Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Είναι καθήκον μιας νύφης να σερβίρει τους καλεσμένους της», δήλωσαν οι συγγενείς του συζύγου μου.

Ο σύζυγός μου σηκώθηκε πρώτος από το τραπέζι, τερματίζοντας έτσι τη γιορτή.«Μια αληθινή γυναίκα γνωρίζει πολύ καλά ότι το κύριο καθήκον της είναι να παρέχει τη μέγιστη άνεση σε όσους την τιμούν με μια επίσκεψη», δήλωσε η Ζίναιντα Στεπάνοβνα, παίρνοντας την κύρια θέση στο τραπέζι μου σαν να ετοιμαζόταν να υποδεχτεί μια στρατιωτική παρέλαση.Η ζέστη του Ιουλίου είχε σχεδόν λιώσει τους δρόμους της πόλης, αλλά το κλιματιστικό παρείχε ένα ευχάριστα δροσερό αεράκι στο σαλόνι.

Οι καλεσμένοι, φυσικά, το θεώρησαν δεδομένο.

Κάθισα απέναντι από την πεθερά μου και εξέτασα νωχελικά το νέο, περίπλοκο χτένισμά της, που έμοιαζε περισσότερο με φωλιά τρομαγμένου πουλιού.Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι σαν ζιζάνια σε έναν κήπο: όσο πιο προσεκτικά τα ταΐζεις με διακριτικότητα, τόσο πιο θρασέ σε σπρώχνουν έξω από το δικό σου παρτέρι.Η πεθερά μου καθόταν δίπλα στην αδερφή της, τη θεία Ράγια, η οποία είχε σχηματίσει μια σχεδόν άρρηκτη ενότητα μαζί της.

Είχαν φτάσει λιγότερο από μία ώρα πριν, αλλά είχαν ήδη καταφέρει να επικρίνουν τη διαρρύθμιση του διαμερίσματός μου, το πολύ σκούρο χρώμα του laminate δαπέδου στο διάδρομο και τη θερμοκρασία της κομπόστας μούρων που σερβίρεται σε μια κρυστάλλινη κανάτα.«Βερότσκα, γιατί έκοψες τη σαλάτα σε τόσο μεγάλα κομμάτια;» Η θεία Ράγια κάρφωσε ένα κομμάτι ντομάτας στο πιρούνι της και την κοίταξε με τόσο ειλικρινή συμπάθεια, σαν να είχε προσβληθεί προσωπικά. «Η Βάντικα μου λέει πάντα ότι τα λαχανικά πρέπει να κόβονται σε μικρά κομμάτια, αλλιώς το στομάχι δεν μπορεί να τα χωνέψει σωστά.»«Η Βάντικα σου, η θεία Ράγια, ζει αποκλειστικά με φθηνά ζυμαρικά και λουκάνικα από το πλησιέστερο σούπερ μάρκετ», απάντησε ήρεμα η κόρη μου, η Ντάσα, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα της από το τηλέφωνό της. «Το στομάχι μου έχει συνηθίσει εδώ και καιρό σε ταξίδια επιβίωσης.Η πεθερά μου σφύριξε αγανακτισμένη και την κοίταξε θυμωμένα.«Ρόμα! Ακούς πώς μιλάει αυτό το κορίτσι στους μεγαλύτερούς της;! Δεν υπάρχει σεβασμός μέσα της! Τι της μαθαίνει η μητέρα της;»Ο σύζυγός μου, ο Ρόμαν, που καθόταν στα δεξιά μου, άφησε ήρεμα το πιρούνι του.«Ακούω.

Η προφορά σου είναι εξαιρετική, η μητέρα σου είναι αγνή», είπε ήρεμα και μετά έβαλε στον εαυτό του άλλο ένα ποτήρι κρύα κομπόστα. «Και η σαλάτα είναι πεντανόστιμη.

Αν τα κομμάτια είναι πολύ μεγάλα για σένα, μασήστε τα πιο καλά.

Κάνει καλό στους μύες του σαγονιού».Η Ζινάιντα Στεπάνοβνα έσφιξε τα λεπτά χείλη της με δυσαρέσκεια.

Το προσχεδιασμένο σχέδιό της να μεγαλώσει τη νύφη της μπροστά σε όλους είχε αποτύχει από τα πρώτα κιόλας λεπτά.

Ωστόσο, δεν είχε καμία πρόθεση να τα παρατήσει.

Απλώς δεν ήταν στη φύση της.«Ντάσα, άσε το τηλέφωνό σου στο τραπέζι!» — διέταξε η πεθερά μου, στρέφοντας την προσοχή της αλλού. — Αν φέρεσαι έτσι στους ανθρώπους και στις σπουδές, θα καταλήξεις να δουλεύεις ως ταμίας σε ένα κατάστημα!— Πάω σε ένα κρατικό τεχνικό πανεπιστήμιο, γιαγιά — απάντησε η Ντάσα με ήρεμο τόνο. — Αλλά καλύτερα να βγάλεις το τηλέφωνό σου και να ψάχνεις για τους βασικούς κανόνες εθιμοτυπίας στο Διαδίκτυο από καιρό σε καιρό.Η μητέρα μου, η Άννα Παβλόβνα, καθόταν στην άλλη πλευρά του τραπεζιού, παρακολουθώντας τις διαδικασίες με ένα αχνό χαμόγελο.

Αγαπούσε ιδιαίτερα τέτοιες οικογενειακές συγκεντρώσεις, επειδή της παρείχαν μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης και αμέτρητα θέματα για τις διάσημες ιστορίες της.— Ξέρεις, Ζινότσκα — άρχισε απαλά η μητέρα μου, τακτοποιώντας προσεκτικά την υφασμάτινη πετσέτα στην αγκαλιά της — κάποτε ζούσε μια εξαιρετικά απαιτητική γυναίκα στο διπλανό σπίτι.

Πάντα προσπαθούσε να ευχαριστήσει τον δυσάρεστο γείτονα από πάνω της.

Όταν παραπονιόταν για το τρίξιμο του πατώματος, η ηρωίδα μας έστρωνε χαλιά.

Όταν η μυρωδιά του μαγειρέματος την ενοχλούσε, αγόραζε τον πιο ακριβό απορροφητήρα.

Και όταν η γειτόνισσα του πάνω ορόφου είπε ότι το χρώμα της μπροστινής πόρτας του διαμερίσματος του κάτω ορόφου την ενοχλούσε, αυτό Η γυναίκα πήρε το χρώμα και άρχισε να βάφει.

Μόνο που δεν έβαψε την πόρτα της, αλλά το πρόσωπο της συγκεκριμένης γειτόνισσας.

Όμορφα, πυκνά, σε δύο στρώσεις.Η Ντάσα γέλασε απαλά, προσπαθώντας να κρύψει το χαμόγελό της.

Η θεία Ράγια κοίταξε καχύποπτα τη μητέρα, προφανώς προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει ποιο κρυφό νόημα μπορεί να περιείχε η ιστορία.«Και τι προσπαθείς να πετύχεις με όλα αυτά, Άννα Παβλόβνα;» ρώτησε προκλητικά η πεθερά μου, ισιώνοντας τον εαυτό της.«Ότι υπάρχει ένα όριο σε κάθε υπομονή, Ζινότσκα.

Και μερικές φορές αυτό το όριο έρχεται εντελώς απροσδόκητα για όσους είναι πολύ πρόθυμοι να δοκιμάσουν την υπομονή των άλλων.Ωστόσο, η Ζινάιντα Στεπάνοβνα δεν μπορούσε να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές.

Η ευθύτητά της σάρωσε όλες τις υπονοούμενες υπονοούμενα σαν τυφώνας που σαρώνει αχυρένιες καλύβες.«Βέρα!» Η πεθερά μου έστρεψε ξανά το βαρύ της βλέμμα πάνω μου, αποφασίζοντας να αλλάξει τακτική και να επιστρέψει στον αρχικό της στόχο. «Γιατί είναι τόσο βαριά αυτά τα πιάτα; Πονάνε οι αρθρώσεις μου, μετά βίας μπορώ να τα σηκώσω.

Φέρτε μου πιο ελαφριά πιάτα! Και δώστε μου και αυτό το πιάτο με κρέας, επειδή είναι πολύ μακριά, είναι άβολο να τεντωθώ για να το πιάσω. Και φέρτε μου ένα καθαρό πιρούνι, επειδή δεν μου αρέσει.»👇🏼👇🏼

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους