Original Post

Πλήρες Κείμενο:

H σχέση ενός πολιτισμού με την πολιτιστική του ταυτότητα, την αυτοπεποίθηση και την ανάγκη του να αντλεί πρότυπα από άλλους πολιτισμούς.

Υπάρχει, όμως, μια φιλοσοφική διάσταση που αξίζει να αναπτύξουμε, αλλά και μια σημαντική διάκριση που θα κάνει το επιχείρημα ισχυρότερο. 1. Η πολιτιστική εισαγωγή είναι ένδειξη παρακμής; Όχι απαραίτητα.

Η υιοθέτηση ξένων εθίμων δεν αποδεικνύει από μόνη της πολιτιστική ένδεια.

Οι μεγάλοι πολιτισμοί πάντοτε αντάλλασσαν ιδέες, συνήθειες, γνώσεις και τελετουργίες.

Η αρχαία Ελλάδα, άλλωστε, δεν δημιουργήθηκε σε πολιτιστικό κενό.

Δέχθηκε επιρροές από την Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και άλλους λαούς, τις οποίες επεξεργάστηκε δημιουργικά και μετέτρεψε σε κάτι δικό της.

Εδώ βρίσκεται η ουσιαστική διαφορά: - Ο πολιτιστικά ισχυρός λαός δέχεται επιρροές, τις φιλτράρει και τις ενσωματώνει δημιουργικά. - Ο πολιτιστικά ανασφαλής λαός συχνά τις υιοθετεί άκριτα, επειδή θεωρεί ότι το ξένο είναι αυτομάτως καλύτερο. - Ο πολιτιστικά ώριμος λαός δεν φοβάται ούτε το ξένο ούτε το δικό του.

Γνωρίζει ποιος είναι. 2. Το πρόβλημα δεν είναι το Halloween Το Halloween δεν είναι από μόνο του πολιτιστικό πρόβλημα.

Έχει ιστορικές ρίζες στις κελτικές παραδόσεις, συνδέθηκε με τη χριστιανική εορτή των Αγίων Πάντων και εξελίχθηκε στη σημερινή του μορφή κυρίως μέσα από την αμερικανική κουλτούρα.

Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: Γιατί είμαστε τόσο πρόθυμοι να προβάλουμε και να αναπαράγουμε ξένες πολιτιστικές συνήθειες, ενώ συχνά αδιαφορούμε για τον πλούτο της δικής μας παράδοσης; Γιατί ένα παιδί γνωρίζει καλύτερα τα σύμβολα του Halloween από τα έθιμα του τόπου του; Γιατί μια επιχείρηση θεωρεί αυτονόητο να επενδύσει σε μια ξενόφερτη θεματική διακόσμηση, αλλά όχι να αναδείξει στοιχεία της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς; Αυτά είναι ερωτήματα που αξίζουν συζήτηση. 3. Η στωική διάσταση του ζητήματος Οι Στωικοί δίδασκαν ότι ο άνθρωπος πρέπει να εξετάζει τα πράγματα με τη λογική και όχι να παρασύρεται από τη μόδα, την εντύπωση ή την κοινωνική επιδοκιμασία. Ο Επίκτητος θα μας θύμιζε να μη δίνουμε αξία σε κάτι απλώς επειδή το επιλέγουν πολλοί.

Η ίδια αρχή μπορεί να εφαρμοστεί και στους πολιτισμούς: Δεν χρειάζεται να απορρίπτουμε κάτι επειδή είναι ξένο, ούτε να το αποδεχόμαστε επειδή είναι δημοφιλές.

Χρειάζεται να αναρωτιόμαστε τι αξία προσθέτει στη ζωή μας. 4. Μια σκέψη που θεωρώ ότι συμπυκνώνει όλη τη συζήτηση Ένας πολιτισμός δεν κινδυνεύει επειδή γνωρίζει και υιοθετεί στοιχεία άλλων πολιτισμών.

Κινδυνεύει όταν παύει να παράγει ο ίδιος αξίες, πρότυπα, ιδέες και πολιτισμό.

Και θα πρόσθετα κάτι ακόμη: Ο πολιτισμός δεν είναι μουσείο για να διατηρούμε απλώς το παρελθόν.

Είναι ζωντανός οργανισμός που οφείλει να δημιουργεί και να εξελίσσεται.

Δεν αρκεί να υπερηφανευόμαστε για τον πολιτισμό των αρχαίων Ελλήνων.

Το ερώτημα είναι τι πολιτισμό δημιουργούμε εμείς σήμερα.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι υιοθετούμε ξένα έθιμα. Είναι ότι ξεχνάμε να δημιουργούμε δικά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους