Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κύριε Γεωργιάδη, σε ποια Ελλάδα ζείτε; Γιατί εμείς ζούμε σε μια άλλη.

Διάβασα τις χθεσινές δηλώσεις του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, και ομολογώ ότι χρειάστηκε να τις διαβάσω δεύτερη φορά.

Όχι επειδή δεν κατάλαβα τι είπε.

Αλλά επειδή δυσκολεύτηκα να πιστέψω ότι ένας υπουργός Υγείας μπορεί να μιλά με τόση βεβαιότητα για ένα σύστημα που χιλιάδες πολίτες βιώνουν καθημερινά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Με αφορμή το σκάνδαλο της ΜΚΟ στη Θεσσαλονίκη, ο κύριος Γεωργιάδης μάς συνέστησε να μη δίνουμε χρήματα σε διαδικτυακούς εράνους για θεραπείες ασθενών.

Και μας διαβεβαίωσε ότι το ελληνικό κράτος καλύπτει το 100% των δαπανών για εγκεκριμένες θεραπείες στο εξωτερικό. Μάλιστα.

Κύριε υπουργέ, σε ποια ακριβώς Ελλάδα συμβαίνουν όλα αυτά; Γιατί στην Ελλάδα όπου ζούμε εμείς, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Και όταν λέω λίγο, εννοώ τραγικά.

Στη δική μας Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που αναβάλλουν εξετάσεις επειδή δεν έχουν να τις πληρώσουν.

Άνθρωποι που περιμένουν μήνες για ένα ραντεβού σε δημόσιο νοσοκομείο.

Άνθρωποι που μετρούν τα ευρώ τους στο φαρμακείο και προσπαθούν να αποφασίσουν ποια από τα φάρμακά τους μπορούν να αγοράσουν τώρα και ποια θα περιμένουν μέχρι την επόμενη σύνταξη.

Υπάρχουν καρκινοπαθείς που παλεύουν όχι μόνο με την αρρώστια τους, αλλά και με τη γραφειοκρατία, τις μετακινήσεις, τις αναμονές και τα έξοδα.

Υπάρχουν ηλικιωμένοι που ζουν με συντάξεις οι οποίες μετά βίας καλύπτουν το ενοίκιο και το ρεύμα, αλλά πρέπει κάπως να περισσέψουν και χρήματα για την υγεία τους.

Και υπάρχουν γονείς.

Γονείς που βλέπουν το παιδί τους να υποφέρει και κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να το σώσουν.

Που δανείζονται, που πουλούν ό,τι έχουν, που ζητούν βοήθεια από γνωστούς και αγνώστους.

Που φτάνουν να παρακαλούν δημόσια για χρήματα, όχι επειδή το απολαμβάνουν, αλλά επειδή φοβούνται ότι ο χρόνος τελειώνει.

Κάποιες οικογένειες έχουν χάσει τα παιδιά τους μέσα σε τέτοιους αγώνες.

Και μόνο η σκέψη ότι ένας γονιός μπορεί να βρεθεί να παλεύει ταυτόχρονα με την ασθένεια του παιδιού του και με το οικονομικό αδιέξοδο θα έπρεπε να μας κάνει όλους να σωπάσουμε από ντροπή.

Αλλά εσείς, κύριε υπουργέ, μας λέτε ότι το κράτος είναι εκεί.

Πού ακριβώς; Στην αίτηση; Στην επιτροπή; Στο πρωτόκολλο; Στην αναμονή; Στο τηλέφωνο που δεν απαντά; Στο ραντεβού που δεν υπάρχει; Γιατί ο άρρωστος δεν θεραπεύεται με εγκυκλίους.

Ούτε ο καρκίνος περιμένει να ολοκληρωθεί η γραφειοκρατία.

Και για να μην παρεξηγηθώ, φυσικά και πρέπει να ελέγχονται οι έρανοι.

Φυσικά και πρέπει να τιμωρούνται όσοι εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για να γεμίσουν τις τσέπες τους.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αποκρουστικό από το να πλουτίζει κάποιος πάνω στην αγωνία ενός γονιού για το άρρωστο παιδί του.

Αλλά είναι άλλο πράγμα να καταγγέλλεις τους απατεώνες και εντελώς άλλο να δημιουργείς την εντύπωση ότι όποιος ζητά οικονομική βοήθεια για μια θεραπεία δεν έχει πραγματική ανάγκη.

Γιατί ακόμη κι όταν μια θεραπεία καλύπτεται από τον ΕΟΠΥΥ, η ζωή δεν σταματά στο τιμολόγιο του νοσοκομείου.

Υπάρχουν μετακινήσεις, διαμονές, χαμένα μεροκάματα, συνοδοί, οικογένειες που πρέπει να συνεχίσουν να ζουν όσο ένας δικός τους άνθρωπος νοσηλεύεται.

Και πάνω απ' όλα υπάρχει ο χρόνος.

Αυτός ο χρόνος που για έναν υγιή άνθρωπο μπορεί να είναι απλώς μια καθυστέρηση, αλλά για έναν βαριά άρρωστο μπορεί να σημαίνει τα πάντα.

Θα σας πω όμως και κάτι προσωπικό.

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους ανθρώπους που έχουν αναγκαστεί να αναβάλουν απαραίτητες ιατρικές εξετάσεις ή επεμβάσεις επειδή κοστίζουν.

Δεν μιλάω θεωρητικά.

Δεν διάβασα απλώς μια ιστορία στο διαδίκτυο και συγκινήθηκα.

Το ζω. Δουλεύω.

Πληρώνω τις υποχρεώσεις μου.

Προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου, όπως εκατομμύρια άλλοι Έλληνες.

Και παρ' όλα αυτά, όταν προκύπτει μια ιατρική ανάγκη, πρέπει να κάνω λογαριασμούς.

Να σκεφτώ αν μπορώ να διαθέσω τα χρήματα.

Αν μπορώ να περιμένω.

Αν θα χρειαστεί να στερηθώ κάτι άλλο.

Αν θα πρέπει να αφήσω την υγεία μου για αργότερα.

Και ξέρετε ποιο είναι το εξοργιστικό; Ότι αυτό έχει αρχίσει να μας φαίνεται φυσιολογικό.

Έχουμε συνηθίσει να λέμε «δεν πειράζει, θα το κάνω τον άλλο μήνα». «Δεν έχω τώρα, θα περιμένω». «Ας μην είναι κάτι σοβαρό». Φτάσαμε να αντιμετωπίζουμε την υγεία μας σαν έξοδο που μπορεί να περικοπεί.

Σαν μια πολυτέλεια που θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας όταν περισσέψουν χρήματα.

Και την ίδια στιγμή ακούμε τον υπουργό Υγείας να μας περιγράφει ένα κράτος που δεν αφήνει κανέναν πίσω.

Μόνο που, κύριε Γεωργιάδη, δεν χρειάζεται να βασιστείτε στη δική μου μαρτυρία.

Υπάρχουν και οι αριθμοί.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2024 η Ελλάδα είχε το υψηλότερο ποσοστό ανικανοποίητων αναγκών ιατρικής περίθαλψης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το 21,9% των ανθρώπων που χρειάστηκαν ιατρική εξέταση ή θεραπεία δήλωσαν ότι δεν την έλαβαν λόγω κόστους, αναμονής ή απόστασης. 21,9%. Στην Ελλάδα.

Όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν 3,6%. Σχεδόν ένας στους πέντε ανθρώπους που χρειάστηκαν περίθαλψη έμεινε χωρίς αυτήν.

Δεν τα λέω εγώ.

Τα λέει η Eurostat.

Αν λοιπόν θέλετε να μας πείσετε ότι το κράτος καλύπτει τις ανάγκες μας, ξεκινήστε εξηγώντας αυτό το 21,9%. Εξηγήστε το στον συνταξιούχο που δεν μπορεί να πληρώσει τη συμμετοχή στα φάρμακά του.

Εξηγήστε το στον εργαζόμενο που δεν μπορεί να πάρει άδεια και να ταξιδέψει σε άλλη πόλη για μια εξέταση.

Εξηγήστε το στη μάνα που πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στις ανάγκες των παιδιών της και στις δικές της ιατρικές εξετάσεις.

Εξηγήστε το σε όσους ζουν στα νησιά, εκεί όπου ακόμη και μια σχετικά απλή ιατρική ανάγκη μπορεί να σημαίνει εισιτήρια, διαμονή, μετακίνηση και χρήματα που δεν υπάρχουν.

Και μετά ελάτε να μας μιλήσετε για το περίφημο 100%. Γιατί ξέρετε κάτι; Το 100% μιας εγκεκριμένης δαπάνης δεν σημαίνει 100% πρόσβαση στην υγεία.

Δεν σημαίνει ότι ο ασθενής βρίσκει εγκαίρως γιατρό.

Δεν σημαίνει ότι μπορεί να κάνει την εξέτασή του.

Δεν σημαίνει ότι αντέχει οικονομικά να φτάσει μέχρι το νοσοκομείο.

Δεν σημαίνει ότι η θεραπεία που χρειάζεται είναι διαθέσιμη όταν τη χρειάζεται.

Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι έχει λυθεί το πρόβλημα επειδή υπάρχει μια διαδικασία στα χαρτιά.

Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο δεν είναι μόνο η δήλωσή σας.

Είναι η ευκολία με την οποία παρουσιάζεται μια διοικητική δυνατότητα σαν να είναι η καθημερινή πραγματικότητα όλων μας.

Λες και ζούμε σε κάποια χώρα όπου ο πολίτης σηκώνει το τηλέφωνο, κλείνει το ραντεβού του, κάνει τις εξετάσεις του, παίρνει τα φάρμακά του και συνεχίζει τη ζωή του χωρίς να χρειαστεί να ανοίξει το πορτοφόλι του ή να παρακαλέσει κανέναν.

Όχι, κύριε υπουργέ.

Δεν ζούμε όλοι σε αυτή τη χώρα.

Και δεν είναι απαραίτητο να έχει καταρρεύσει ολόκληρο το ΕΣΥ για να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που μένουν αβοήθητοι.

Υπάρχουν εξαιρετικοί γιατροί και νοσηλευτές που κρατούν όρθια τα νοσοκομεία με τεράστια προσπάθεια.

Αλλά η αυταπάρνησή τους δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τα κενά του συστήματος.

Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν θεραπείες που καλύπτονται πλήρως.

Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν ασθενείς που σώθηκαν χάρη στη δημόσια υγεία.

Αμφισβητώ όμως το δικαίωμα οποιουδήποτε να παρουσιάζει αυτή την πραγματικότητα ως καθολική, όταν τόσοι άνθρωποι αποδεικνύουν καθημερινά το αντίθετο.

Και κάτι τελευταίο.

Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στο σημείο να ζητά δημόσια οικονομική βοήθεια για την υγεία του ή για το παιδί του, δεν είναι η πρώτη μας δουλειά να τον αντιμετωπίσουμε με καχυποψία.

Είναι να ελέγξουμε την έκκληση, να προστατεύσουμε όσους θέλουν να βοηθήσουν και να διαπιστώσουμε αν αυτός ο άνθρωπος έχει πράγματι λάβει τη στήριξη που δικαιούται.

Γιατί αν δεν την έχει λάβει, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο έρανος.

Είναι και το κράτος που τον άφησε να φτάσει ως εκεί. Κύριε Γεωργιάδη, δεν ζητάμε θαύματα.

Δεν ζητάμε να μας χαρίσετε τίποτα.

Ζητάμε να μπορούμε να αρρωστήσουμε χωρίς να φοβόμαστε ότι θα καταστραφούμε οικονομικά.

Να μπορούμε να κάνουμε μια εξέταση χωρίς να πρέπει πρώτα να υπολογίσουμε τι θα στερηθεί η οικογένειά μας.

Να μη χρειάζεται ένας γονιός να εκθέτει δημόσια την απόγνωσή του για να βρει βοήθεια.

Ζητάμε ένα σύστημα υγείας που να λειτουργεί για τον άνθρωπο που έχει ανάγκη, όχι μόνο για εκείνον που έχει χρήματα, γνωριμίες, χρόνο ή την αντοχή να κυνηγά υπηρεσίες και εγκρίσεις.

Και μέχρι να συμβεί αυτό, τουλάχιστον μη μας προσβάλλετε παρουσιάζοντας τη χώρα σαν έναν υγειονομικό παράδεισο που απλώς δεν έχουμε καταλάβει πόσο τυχεροί είμαστε.

Γιατί εμείς δεν ζούμε μέσα σε υπουργικές δηλώσεις.

Ζούμε μέσα στους λογαριασμούς μας, στις αναμονές μας, στις αγωνίες μας και στις ασθένειες που δεν μπορούμε πάντα να αντιμετωπίσουμε όπως πρέπει.

Και όταν ένας υπουργός Υγείας μάς λέει ότι το κράτος δεν αφήνει κανέναν πίσω, ενώ εμείς βλέπουμε ανθρώπους να μένουν πίσω καθημερινά, έχουμε κάθε δικαίωμα να θυμώνουμε.

Όχι επειδή είμαστε αχάριστοι.

Αλλά επειδή η υγεία δεν είναι χάρη που μας κάνει το κράτος.

Είναι δικαίωμα.

Και το δικαίωμα αυτό δεν αξίζει τίποτα αν δεν μπορούμε να το ασκήσουμε. Υ.Γ. Κύριε υπουργέ, την επόμενη φορά που θα θελήσετε να μας εξηγήσετε πόσο καλά λειτουργεί το σύστημα υγείας, δοκιμάστε πρώτα να ζήσετε για λίγο με τον μισθό ή τη σύνταξη ενός μέσου Έλληνα, χωρίς ιδιωτικές διευκολύνσεις και χωρίς ειδική μεταχείριση.

Και όταν έρθει η ώρα να χρειαστείτε μια εξέταση που δεν μπορείτε να πληρώσετε, ελάτε να μας ξαναμιλήσετε για το 100%. Jenny Giannopoulou

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους