Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΒΑΡΕΛΙ ΚΑΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΘΟΡΥΒΟ… ⚠️ «Μακάριοί ἐστε, ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ· χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε, ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς». ~Κατά Ματθαίον 5, 11-12~✝ Όταν η «πρόοδος» εξαντλείται στην ειρωνεία απέναντι στην πίστη των άλλων και η διανόηση μετατρέπεται σε μόνιμη αντιθρησκευτική εκστρατεία.

Κάποτε η πραγματική διανόηση είχε υπαρξιακή αγωνία, πνευματικό βάθος και, πάνω απ' όλα, την ικανότητα να συνομιλεί ακόμη και με όσα αμφισβητούσε.

Σήμερα, δυστυχώς, ένα μέρος της δημόσιας δι(α)νόησης φαίνεται να έχει ανακαλύψει έναν πολύ ευκολότερο τρόπο να εξασφαλίζει την παρουσία του να προκαλεί, να ειρωνεύεται και να αποδομεί οτιδήποτε εξακολουθεί να έχει ιερή σημασία για εκατομμύρια ανθρώπους.

Παρακολουθώ τον Πέτρο Τατσόπουλο και ομολογώ πως δυσκολεύομαι να κατανοήσω αυτή την αδιάκοπη εμμονή του να βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με την Ορθοδοξία.

Από το Άγιο Φως και τον Άγιο Παΐσιο μέχρι τη λαϊκή ευσέβεια, τις εκκλησιαστικές παραδόσεις και πριν λίγες μέρες ακόμη και το καμαρίνι της τραγουδίστριας Πάολα, όπου οι ορθόδοξες εικόνες αποτέλεσαν αφορμή για νέες ειρωνείες.

Αλήθεια, τόσο μεγάλο πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι μια γυναίκα επιλέγει να έχει στο προσωπικό της καμαρίνι τις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας; Τι ακριβώς ενοχλεί; Η πίστη της; Η ελεύθερη έκφρασή της; Η παρουσία του θρησκευτικού συμβόλου σε έναν χώρο όπου, κατά την αντίληψη ορισμένων, θα έπρεπε να κυριαρχεί αποκλειστικά η αισθητική του δικού τους κοσμοειδώλου; Αναρωτιέμαι πραγματικά πότε η υποτιθέμενη προοδευτικότητα απέκτησε ως βασικό της χαρακτηριστικό την ανάγκη να επιθεωρεί ακόμη και τα εικονοστάσια των άλλων ανθρώπων.

Διότι εδώ υπάρχει μια βαθιά αντίφαση.

Εκείνοι που επικαλούνται διαρκώς την ελευθερία της συνείδησης, την ανεκτικότητα και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, εμφανίζονται συχνά εξαιρετικά πρόθυμοι να ειρωνευτούν τη θρησκευτική συνείδηση του συμπολίτη τους.

Η διαφορετικότητα γίνεται αποδεκτή, αρκεί να μην περιλαμβάνει σταυρό, εικόνισμα, προσευχή και πίστη στον Χριστό! Και κάπως έτσι φτάσαμε στο παράδοξο να θεωρείται δείγμα διανοητικής υπεροχής η ειρωνεία απέναντι σε μια εικόνα, ενώ η υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας να αντιμετωπίζεται ως ένδειξη πνευματικής καθυστέρησης.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, ορισμένα πράγματα. Ο Πλάτων αναζητούσε το Αγαθό. Ο Αριστοτέλης αναμετρήθηκε φιλοσοφικά με το Πρώτο Κινούν. Ο Πλωτίνος αναζητούσε το Ένα. Ο Ντοστογιέφσκι βύθισε την ανθρώπινη ψυχή στα μεγαλύτερα υπαρξιακά της διλήμματα, ενώ ο Παπαδιαμάντης έκανε την ελληνική γλώσσα προσευχή.

Η μεταφυσική αγωνία δεν ήταν ποτέ ένδειξη πνευματικής ανεπάρκειας αλλά αντίθετως αποτελεί ένα από τα βαθύτερα κεφάλαια της ανθρώπινης σκέψης και πολιτισμού. Η Ορθοδοξία, άλλωστε, για τον ελληνισμό δεν είναι ένα απομονωμένο θρησκευτικό κατάλοιπο.

Είναι ιστορική μνήμη, πολιτισμική συνέχεια, τέχνη, γλώσσα, αρχιτεκτονική, μουσική, κοινοτική ζωή και ένας ολόκληρος τρόπος να αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος την ύπαρξη, τον πόνο, τον θάνατο και την ελπίδα.

Είναι η γιαγιά που ανάβει το καντήλι.

Ο πατέρας που κάνει τον σταυρό του πριν φύγει για τη δουλειά.

Το παιδί που φιλάει την εικόνα πριν κοιμηθεί.

Είναι ο άνθρωπος που, όταν όλα γύρω του καταρρέουν, γονατίζει μπροστά στον Θεό και ψιθυρίζει μια προσευχή.Και όχι, κύριοι, αυτό δεν αποτελεί κοινωνική παθολογία που χρειάζεται την τηλεοπτική διάγνωση των αυτοανακηρυγμένων διαφωτιστών.

Η πραγματική πνευματική φτώχεια αρχίζει όταν ο άνθρωπος πιστεύει πως έχει εξαντλήσει το μυστήριο της ύπαρξης επειδή έμαθε να ειρωνεύεται όσους εξακολουθούν να πιστεύουν.

Κανείς δεν ζητά από τον κύριο Τατσόπουλο να πιστέψει.

Κανείς δεν του ζητά να ασπαστεί την Ορθοδοξία, να προσκυνήσει εικόνες ή να συμμετάσχει στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.

Η ελευθερία της συνείδησης είναι απαραβίαστη και ισχύει για όλους.

Αλλά η ίδια ελευθερία που του επιτρέπει να εκφράζει την αθεΐα του επιτρέπει και στην Πάολα να έχει τις εικόνες της.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα του φιλελευθερισμού και της ανεκτικότητας και όχι η απαίτηση να εξαφανιστεί η πίστη από τον δημόσιο χώρο για να αισθανθούν ορισμένοι περισσότερο σύγχρονοι.

Και κάτι τελευταίο. Η Ορθοδοξία άντεξε αυτοκρατορίες, κατακτητές, πολέμους, σκλαβιά, ιδεολογίες και διωγμούς.

Επιβίωσε όταν οι άλλοτε πανίσχυροι πολέμιοί της έγιναν υποσημειώσεις στα βιβλία της Ιστορίας.

Δεν πρόκειται να κλονιστεί από μερικές τηλεοπτικές εμφανίσεις, ειρωνικά σχόλια και podcast αποδόμησης.Ούτε χρειάζεται να απαντά σε κάθε πρόκληση.

Η πίστη δεν είναι διαγωνισμός τηλεοπτικής δημοφιλίας και η αλήθεια δεν μετριέται με τα χειροκροτήματα ενός πάνελ.

Το άδειο βαρέλι, άλλωστε, κάνει πάντα τον περισσότερο θόρυβο.

Κλείνω, όμως, με κάτι που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία από όλες τις παραπάνω αιχμές.

Εύχομαι ειλικρινά ο Θεός να φωτίζει τον Πέτρο Τατσόπουλο, να του χαρίζει υγεία, ειρήνη και πνευματική γαλήνη.

Να τον αξιώσει κάποτε να ανακαλύψει ότι η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία και ότι η αγάπη δεν χρειάζεται να συμφωνεί με τον άλλον για να τον σέβεται.

Γιατί ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για να Τον υπερασπιζόμαστε με μίσος, αλλά για να μάθουμε να αγαπάμε ακόμη και εκείνους που Τον αρνούνται, Τον χλευάζουν και Τον σταυρώνουν ξανά με τη συμπεριφορά τους.

Στο τέλος η μεγαλύτερη νίκη της πίστης δεν είναι είναι να πείσεις εκείνον που δεν πιστεύει, αλλά να διατηρήσεις την αγάπη σου ακόμη και απέναντι σε εκείνον που σε περιφρονεί.Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να γυρίσει την πλάτη του στον Ουρανό. Ο Ουρανός, όμως, δεν παύει να περιμένει τον άνθρωπο. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους