Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας μου τους δώσεις για μία ώρα αυτούς τους δύο σε μια παιδική χαρά.

Κι άσε με να «παίξω» μαζί τους.

Να τους δείξω την 𝝥𝝖𝝞𝝙𝝞𝝟𝝜 𝝬𝝖𝝦𝝖 με ένα δικό μου τρόπο αφού τον δικό τους τον έδειξαν στα 8 χρόνια δράσης.

Ο κοινός κλέφτης, τουλάχιστον, δεν παριστάνει τον ευεργέτη.

Δεν ζητά να τον ευχαριστήσουν για το χέρι που έβαλε στην τσέπη του άλλου.

Δεν στήνει δημόσιες παραστάσεις ανθρωπιάς, Σε αντίθεση με τα κωλόπαιδα αυτά, που απαιτούν και χειροκρότημα.

Θέλουν φωτογραφίες.

Δημόσιες ευχαριστίες.

Κοινωνική αναγνώριση.

Θέλουν να εμφανίζονται ως σωτήρας εκείνων που ενδεχομένως εκμεταλλεύεται.

Δεν τους αρκεί να ιδιοποιειούνται τα χρήματά σου.

Θέλει να τους αναγνωρίζεις και ηθική ανωτερότητα.

Και υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο.

Ο άνθρωπος που δίνει 20€ από το υστέρημά του για ένα άρρωστο παιδί δεν πραγματοποιεί απλώς μια οικονομική συναλλαγή.

Παραχωρεί ένα μικρό κομμάτι της εμπιστοσύνης του στον κόσμο.

Δηλώνει ότι εξακολουθεί να πιστεύει πως οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο.

Όποιος εκμεταλλεύεται αυτή την πράξη δεν αφαιρεί μονάχα 20€. Αφαιρεί έναν λόγο να εμπιστεύεσαι τον συνάνθρωπό σου.

Και αύριο θα υπάρξει ένα άλλο παιδί, πραγματικά άρρωστο, που θα χρειάζεται επειγόντως βοήθεια.

Θα υπάρξει μια οικογένεια που θα ζητήσει στήριξη.

Θα υπάρξει μια έντιμη οργάνωση που θα προσπαθήσει να συγκεντρώσει χρήματα.

Και κάποιος θα απαντήσει: «Δεν δίνω τίποτα.

Όλοι απατεώνες είναι». Ιδού η δεύτερη λεηλασία.

Η πρώτη αφορά τα χρήματα.

Η δεύτερη αφορά την εμπιστοσύνη.

Και η δεύτερη μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο καταστροφική από την πρώτη.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε λιγότερο γενναιόδωροι. Χρειάζεται να γίνουμε περισσότερο απαιτητικοί απέναντι σε όσους διαχειρίζονται τη γενναιοδωρία μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους