Original Post

Πλήρες Κείμενο:

To σημερινό στα ΝΕΑ (3/11/2026) Βαρθολομαίος και Ουκρανία Η επίσκεψη του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολομαίο, στο Φανάρι, δεν ήταν απλώς μια εθιμοτυπική επίσκεψη – κι ας χρησιμοποιήθηκε ως αφορμή η συμπλήρωση των 35 χρόνων από την ενθρόνιση του Πατριάρχη.

Ο πρόεδρος μιας χώρας που αγωνίζεται να επιβιώσει απέναντι στη ρωσική εισβολή επισκέπτεται τον επικεφαλής ενός ιστορικού θεσμού ο οποίος, επτά χρόνια νωρίτερα, είχε αναγνωρίσει το δικαίωμα της Εκκλησίας αυτής της χώρας να διοικείται χωρίς την κηδεμονία της Μόσχας.

Η απόφαση του Βαρθολομαίου να χορηγήσει, το 2019, τον Τόμο Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας υπήρξε μια από τις σημαντικότερες πράξεις της πατριαρχίας του – κι ας προκάλεσε αντιδράσεις. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν άλλαξε μόνο τον εκκλησιαστικό χάρτη.

Πρωτίστως, αμφισβήτησε την αξίωση του Πατριαρχείου Μόσχας να αντιμετωπίζει την Ουκρανία ως αναπόσπαστο τμήμα της δικής του πνευματικής επικράτειας, υποστηρίζοντας τη θρησκευτική αυτοτέλεια της χώρας που, ταυτόχρονα, παλεύει και για την ιστορική, την πολιτισμική και την πολιτική της αυτοτέλεια.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε στον Βύρωνα Καρύδη, στο περιοδικό «The Books’ Journal» (Οκτώβριος 2026), ο Πατριάρχης επιμένει ότι η αυτοκεφαλία ήταν πράξη εκκλησιαστική, με σκοπό την αποκατάσταση της ενότητας των ορθοδόξων της χώρας.

Δεν αρνείται ότι είχε πολιτικές συνέπειες.

Αρνείται, όμως, ότι η Εκκλησία οφείλει να αποφεύγει τις αποφάσεις της επειδή αυτές ενοχλούν μια πολιτική εξουσία.

Η επιλογή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως δεν είναι πράξη επεκτατισμού: η πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας οφείλει να σέβεται τη θρησκευτική ελευθερία όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εκκλησιαστικής υπαγωγής.

Αντιθέτως, ο ρώσος Πατριάρχης Κύριλλος και η ηγεσία του Πατριαρχείου Μόσχας λειτουργούν ως ο θρησκευτικός βραχίονας του Κρεμλίνου, δίνοντας έναν «ιερό» χαρακτήρα στη ρωσική εισβολή στη γειτονική Ουκρανία.

Η ρωσική Εκκλησία είναι εκτεθειμένη, σήμερα, σε μια ηθική και θεολογική αντίφαση: ενώ υποτίθεται ότι διεκδικεί την πνευματική προστασία των Ουκρανών, δικαιολογεί τον πόλεμο εναντίον τους. Ο Βαρθολομαίος, στην προαναφερόμενη συνέντευξή του, είναι απολύτως σαφής.

Απορρίπτει τον ισχυρισμό ότι η αυτοκεφαλία προκάλεσε τη ρωσική εισβολή.

Καταγγέλλει την προσπάθεια να παρουσιαστεί ο πόλεμος ως ιερός.

Και επικρίνει το ορθόδοξο Πατριαρχείο της Ρωσίας επειδή έχει ευλογήσει «τα πυρά κατά του ουκρανικού λαού, δηλαδή εναντίον εκείνων που μέχρι την εισβολή χαρακτήριζαν αδέλφια τους, αλλά στανικώς τούς ήθελαν υπό την πνευματική εξάρτησή τους ή μάλλον υποταγμένους στο εθνοφυλετικό ιδεολόγημα του “Ρωσικού Κόσμου”». Δεν είναι μια απλή διαφωνία περί εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας.

Είναι ζήτημα βαθύ, ηθικό και πνευματικό: η Εκκλησία υπάρχει για να υπηρετεί τους πιστούς της ή για να επιβεβαιώνει την ισχύ του κράτους με το οποίο συνδέεται; Η ειρωνεία είναι ότι ο Βαρθολομαίος, επικεφαλής ενός Πατριαρχείου με περιορισμένους υλικούς πόρους και χωρίς την προστασία ισχυρού εθνικού κράτους, μπορεί να υπερασπίζεται την εκκλησιαστική αυτονομία με μεγαλύτερη συνέπεια από το ρωσικό Πατριαρχείο που διαθέτει την υποστήριξη μιας πυρηνικής υπερδύναμης.

Αυτό επιβεβαιώνει η συνάντηση με τον Ζελένσκι. Ο Βαρθολομαίος δεν μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο.

Δεν διαθέτει στρατό, δεν μπορεί να επιβάλει κυρώσεις ούτε να χρησιμοποιήσει όπλα.

Διαθέτει όμως κάτι που συχνά υποτιμάται στη διεθνή πολιτική: τη δυνατότητα να αρνηθεί σε μια αυτοκρατορική αξίωση το ηθικό και θρησκευτικό της άλλοθι.

Σε μια εποχή κατά την οποία ο πουτινισμός επιχειρεί να παρουσιάσει την πάση θυσία κατάκτηση της Ουκρανίας ως ιστορικό πεπρωμένο και την υποταγή ως πνευματική ενότητα, αυτή η άρνηση έχει παγκόσμια σημασία.

Είναι η άρνηση των αδυνάτων να υποταχθούν στη βούληση του ισχυρού.

Μήπως είστε ΚΟΔΗΣΟ; Άκουσα με προσοχή τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Αλέξης Τσίπρας στον τηλεοπτικό σταθμό Best, κατά τη χθεσινή επίσκεψή του στην Καλαμάτα.

Επιμένει σε αυτό που σημείωνα και χθες, στη χωρίς στοιχεία ηθικολογία.

Αναρωτήθηκε γιατί επί επτά χρόνια δεν είχαν εξαρθρωθεί τα εγκληματικά κυκλώματα που πιάστηκαν αυτές τις μέρες, ξεχνώντας ότι πριν από τα επτά αυτά χρόνια κυβερνούσε εκείνος κι ότι, πριν φύγει, με τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα το 2019, υποβαθμίστηκαν ορισμένα κακουργήματα σε πλημμελήματα, ενώ άλλες ρυθμίσεις επηρέασαν την έκτιση ποινών.

Ξεχνάει, μάλιστα, ο πρόεδρος ότι πρόσωπα που προφυλακίστηκαν τις προάλλες έχουν φωτογραφηθεί πλάι του – θέλει ντε και καλά να αρχίσουν να δημοσιεύουν φωτογραφίες οι αντίπαλοί του.

Κατά τα άλλα, νομίζω ότι ο Τσίπρας τα έχει λίγο χαμένα, όσο περνάει ο καιρός και δεν βλέπει τους δημοσκοπικούς ταμιευτήρες του να γεμίζουν.

Κι όταν ισχυρίζεται ότι το δίλημμα των επόμενων εκλογών είναι «Εντιμότητα ή διαφθορά», φοβάμαι ότι στην ουσία εκθέτει την πολιτική αδυναμία του, θυμίζοντας το αξέχαστο ΚΟΔΗΣΟ, ένα κόμμα με σοβαρούς πολιτικούς που απέτυχε να περάσει το ηθικό του μήνυμα – κι ας ήταν βαθύ και όχι κυνικό.

Για το βάθος ή για το ηθικό έρμα των ισχυρισμών του Τσίπρα ας μη μιλήσω καλύτερα. ΛΕΖΑΝΤΑ Ο κύριος με την άσπρη μπλούζα τι ακριβώς ζητά πλάι στον πρόεδρο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους