Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να φιλάς τα παιδιά σου τα βράδια. Ακόμα κι όταν κοιμούνται… Να τα φιλάς, όχι για να τους δώσεις κάτι, μα για να πάρεις εσύ, εκείνα έχουν παραδοθεί στην αγκαλιά του ύπνου κι εσύ στέκεσαι μπροστά στο μεγαλύτερο θαύμα που αξιώθηκε ποτέ να αντικρίσει άνθρωπος: μια ζωή που ξεκίνησε από σένα και τώρα ονειρεύεται δίχως να ξέρει πόσο την αγαπάς.

Σκύψε και φίλησέ τα στο μέτωπο, μύρισε τα μαλλιά τους.

Ακούμπησε τα χείλη σου στα μάγουλά τους, εκεί όπου ακόμα κατοικεί η μυρωδιά της αθωότητας.

Άκουσε την ανάσα τους.

Είναι μικρή, ήσυχη, αμέριμνη.

Κι όμως, μέσα σ' αυτήν χωράει ολόκληρος ο κόσμος.

Μη βιάζεσαι να φύγεις.

Στάσου λίγο.

Χάιδεψε τα μαλλιά τους, ίσιωσε το σεντόνι, σκέπασε τους ώμους τους.

Όχι γιατί κρυώνουν.

Μα γιατί η αγάπη, όταν δεν βρίσκει πού αλλού να πάει, γίνεται ένα χάδι, ένα σκέπασμα, ένα φιλί που κανείς δεν είδε.

Κοίταξε τα χεράκια τους.

Πριν από λίγο κρατούσαν ένα παιχνίδι, ένα παραμύθι, το χέρι σου.

Τώρα έχουν αφεθεί.

Κι εσύ ξέρεις, χωρίς να τολμάς να το παραδεχτείς, πως κάποτε αυτά τα χεράκια δεν θα ζητούν πια το δικό σου.

Θα ανοίγουν πόρτες, θα κρατούν άλλους ανθρώπους, θα τραβούν τον δικό τους δρόμο.

Και θα έρθει μια νύχτα που θα κοιτάξεις το άδειο παιδικό δωμάτιο και θα καταλάβεις πως εκείνα τα μικρά πράγματα που κάποτε μάζευες από το πάτωμα ήταν ο θησαυρός σου.

Ένα παιχνίδι, ένα παραμύθι, ένα μικρό παπούτσι.

Κομμάτια από έναν χρόνο που πέρασε χωρίς να σε ρωτήσει.

Γι' αυτό να τα κοιτάζεις όσο κοιμούνται.

Γιατί ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος κλέφτης.

Δεν μπαίνει με θόρυβο στο σπίτι σου.

Δεν σπάει πόρτες.

Παίρνει κάθε μέρα λίγο από το παιδί σου και λίγο από εσένα.

Και το κάνει τόσο αθόρυβα, που μονάχα όταν κοιτάξεις πίσω καταλαβαίνεις πόσα χρόνια πέρασαν μέσα σε μια στιγμή.

Να τους λες τότε όλα όσα δεν προλαβαίνεις την ημέρα.

Όλα τα «σ' αγαπώ» που πνίγονται ανάμεσα στη δουλειά, στην κούραση, στις έγνοιες και στις υποχρεώσεις.

Όλα τα όνειρα που έκανες γι' αυτά.

Όλες τις προσευχές που δεν ξέρεις σε ποιον να απευθύνεις.

Πες τους να είναι ελεύθερα.

Να μη φοβηθούν τη ζωή.

Να πέσουν και να σηκωθούν.

Να αγαπήσουν βαθιά, να ταξιδέψουν μακριά, να μη σκύψουν το κεφάλι μπροστά στον φόβο.

Να γίνουν άνθρωποι με καρδιά γενναία και ψυχή λεύτερη. Και, Θεέ μου, πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις παιδιά! Γιατί τα φέρνεις στον κόσμο κρατώντας τα σφιχτά στην αγκαλιά σου, μα ο προορισμός σου είναι να μάθεις κάποτε να τα αφήνεις.

Αυτό είναι το παράξενο χρέος του γονιού: να αγαπά τόσο πολύ, ώστε να ετοιμάζει εκείνους που αγαπά να ζήσουν χωρίς αυτόν.

Φύσηξε λοιπόν μέσα από την ψυχή σου έναν ούριο άνεμο.

Να τα συντροφεύει στα ταξίδια τους.

Να τα βρίσκει όταν θα χάνονται.

Να τα σηκώνει όταν λυγίζουν.

Κι ας μην ξέρουν ποτέ πως & απόψε, μέσα στη σιωπή, ένας άνθρωπος τους έδωσε όλη του την καρδιά.

Ύστερα σβήσε το φως.

Άφησε μονάχα εκείνο το μικρό φωτάκι του διαδρόμου.

Κοίταξέ τα για τελευταία φορά και βγες στις μύτες των ποδιών σου.

Μην τα ξυπνήσεις.

Έχουν μπροστά τους έναν ολόκληρο κόσμο να κατακτήσουν.

Κι εσύ έχεις ακόμη λίγες ώρες να τα θυμάσαι έτσι: μικρά, γαλήνια, δικά σου, πριν ξημερώσει και αρχίσουν πάλι να μεγαλώνουν.

Και να θυμάσαι : Δεν είναι τα παιδιά σου που χρειάζονται όλα αυτά τα βραδινά φιλιά.

Εσύ τα χρειάζεσαι.

Γιατί μια μέρα θα σου λείψουν οι φωνές τους, τα βήματά τους στον διάδρομο, τα ξυπνήματά τους μέσα στη νύχτα, ακόμα κι εκείνες οι στιγμές που παρακαλούσες να κοιμηθούν επιτέλους.

Και τότε θα καταλάβεις πως η ευτυχία δεν ήταν κάπου μακριά.

Δεν ήταν στα μεγάλα κατορθώματα, στις επιτυχίες, ούτε στα όνειρα που κυνηγούσες.

Ήταν εκεί... Σ' ένα μικρό κρεβάτι, σ' ένα ζευγάρι κλειστά βλέφαρα, σ' ένα χεράκι που κάποτε δεν ήθελε να αφήσει το δικό σου.

Γι' αυτό σου λέω: Να φιλάς τα παιδιά σου κάθε βράδυ.

Ακόμα κι όταν κοιμούνται.

Τα παιδιά μεγαλώνουν ... η αγάπη μένει. Μα ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Με εκτίμηση Τζανάκης Εμμ. Κωνσταντίνος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους