κατάκλεβε τη χώρα.

Η πατρίδα και η αγάπη σ’ αυτήν είναι μοχλοί συμμόρφωσης: η εξουσία κάνει τα κουμάντα ανενόχλητα, ενώ οι παρίες σκοτώνονται μεταξύ τους.

Η νέα ευρωπαϊκή καραμέλα περί «ισλαμοποίησης» εδώ εδράζεται.

Σε αντιδιαστολή με το πρόταγμα του Ρήγα «Στην πίστιν του καθ’ ένας, ελεύθερος να το ζη» διαστρέφει τον σεβασμό στον αλλόδοξο.

Ο ιμπεριαλισμός της εποχής, οι σφαγιασμοί, αποκτούν ιερά χαρακτηριστικά.

Και, φυσικά, ούτε κουβέντα για τον βαθιά ταξικό σύγχρονο κόσμο. «Μπίζνες ας γιούζουαλ», θα έλεγε κανένα.

Διότι αν, κατά το μαρξικό, οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα, οι πατριδοκάπηλοι έχουν και παραέχουν, αλλά μόνο ως χρηστικό εργαλείο.

Ο ενοποιητικός μύθος πως μπορούν, αφού πατούν το ίδιο χώμα, να ζουν αρμονικά εργάτες και αφεντικά, είναι το συμφέρον ψεύδος μόνο για τους από πάνω.

Μ’ αυτούς συνταυτίζονται και οι κυβερνήσεις στον δυτικό κόσμο.

Για πόσο, αποτελεί υπόθεση που σχετίζεται με τις αντοχές των πεινώντων και των διψώντων.

Και από την ώρα και τη μέρα της αφύπνισής τους. * Φωτό, Γιάννης Παναγόπουλος/Eurokinissi Εφημερίδα Η Εποχή, λινκ στο πρώτο σχόλιο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους