Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Shay Gal (Ισραηλινός Αναλυτής Στρατηγικής Ασφάλειας στο περιοδικό Realnews Geopolitics): Υπό εκκόλαψη η Μυστική Συμμαχία του Ταγίπ Ερντογάν και της Μαρί Λεπέν (ηγέτιδας του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου και φερέλπιδος διαδόχου του Εμανουέλ Μακρόν). Δεν μιλάμε για τραπεζική μεταφορά, ένα υπογεγραμμένο σύμφωνο ή μια κρυφή φωτογραφία.

Το μυστικό δεν είναι αυτό που κρύβουν.

Είναι αυτό που παράγουν οι πολιτικές τους. Η Μαρίν Λεπέν δίνει στους Έλληνες και τους Κυπρίους κάθε λέξη που περιμένουν να ακούσουν: Την Τουρκία εκτός Ευρώπης, την Κύπρο εκτός κατοχής, τα σύνορα, την εθνική κυριαρχία, τον Χριστιανισμό ΚΑΙ την αντίσταση στο πολιτικό Ισλάμ.

Οι λέξεις είναι αληθινές.

Εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος.

Η παγίδα δεν είναι ότι η Λεπέν λέει ψέματα για την Τουρκία.

Η παγίδα είναι ότι λέει αρκετές αλήθειες ώστε το λανθασμένο συμπέρασμα να μοιάζει πατριωτικό. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν χρειάζονται μια Γαλλία που απλώς αντιπαθεί την Τουρκία.

Χρειάζονται μια Γαλλία που μπορεί να αποτρέψει την Τουρκία (βλ. Ισραήλ, ΚΚ). Ο Εμανουέλ Μακρόν μπορεί να είναι θεατρικός, ηθικολογικός και δύσκολος.

Όμως η Γαλλία του προέβαλε ισχύ στην Ανατολική Μεσόγειο: μαχητικά Rafale, φρεγάτες Belharra, αμυντική ρήτρα, το Άρθρο 42(7), καθώς και πολιτικό κεφάλαιο στήριξης στην Αθήνα και τη Λευκωσία! Αυτό δεν είναι ρητορική.

Είναι αρχιτεκτονική ισχύος. Η Λεπέν γνωρίζει από μουσική.

Το σχέδιό της, όμως, θα διέλυε την ορχήστρα.

Είναι αντιτουρκική στη γλώσσα και αντισυστημική στις συνέπειες.

Για τον Ερντογάν, αυτό αρκεί.

Δεν χρειάζεται τη συμπάθεια της Λεπέν.

Χρειάζεται ευρωπαϊκή παράλυση, ασάφεια στο ΝΑΤΟ, επανεθνικοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μια Γαλλία ανίκανη να συντονίσει ισχύ μαζί με την Αθήνα και τη Λευκωσία.

Δεν είναι σύμμαχός της.

Είναι η απόδειξη που χρησιμοποιεί για να καταδείξει την αποτυχία της Ευρώπης.

Το μοτίβο δεν είναι γαλλικό.

Είναι συστημικό. Ο Πούτιν χρειαζόταν τη Λεπέν για να αποδυναμώσει τη διατλαντική συναίνεση. Ο Βίκτορ Όρμπαν έδωσε μορφή στον μηχανισμό.

Οι «Πατριώτες για την Ευρώπη» μετέτρεψαν την αντιευρωπαϊκή οργή σε στρατηγική γλώσσα. Ο Εθνικός Συναγερμός, το Fidesz, η Λέγκα του Σαλβίνι, το PVV του Βίλντερς, το Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας, το Vox και άλλοι δεν χρειάζεται να είναι φιλοτουρκικοί για να εξυπηρετούν την Άγκυρα.

Αρκεί να αποδυναμώνουν την Ευρώπη εκ των έσω. Ο Ερντογάν επιδιώκει αυτή την Ευρώπη απ’ έξω. Η Λεπέν την επιδιώκει από μέσα.

Η αριθμητική είναι απλή.

Η στήριξη του Τραμπ δεν αποτελεί επιβεβαίωση.

Είναι η απόδειξη της συναλλαγής.

Η συναλλακτική Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ βλέπει αξία σε μια Ευρώπη πιο εύκολη να διαιρεθεί, να πιεστεί, να διαχειριστεί και να αγνοηθεί. Το Ισραήλ επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος σε μικρογραφία.

Τμήματα της σκληρής δεξιάς της Ιερουσαλήμ κάνουν το λάθος να βλέπουν στη Λεπέν τον αντιισλαμισμό, την αντίθεση στην παλαιστινιακή κρατική υπόσταση και την περιφρόνηση προς το φιλελεύθερο ευρωπαϊκό κατεστημένο. Το Ισραήλ έχει επαναφέρει παλαιότερα κλειστά κανάλια επικοινωνίας, με τον πρέσβη Τζόσουα Ζάρκα να συναντά τη Λεπέν τον περασμένο Απρίλιο, παρά το αντισημιτικό στίγμα του Εθνικού Μετώπου του Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Όμως η αγανάκτηση δεν είναι στρατηγική.

Η (μετά τον Μακρόν) Πρόεδρος Λεπέν κολακεύει τις πληγές του Ισραήλ από τώρα.

Το ίδιο κάνει και με την Ελλάδα και την Κύπρο.

Αυτή είναι η μέθοδος: να μετατρέπει την αγανάκτηση σε γεωπολιτικό κατακερματισμό. Ο Ερντογάν αποκομίζει κάτι πιο αιχμηρό: Μια Γαλλία που καταδικάζει την Τουρκία στα γαλλικά, ενώ ταυτόχρονα αποδυναμώνει την Ευρώπη που συγκρατεί την Τουρκία. Μπορεί να αντέξει τη γαλλική κριτική. Κερδίζει από τον ευρωπαϊκό κατακερματισμό. Αυτό είναι το τουρκικό μέρισμα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους