Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο διαχωρισμός μέσω “δικαιωμάτων” δε φέρνει την ισότητα Θέλω να ξεκινήσω με μία ερώτηση που μου έκανε εντύπωση.

Ακούμε για τον θάνατο των γυναικών να χαρακτηρίζονται γυναικοκτονίες.

Και η ερώτησή μου είναι εξής.

Γιατί γυναικοκτονίες και όχι ανθρωποκτονίες.

Αυτό και μόνο μας δίνει την εντύπωση ότι διαχωρίζει την γυναίκα από τον άνθρωπο.

Καταρχήν με τον όρο γυναικοκτονία, δεν εννοούμε έναν θάνατο σε μία γυναίκα γενικά.

Μιλάμε για έναν θάνατο σε μία γυναίκα που έχει προέλθει από κακοποίηση.

Γι' αυτό υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, γιατί συνήθως η κακοποίηση προέρχεται από άντρα.

Και φυσικά όλο αυτό είναι ένα αποτέλεσμα μιας κοινωνίας, ανδροκρατούμενης, που πάντα από μικρούς μας μαθαίνει να έχουμε τον άντρα σε πιο δυναμική θέση, σε θέση ισχύος, γενικότερα, όχι μόνο από μεριάς δύναμης, από όλες τις πλευρές και στον επαγγελματικό τομέα και στον οικονομικό και στην πολιτική και στα αξιώματα.

Και τη γυναίκα πάντα υπό.

Αν θεωρούμε ότι μετά την ελευθερία που έχουν δώσει τις γυναίκες για την ανεξαρτησία της γυναίκας, όπως ακριβώς έχει τεθεί τα τελευταία χρόνια, νομίζω ότι είναι πιο σκλαβωμένη από ποτέ, γιατί προστέθηκε στο ρόλο της μητέρας και της γυναίκας στο σπίτι που είχε, και το να εργάζεται και το να κάνει την επαγγελματική της καριέρα, και τόσες μεγάλες απαιτήσεις που τελικά τις φορτώθηκε όλες.

Και μέσα σε όλο αυτό το φόρτο έχει να αντιμετωπίσει και τη βία, που προέρχεται από τους άντρες κυρίως, που και αυτή η βία δεν έχει να κάνει καθαρά με το ότι είναι άντρες, αλλά με το ότι είναι πολίτες και άνθρωποι μιας πολύ αρρωστημένης κοινωνίας, που μεγαλώνει χωρίς αξίες και αρχές, χωρίς να μπορείς να δώσεις τη βάση στον άνθρωπο να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, μέσα σε ένα περιβάλλον τελείως άδικο προς αυτόν, που δεν ξέρει πώς να το εκφράσει, πώς να το διαχειριστεί, και τελικά του βγαίνει σε βία.

Και πού θα βγει αυτή η βία; Πάνω στον πιο αδύναμο.

Αν γυρίσουμε την ιστορία πίσω, θα δούμε ότι η γυναίκα κάποια χρόνια πριν δεν ψήφιζε.

Δεν είχε ρόλο δηλαδή στις αποφάσεις της κοινωνίας γενικότερα.

Ακόμη και σήμερα, αν γυρίσουμε λίγο τον πλανήτη, θα δούμε ότι από την άλλη πλευρά του πλανήτη, σε κάποια μέρη του πλανήτη, η γυναίκα δεν έχει ακόμη εκείνη τη θέση που της αρμόζει στην κοινωνία.

Και η συμπεριφορά των ανδρών προς τον θήλυ άνθρωπο, είναι απογοητευτική για την ίδια την ανθρωπότητα.

Αυτό λοιπόν, αυτό και μόνο, δείχνει ότι υπάρχουν ακόμα οι ρίζες οι οποίες δεν έχουν ξεριζωθεί στο να βρει πραγματικά η γυναίκα τη θέση της στην κοινωνία.

Η ψήφος δεν καθορίζει τη θέση της θήλυ ανθρώπου.

Ολόκληρος ο πλανήτης πραγματικά νοσεί και αυτό που είναι το μεγάλο πρόβλημα, δεν είναι η θέση της γυναίκας, η οποία πραγματικά δεν καθορίζεται από τη ψήφο.

Δηλαδή, δε σημαίνει πως επειδή εδώ πέρα στην Ελλάδα οι γυναίκες ψηφίζουμε, ότι έχουμε τη θέση που μας αρμόζει.

Γιατί όταν ξυπνάμε το πρωί και μέχρι το βράδυ που θα κοιμηθούμε, δε μας μένει καθόλου χρόνος για εμάς και συνεχώς πρέπει να επιβεβαιώνουμε στο περιβάλλον μας, ότι είμαστε άξιες, δυναμικές και να έχουμε και όλη αυτή την ανασφάλεια για όλη την κατάσταση που περιγράφουμε που τελικά μπορεί να οδηγήσει και σε μια γυναικοκτονία.

Αυτό πραγματικά δεν μας καθορίζει τη θέση μας, δεν είναι η θέση που μας αρμόζει.

Όλος λοιπόν ο πλανήτης νοσεί και το πρόβλημα είναι ο άνθρωπος γενικότερα.

Δεν είναι ούτε η γυναίκα, ούτε ο άντρας.

Ότι μεταξύ μας σαν δύο φύλλα δεν έχουμε την ισότητα, δεν είμαστε ισότιμοι στην κοινωνία και δεν μας αντιμετωπίζει η κοινωνία όπως θα έπρεπε, δε σημαίνει ότι και ξεχωριστά μας αντιμετωπίζει.

Δε σημαίνει πως επειδή γυναίκες είναι υπό, ότι οι άντρες είναι καλά.

Σαν άνθρωποι, δεν έχουμε τη θέση που μας αρμόζει, γιατί πραγματικά ζούμε σε μια κοινωνία χωρίς αξιακό σύστημα, χωρίς να αποδίδεται το δίκαιο, χωρίς να έχουμε τις ευκαιρίες που χρειαζόμαστε σαν άνθρωποι και πραγματικά έχουμε χάσει και την ανθρωπιά μας και αυτό που λέμε άνθρωπος το έχουμε ξεχάσει.

Πού πρέπει να ψάξει κάποιος για να βρει τη λύση του προβλήματος; Γιατί πραγματικά είναι ένα πρόβλημα που εμφανίζεται με τη χειρότερη του μορφή όπως είπα πριν.

Ακόμη και στις οικογένειες μέσα, όποιοι έχουν μεγαλώσει που να έχουν αδερφή ή αδερφό, βλέπουμε αυτή τη διαφορά στη συμπεριφορά των γονιών προς τα δύο φύλλα των παιδιών.

Δηλαδή διαφορετικά συμπεριφέρονται σε ένα αγόρι για το πως θα λειτουργεί στην καθημερινότητά του στην κοινωνία και διαφορετικά συμπεριφέρεται στο κορίτσι.

Αυτό παίζει ρόλο στην διαμόρφωση των χαρακτήρων των παιδιών ως μεγάλοι πολίτες μέσα στην κοινωνία; Μα φυσικά, γιατί τα πρώτα μας χρόνια είναι που καθορίζουν το τι άνθρωποι θα είμαστε.

Και από τη μία πλευρά έχουμε την οικογένεια - η οποία είναι η βάση - για να δώσει τα πρώτα βήματα σε ένα παιδί για το πως θα μεγαλώσει και τι θα γίνει, που πρέπει να του δώσει οπωσδήποτε ήθος για να καταλάβει ότι οι πολίτες, όλοι οι άνθρωποι, άσχετα αν είναι γυναίκες ή άντρες, κορίτσια ή αγόρια, έχουν ίσες ευκαιρίες και ίσα δίκαια σε αυτόν τον κόσμο.

Και μιλάμε τώρα για χαράγματα τα οποία είναι πάρα πολλά χρόνια στον άνθρωπο.

Και είναι πάρα πολύ δύσκολο κάποιος να δώσει στο παιδί του την ορθή βάση, αν και εκείνος δεν την έχει πάρει με τη σειρά του.

Άρα δεν πρέπει να γίνεται αυτός ο διαχωρισμός μέσα στην οικογένεια.

Γιατί ακόμη και οι μητέρες ως γυναίκες, δε δίνουν αυτή την κατεύθυνση που είπατε πριν.

Μα δε τη δίνουν, γιατί δεν έχουν την παιδεία.

Και μετά περνάμε στο επόμενο κομμάτι, που ακόμα και η οικογένεια να προσπαθήσει να το κάνει, είναι η παιδεία η οποία έρχεται να αντιστρέψει όλη τη προσπάθεια που μπορεί ενδεχομένως να κάνει μια οικογένεια.

Γιατί μέσα στην παιδεία δεν υπάρχει, καταρχήν, να δώσει σε κάποιον τις βάσεις ώστε να αντιληφθεί τι άνθρωπος είναι.

Ότι πρέπει να λειτουργεί συλλογικά.

Ότι δεν πρέπει να έχει αυτή την εσωστρέφειά του και αυτή τη μοναξιά του.

Δε πρέπει να έχει την έπαρση προς τους άλλους ανθρώπους.

Ή να θέλει να ασκήσει κυριαρχία προς τους άλλους ανθρώπους.

Είτε είναι άρρενες, είτε είναι θήλες.

Όλα αυτά τα στοιχεία, δεν τα έχουμε στην παιδεία μας.

Όχι μόνο στην Ελλάδα.

Γενικά παντού στον πλανήτη γι' αυτό το φαινόμενο είναι και παγκόσμιο.

Γιατί έχει να κάνει με τον ίδιο τον άνθρωπο, με τη θέση του και με το πώς θα πρέπει να είναι μέσα στην κοινωνία.

Που αυτό ορίζεται από την ίδια την κοινωνία, λειτουργεί βέβαια αμφίδρομα, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου.

Άρα, αν πάμε στις μονάδες, στους γονείς που διαμορφώνουν ουσιαστικά τους χαρακτήρες των επόμενων γενεών και δε μπορούμε να δώσουμε τη λύση, θα πάμε σε ένα άλλο επίπεδο, σε επίπεδο πολιτείας για να δώσουμε τη λύση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους