Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΗΠΩΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΣΑΙ ΕΝΑΝ ΕΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΑΚΟΜΑ; Έχεις παρατηρήσει πόσο εύκολα προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας όταν κάποιος μας λέει ότι τον πληγώσαμε; «Δεν το εννοούσα έτσι», «Με παρεξήγησες», «Έτσι είμαι εγώ», «Αν ήξερες τι έχω περάσει, θα καταλάβαινες». Και μπορεί να έχουμε τους λόγους μας.

Αναρωτιέμαι όμως πόσο συχνά σταματάμε για να ακούσουμε πραγματικά αυτό που προσπαθεί να μας πει ο άλλος.

Γιατί έχουμε κάθε δικαίωμα να νιώθουμε θυμό, φόβο ή απογοήτευση.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε αντίδρασή μας δικαιολογείται.

Σκέψου το λίγο.

Φοβάσαι μήπως σε εγκαταλείψουν και αρχίζεις να πιέζεις τον άνθρωπό σου.

Θέλεις να νιώθεις ασφάλεια και προσπαθείς να ελέγχεις όσα κάνει.

Ζητάς ειλικρίνεια, αλλά όταν ακούς κάτι που σε ενοχλεί, θυμώνεις ή απομακρύνεσαι.

Λες ότι θέλεις μια ήρεμη σχέση, όμως πολλές φορές αντιδράς με τρόπους που δημιουργούν την ένταση από την οποία προσπαθείς να ξεφύγεις.

Όλα αυτά έχουν μια εξήγηση.

Οι εμπειρίες μας, οι απογοητεύσεις, όσα ζήσαμε στην παιδική μας ηλικία, οι άνθρωποι που μας πλήγωσαν, αφήνουν το αποτύπωμά τους.

Αλλά μέχρι πότε θα αφήνουμε το χθες να καθορίζει τις σχέσεις μας σήμερα; Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να καταλαβαίνω γιατί αντιδρώ με έναν συγκεκριμένο τρόπο και στο να θεωρώ ότι, επειδή έχω πληγωθεί, δεν χρειάζεται να αλλάξω τίποτα.

Για μένα, αυτογνωσία σημαίνει να μπορώ να δω και το δικό μου λάθος.

Να καταλάβω γιατί αντέδρασα έτσι και την επόμενη φορά να προσπαθήσω να το διαχειριστώ διαφορετικά.

Να αναγνωρίσω ότι κάποιες φορές μπορεί κι εγώ να γίνομαι άδικος, απότομος ή πιεστικός.

Ότι μπορεί να πληγώνω έναν άνθρωπο που αγαπώ, ακόμη κι αν δεν έχω τέτοια πρόθεση.

Και να μπορώ να του πω: «Καταλαβαίνω ότι σε πλήγωσα.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πολύ έντονα κάποια πράγματα, αλλά θα μπορούσα να τα εκφράσω διαφορετικά». Πόση ωριμότητα χρειάζεται για να το παραδεχτούμε αυτό; Και πόσο διαφορετικές θα ήταν οι σχέσεις μας αν, αντί να προσπαθούμε να αποδείξουμε ποιος έχει δίκιο, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει ανάμεσά μας; Γιατί όσα ανακαλύπτουμε για τον εαυτό μας αποκτούν πραγματική αξία όταν αρχίζουν να φαίνονται και στη συμπεριφορά μας.

Στον τρόπο που μιλάμε όταν θυμώνουμε, στον τρόπο που ακούμε όταν διαφωνούμε, στον τρόπο που διαχειριζόμαστε τους φόβους μας χωρίς να τους μεταφέρουμε κάθε φορά στον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Το να γνωρίζουμε τις πληγές μας μάς βοηθά να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Το να αναλαμβάνουμε όμως την ευθύνη για τις αντιδράσεις μας μάς δίνει τη δυνατότητα να αλλάξουμε όσα συνεχίζουν να δυσκολεύουν τη ζωή και τις σχέσεις μας.

Και θέλω να σε ρωτήσω κάτι.

Όταν ένας άνθρωπος που αγαπάς σου λέει ότι τον πλήγωσες, τι κάνεις πρώτα; Προσπαθείς να καταλάβεις πώς ένιωσε ή βιάζεσαι να του εξηγήσεις γιατί αντέδρασες έτσι; Χριστίνα Κολοκοτρώνη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους