Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μη με ρωτάς αν θα το αναδημοσιεύσεις, αφορά και εσένα και όσους αγαπάς και όσους μισείς και όσους ακόμα δεν έχουν γεννηθεί.

Κάνε ότι θέλεις, στην τελική! Είμαστε οι επιλογές μας. ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΝΙΔΙ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΠΟΛΗ Καθόμουν πριν λίγο στο εργαστήριό μου στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας περιμένοντας να προχωρήσει η μία παραγωγή και να ξεκινήσει η επόμενη. Στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας που άλλοι βλέπουν την ξεχασμένη επαρχία, ενώ εγώ βλέπω την Ελλάδα, την κανονική Ελλάδα, όχι την Ελλάδα των συνεδρίων, των κορδελών, των εγκαινίων, των δελτίων Τύπου και των υπουργικών μικροφώνων αλλά την άλλη, αυτή που όταν αρρωστήσει ένας συνάνθρωπος μας, δεν τον σώζει το εκάστοτε πολιτικό σύνθημα αλλά το ιατρικό μηχάνημα μα συνήθως λείπουν και τα δύο.

Ξαφνικά χτυπάει μήνυμα στο κινητό μου από επαρχιακό νοσοκομείο μεγάλης πόλης της χώρας μας! Ναι, σωστά διαβάσατε, επαρχιακό νοσοκομείο μεγάλης ελληνικής πόλης. Στην Ελλάδα δεν είναι η γεωγραφία που σε κάνει πρωτεύουσα αλλά η ψευδαίσθηση. "Έχουμε μια γιαγιά με ίκτερο, κατακίτρινη, με ψηλαφητή ανώδυνη χοληδόχο κύστη.

Τι λες να κάνουμε;" Σε μια στιγμή εθνικής αποκάλυψης, καταλαβαίνεις πως η χώρα αυτή δεν στηρίζεται ούτε σε θεσμούς, ούτε σε δομές, ούτε σε σχεδιασμό μα ακόμα στον γνωστό, στον φίλο, στον ξάδερφο, στον "στείλε ένα μήνυμα στον Δημήτρη να μας πει" διότι το κράτος μπορεί να μην ξέρει, αλλά ο σωστός άνθρωπος θα βρεθεί.

Κρατάω το κεφάλι μου εγώ, ο ταπεινός επαρχιώτης και ξεκινάω. - Κάντε υπέρηχο. - Δεν έχουμε. - Κάντε αξονική. - Δεν δουλεύει, κάνουν συντήρηση.

Τότε ένιωσα ότι δεν μιλάω με νοσοκομείο μα με μπουζουξίδικο Αύγουστο μήνα με χαλασμένο κλιματισμό.

Δεν έχουν υπέρηχο, δεν έχουν αξονικό αλλά έχουν τίτλους, έχουν διοικήσεις, έχουν ανακοινώσεις με δελτία τύπου, έχουν φωτογραφίες εγκαινίων, έχουν επιτροπές, έχουν αφίσες, έχουν οράματα, εξάλλου στην Ελλάδα μας ποτέ δεν έλειψαν τα οράματα παρά μόνο τα μηχανήματα.

Έτσι, εγώ, ο ταπεινός επαρχιώτης από το Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας, αρχίζω να υπαγορεύω τα αυτονόητα, λες και είμαστε σε χώρα υπό κατασκευή.

Ολική και άμεση χολερυθρίνη, αλκαλική φωσφατάση, γ-GT, AST, ALT, γενική αίματος, CRP, INR, νεφρική λειτουργία, ελεγχος ζωτικών και ρωτάτε την κυρία ή συνοδό της για απώλεια βάρους, σκουρόχρωμα ούρα, αποχρωματισμένα κόπρανα και πάνω απ’ όλα, διακομιδή εκεί που υπάρχει δυνατότητα ουσιαστικής ιατρικής παρέμβασης και όχι διακοσμητικά ντουβάρια ως κτίριο.

Τότε συνειδητοποίησα ξανά το μεγαλείο της μεταπολιτευτικής μας θεατρικής παράστασης.

Επί σαράντα έξι χρόνια ως πολίτης ακούω τα ίδια, ότι έρχεται η ανάπτυξη, ότι έρχεται η αναβάθμιση, ότι έρχεται η νέα εποχή, ότι έρχεται το αύριο, ότι η χώρα αλλάζει, ότι ο πολίτης μπαίνει στο επίκεντρο, ότι η υγεία είναι προτεραιότητα, ότι η νέα γενιά αξίζει καλύτερα, ότι πάμε μπροστά, ότι τώρα ξεκινά η πραγματική μεταρρύθμιση και τελικά το μόνο που φτάνει πάντα στην ώρα του είναι ο ίκτερος, ο αξονικός ακόμα είναι κάπου χαμένος Ζούμε, βλέπετε, στη χώρα του αιώνιου συνθήματος, στη χώρα όπου το "α και το ω" της πολιτικής είναι να φωνάζεις σαν λυσσασμένος πριν εκλεγείς και να κάνεις συντήρηση αφού εκλεγείς.

Στη χώρα όπου κάθε παράταξη υπόσχεται γνώση, πρόοδο, δημόσια υγεία, αξιοπρέπεια, μέλλον, δικαιοσύνη, εκσυγχρονισμό, αναγέννηση, ανασυγκρότηση, ελπίδα, φως, οξυγόνο και κάθαρση και στο τέλος ο άρρωστος ψάχνει υπέρηχο όπως ο προσκυνητής στην Τήνο ψάχνει θαύμα.

Μέσα σε όλες αυτές τις σκέψεις και σε όσα προσπαθούσα να τους μεταφέρω μπας και ξεδιαλύνει η νοητική τους ραθυμία, το μυαλό μου έφερε το πολιτικό φόντο της χώρας μας να παίζει σαν κακοκουρδισμένο ραδιόφωνο. "Για μια καλύτερη Ελλάδα", με χαλασμένο αξονικό. "Για δημόσια υγεία με ανθρώπινο πρόσωπο", χωρίς υπέρηχο. "Για τη νέα γενιά", που αν πάθει κάτι, πρώτα πρέπει να ενημερωθεί αν το μηχάνημα έχει ξοφλήσει ή συντηρείται. "Για πρόοδο και αριστεία", την ώρα που ο κάθε επαρχιώτης από ένα ταπεινό εργαστήριο δίνει οδηγίες στο μεγάλο επαρχιακό νοσοκομείο της πόλης.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στις απαντήσεις που λάμβανα, γεννήθηκε μέσα μου και η μόνη απολύτως τεκμηριωμένη ιατρική παρέμβαση της ημέρας. "Αν δεν μπορείτε να τη διερευνήσετε, κάντε την τουλάχιστον φίλαθλο της ΑΕΚ, για να υπάρχει μια εξήγηση στο κιτρίνισμα" μα ούτε αυτό δεν είναι αστείο τελικά διότι η συγκεκριμένη γιαγιά δεν είναι ανέκδοτο.

Ανέκδοτο είναι το σύστημα.

Δεν είναι σατιρική η ασθενής, σατιρικό είναι το κράτος που κορδώνεται και καμαρώνει για αναβάθμιση, ενώ σε βασικό περιστατικό απόφραξης χοληφόρων η απάντηση είναι μία. - Υπέρηχος; - Δεν έχουμε. - Αξονική; - Σε συντήρηση. - Και τότε; - Ε, άμα δουλέψει.

Αυτό είναι όλο το εθνικό μας βιογραφικό.

Ένα ατελείωτο "άμα δουλέψει". Άμα δουλέψει η υγεία.

Άμα δουλέψει η παιδεία.

Άμα δουλέψει η δικαιοσύνη.

Άμα δουλέψει το κράτος.

Άμα δουλέψει το φιλότιμο και του τελευταίου ανθρώπου που απέμεινε να κρατάει όρθιο το οικοδόμημα με σύρμα, σάλιο και αξιοπρέπεια.

Έτσι η Ελλάδα συνεχίζει.

Με συνθήματα για τους πολλούς, με ευθύνες για τους λίγους, με θαύματα από τους άγνωστους και με συντήρηση στα μηχανήματα που έπρεπε να σώζουν ζωές.

Εγώ πάλι, από το Μενίδι, το μόνο που ξέρω είναι το εξής, όταν το μικρό εργαστήριο της επαρχίας σκέφτεται πιο καθαρά από το μεγάλο επαρχιακό νοσοκομείο της πόλης, τότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε ιατρικό, ούτε διοικητικό, ούτε τεχνικό αλλά βαθιά πολιτικό και βαθιά εθνικό.

Είναι η χρόνια νόσος μιας χώρας που έμαθε να ζει με τα συνθήματα και να πεθαίνει από τις ελλείψεις. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους