Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί με λες αγαθό; Αρνήθηκε ο Χριστός ότι είναι Θεός; Ένα από τα χωρία που συχνά προκαλούν απορίες βρίσκεται στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο.

Ένας άνθρωπος πλησιάζει τον Χριστό και Του λέει: «Διδάσκαλε αγαθέ, τι να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;» Και ο Χριστός του απαντά: «Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός» (Μάρκ. 10,18). Δηλαδή: «Γιατί με αποκαλείς αγαθό; Κανείς δεν είναι αγαθός παρά μόνο ένας, ο Θεός». Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: Μήπως εδώ ο Χριστός αρνείται ότι είναι Θεός; Και αν συμβαίνει αυτό, πώς συμβιβάζεται με τα λόγια Του στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο: «ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν» (Ιω. 10,30); Μήπως ο Μάρκος παρουσιάζει έναν απλό ανθρώπινο διδάσκαλο, ενώ ο Ιωάννης παρουσιάζει τον Χριστό ως Θεό; Μήπως ο καθένας γράφει τη δική του θεολογική άποψη; Η απάντηση είναι όχι.

Το πρώτο που πρέπει να προσέξουμε είναι κάτι πολύ απλό: ο Χριστός δεν είπε ποτέ στον άνθρωπο «δεν είμαι αγαθός». Ούτε είπε «δεν είμαι Θεός». Τον ρώτησε: «Γιατί με λες αγαθό;» Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στα δύο. Ο Χριστός παίρνει τη λέξη που χρησιμοποίησε ο άνθρωπος και τον οδηγεί μέχρι τις συνέπειές της.

Είναι σαν να του λέει: «Με ονομάζεις αγαθό.

Έχεις καταλάβει όμως τι σημαίνει αυτό που λες; Εφόσον η απόλυτη αγαθότητα ανήκει στον Θεό, έχεις καταλάβει πραγματικά ποιος βρίσκεται μπροστά σου;» Δεν απορρίπτει λοιπόν τον χαρακτηρισμό «αγαθός». Τον οδηγεί στο βαθύτερο νόημά του.

Και αυτό γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρον αν συνεχίσουμε να διαβάζουμε το ίδιο περιστατικό. Ο Χριστός υπενθυμίζει στον άνθρωπο τις εντολές.

Εκείνος απαντά ότι τις τηρεί από τη νεότητά του.

Και τότε ο Μάρκος γράφει μια συγκλονιστική λεπτομέρεια: «ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτόν» (Μάρκ. 10,21). Ο Χριστός τον κοίταξε και τον αγάπησε.

Και αμέσως μετά του λέει να πουλήσει όσα έχει, να τα δώσει στους φτωχούς και: «δεῦρο, ἀκολούθει μοι». «Έλα, ακολούθησέ με». Εδώ βρίσκεται ένα σημείο που συχνά παραβλέπουμε.

Αν ο Χριστός ήθελε απλώς να πει «μη με θεωρείς Θεό, εγώ είμαι ένας άνθρωπος και μόνο ο Θεός είναι αγαθός», θα περιμέναμε να του πει: «Ακολούθησε τον Θεό». Αντί γι' αυτό λέει: «Ακολούθησέ με». Ζητά από τον άνθρωπο να εγκαταλείψει τα πάντα και να Τον ακολουθήσει.

Το κατά Μάρκον λοιπόν δεν παρουσιάζει έναν Χριστό που αρνείται τη θεότητά Του.

Παρουσιάζει τον Χριστό που οδηγεί σταδιακά τον άνθρωπο να αναρωτηθεί ποιος πραγματικά βρίσκεται μπροστά του.

Ας έρθουμε τώρα στον Ιωάννη. Ο Χριστός λέει: «ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμεν». «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα». Δεν λέει «εγώ είμαι ο Πατέρας». Η Εκκλησία ποτέ δεν δίδαξε ότι Πατέρας και Υιός είναι το ίδιο Πρόσωπο. Ο Πατέρας είναι Πατέρας και ο Υιός είναι Υιός.

Υπάρχει διάκριση Προσώπων, αλλά ενότητα θείας φύσεως.

Και ότι οι ακροατές Του αντιλαμβάνονται το τεράστιο βάρος αυτών των λόγων φαίνεται από την αμέσως επόμενη αντίδρασή τους.

Παίρνουν πέτρες για να Τον λιθοβολήσουν.

Και όταν ο Χριστός τούς ρωτά για ποιο έργο θέλουν να Τον λιθοβολήσουν, εκείνοι απαντούν: «περὶ καλοῦ ἔργου οὐ λιθάζομέν σε, ἀλλὰ περὶ βλασφημίας, καὶ ὅτι σὺ ἄνθρωπος ὢν ποιεῖς σεαυτὸν Θεόν» (Ιω. 10,33). «Δεν σε λιθοβολούμε για κάποιο καλό έργο, αλλά για βλασφημία, επειδή εσύ, ενώ είσαι άνθρωπος, κάνεις τον εαυτό σου Θεό». Άρα οι άνθρωποι που Τον άκουσαν δεν κατάλαβαν τα λόγια Του ως μια απλή δήλωση ηθικής συμφωνίας με τον Θεό.

Κατάλαβαν ότι η δήλωσή Του είχε πολύ βαθύτερη σημασία.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη.

Δεν πρέπει να δημιουργούμε τεχνητή αντίθεση ανάμεσα στον Μάρκο και στον Ιωάννη, σαν ο πρώτος να πιστεύει σε έναν ανθρώπινο Χριστό και ο δεύτερος να «αναβαθμίζει» αργότερα τον Χριστό σε Θεό.

Ήδη από την αρχή του κατά Μάρκον ο Ιωάννης ο Πρόδρομος παρουσιάζεται ως εκείνος που προετοιμάζει «τὴν ὁδὸν Κυρίου» (Μάρκ. 1,3), και ο Κύριος που έρχεται στην αφήγηση είναι ο Ιησούς. Ο Χριστός επίσης συγχωρεί αμαρτίες, προκαλώντας την αντίδραση των γραμματέων: «τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός;» (Μάρκ. 2,7). Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ο Θεός; Κι όμως ο Χριστός δεν παίρνει πίσω την άφεση.

Αντιθέτως, επιβεβαιώνει την εξουσία Του. Ο Μάρκος λοιπόν και ο Ιωάννης δεν μας δίνουν δύο διαφορετικούς Χριστούς.

Μας οδηγούν στο ίδιο μυστήριο από διαφορετικούς δρόμους. Ο Ιωάννης το διατυπώνει από την αρχή με συγκλονιστική σαφήνεια: «καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» (Ιω. 1,1). Και λίγο αργότερα: «καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ιω. 1,14). Ο Μάρκος πολλές φορές το αποκαλύπτει μέσα από τις πράξεις, την εξουσία και τα λόγια του Χριστού.

Και εδώ βρίσκεται η καρδιά της χριστιανικής πίστεως. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μισός Θεός και μισός άνθρωπος.

Δεν είναι ένας άνθρωπος που κάποτε έγινε Θεός.

Ούτε είναι ένας Θεός που απλώς φάνηκε εξωτερικά σαν άνθρωπος.

Είναι αληθινός Θεός και αληθινός άνθρωπος.

Γι' αυτό μπορεί πραγματικά να συνομιλεί ως άνθρωπος, να πεινά, να διψά, να κουράζεται, να πονά και να πεθαίνει· και ταυτόχρονα να συγχωρεί αμαρτίες, να δέχεται πίστη και προσκύνηση και να δηλώνει: «πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι ἐγώ εἰμι» (Ιω. 8,58). Επομένως το «Γιατί με λες αγαθό;» δεν είναι άρνηση της θεότητας του Χριστού.

Είναι ερώτηση που επιστρέφει στον άνθρωπο: «Καταλαβαίνεις πραγματικά τι λες όταν με αποκαλείς αγαθό;» Και ίσως τελικά το πραγματικό ερώτημα του χωρίου δεν είναι: «Γιατί ο Χριστός είπε ότι μόνο ο Θεός είναι αγαθός;» Αλλά: Αφού μόνο ο Θεός είναι απόλυτα αγαθός, γιατί ο Χριστός δεν αρνήθηκε ότι είναι αγαθός, αλλά αντίθετα κάλεσε τον άνθρωπο να εγκαταλείψει τα πάντα και να Τον ακολουθήσει; Ο Μάρκος δεν αναιρεί τον Ιωάννη. Ο Ιωάννης δεν διορθώνει τον Μάρκο.

Ο ένας φωτίζει τον άλλον.

Και οι δύο τελικά μας φέρνουν μπροστά στο ίδιο ερώτημα που διατρέχει ολόκληρο το Ευαγγέλιο: «Εσείς ποιον λέτε ότι είμαι;» Και η απάντηση της Εκκλησίας παραμένει η ίδια εδώ και αιώνες: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους