Ο ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΩΣ ΕΡΜΑΙΟ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ Μετά την παράδοση του Ακροκορίνθου στις 26/10/1823 στους ΄Έλληνες και την έκρηξη του α΄ εμφυλίου πολέμου, η κατοχή του σημαντικού...

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΩΣ ΕΡΜΑΙΟ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ Μετά την παράδοση του Ακροκορίνθου στις 26/10/1823 στους ΄Έλληνες και την έκρηξη του α΄ εμφυλίου πολέμου, η κατοχή του σημαντικού αυτού κάστρου έγινε βασικός στόχος μεταξύ των αντίπαλων ομάδων, των «κυβερνητικών» και «αντικυβερνητικών» . Στην Κορινθία στον ηγετικό ρόλο εναντίον των στρατιωτικών βρέθηκε κατ’ εξοχήν η οικογένεια των Νοταράδων στηριζόμενη στα μισθοφορικά στρατεύματα, που διατηρούσε.

Στο προσκήνιο πλέον των πολεμικών εξελίξεων δεν επικρατεί η αντιμετώπιση των Οθωμανών αλλά η επικράτηση μεταξύ των ομοεθνών. Ο Ιωάννης Νοταράς, αν και δεκαεξάχρονος κατά την αρχή της Επανάστασης και αντιτιθέμενος στην αποτροπή για συμμετοχή του θείου του Πανούτσου Νοταρά, λαμβάνει μέρος στην πολιορκία του Ακροκορίνθου «επιθυμών να μάχηται κατά των Τούρκων…μη αναλογιζόμενος ότι είχε πατέρα τε και θείο δεσμίους» και κατά τον Φωτάκο: «υπηρέτησεν στρατιωτικώς έχων σώμα στρατιωτών εντοπίων και Ρουμελιωτών μισθωτών εξ ιδίων εις τούτους δαπανών, και παντού παρευρέθη» . Την υπόθεση της πολιορκίας του Ακροκορίνθου μετά την καταστροφή και τον θάνατο του Δράμαλη τη χειρίζονται στην ουσία τα μισθοφορικά στρατεύματα: ο Ιωάννης Νοταράς τη διατηρεί «μισθώσας Στερεοελλαδίτας άνω των 500» . Στις 26/10/1823 μετά από συμφωνία με τον Κολοκοτρώνη οι 416 έγκλειστοι αφήνουν το Κάστρο και διορίζεται φρούραρχος ο Ιωάννης Νοταράς. Ο Κολοκοτρώνης ωστόσο-ήταν αντιπρόεδρος του Εκτελεστικού-τον αντικαθιστά και διορίζει φρούραρχο τον Γεώργιο Χελιώτη. Τον Φεβρουάριο του 1824, στο πλαίσιο πλέον του εμφυλίου, ο Ιωάννης παίρνει το Κάστρο από τον Χελιώτη λόγω των υπέρτερων μισθοφορικών δυνάμεων. Ο Θ. Κολοκοτρώνης δίνει εντολή στον Δημήτριο Τσώκρη να ενωθεί με τον Γ. Χελιώτη και σε νυκτερινή έφοδο επανακτούν το Κάστρο από τον Ιω. Νοταρά, ενώ ο Γενναίος Κολοκοτρώνης, με μισθωτούς Ρουμελιώτες κι αυτός, αποστέλλεται από τον Θ. Κολοκοτρώνη προς ενίσχυση του Δ. Τσώκρη.

Οι ντόπιοι οπλαρχηγοί με Ιω. Νοταρά ετοιμάζονταν για ανακατάληψη του Ακροκορίνθου. . Η έκβαση των συγκρούσεων φαίνεται πως θα καθορισθεί από τους μισθοφόρους, γι’ αυτό και ο Γενναίος προτείνει την απομάκρυνση των ξένων μισθωτών στρατιωτών από τον Ιω. Νοταρά, για να παραδώσει το Κάστρο. Το Κάστρο τελικώς παραδίδεται στις 24/3/1824: «ο Ακροκόρινθος έπεσε εις χείρας των διοικητικών στρατευμάτων» και δη στον Νοταρά, με την υπόσχεση της απόδοσης των μισθών στους εγκλείστους ενώ τοποθετείται φρούραρχος ο Γεώργιος Κίτζιος.

Οι μισθοφόροι Ρουμελιώτες αξιωματικοί με τους συντρόφους τους, οι Μακρυγιάννης, Χορμόβας και Σκίπης εγκαταλείπουν τον Γενναίο και ενώνονται στον Αη-Γιώργη με τον Ιωάννη Νοταρά, μπαίνοντας στην υπηρεσία του με βασικό αιτία την πληρωμή τους: «μόλις φτάσαμε εις τον Αγιώργη ήταν εκεί ο Νοταράς κι ο Λόντος κι ο θείος ο Αντρέας.

Είχαν της Κόρθος τις προσόδους κι έπρεπε να πλερώσουνε τα στρατέματα.

Σαν έφυγα από του Κολοκοτρωναίους η νέα Διοίκηση διάταξε τον Νοταρά τον Γιάννη να μας πλερώση» . Με άλλα λόγια ο Ακροκόρινθος έγινε μάρτυρας όχι ηρωικών στιγμών, αλλά της δοσοληψίας μεταξύ των μισθοφόρων με κριτήριο το ποιος θα τους πλήρωνε καλύτερα!

------------------------------------------------------------------------ 1 Ιστορία Ελληνικού ΄Εθνους, τ. ΙΒ΄, σ. 314-330 ΄Ολο το β΄εξάμηνο του 1823 καλύπτεται από τη διαμάχη των δύο σωμάτων: Βουλευτικού και Εκτελεστικού έως ότου το πρώτο σώμα αντικατάστησε παράνομα το δεύτερο συγκροτώντας νέο Εκτελεστικό με έδρα το Κρανίδι, ενώ το ήδη υπάρχον έχει έδρα στην Τρίπολη. To Βουλευτικό ελεγχόταν από τους νησιώτες με επικεφαλής τον Κουντουριώτη αλλά και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που συνεργάζονταν με τους προκρίτους της Πελ/σου για τον έλεγχο της κατάστασης εναντίον των στρατιωτικών και κατ’ εξοχήν του Θ. Κολοκοτρώνη. 2 Η ένταξη των Νοταρά στην Επανάσταση καθυστέρησε, διότι: «η αρχέπλουτος οικογένεια των Νοταραίων και επομένως οι Δάσιοι και ο Καλαράς εδείχθησαν άτολμοι» αλλά μετά τη νικηφόρα μάχη του Βαλτετσίου ο Πανούτσος Νοταράς συνυπογράφει μετά των άλλων προκρίτων της Πελοποννήσου, σύμφωνα με Ιωάννου Φιλήμονος, Δοκίμιον ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως, Αθήναι 1860, τ. 3ος, σ. 52-53. 3 Σταύρος Κουτίβας, Οι Νοταράδες στην υπηρεσία του ΄Εθνους, και της εκκλησίας1821-1910, σ. 299. 4 Φωτάκου, Απομνηνονεύματα περί της Ελληνικής Επαναστάσεως-Βίοι Πελοποννησίων ανδρών, Φιλολογικά Χρονικά, Αθήναι 1960, τ. Α΄-Β΄, εδώ Βίοι.. σ. 31. 5 Αμβρόσιος Φραντζής, Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος, Αθήναι 1839, τ. Β΄, σ. 49. 6 Κουτίβας, σ. 330. 7 Μακρυγιάννη Ιωάννη, Απομνημονεύματα, Αθήνα 1957, σ. 142.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους