Σωκράτης Κόκκαλης Ο Πρόεδρος των Προέδρων❗️❗️ Ανεξάντλητος. Με πηγαία ικανότητα να επινοεί και να δίνει λύσεις, εκεί που όλοι οι άλλοι βλέπουν αδιέξοδα. Η Μεγάλη Πέμπτη, 15η Απριλίου του 1993 έμελλε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αείμνηστος Σταύρος Νταϊφάς παρέδωσε τη σκυτάλη στον άνθρωπο που από τις 12 Ιουνίου 1991 που μπήκε στο μπάσκετ και από το 1992 που μπήκε στο διοικητικό συμβούλιο της ΠΑΕ ενσάρκωσε τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων φίλων και οπαδών του Ολυμπιακού που έζησαν τα πέτρινα χρόνια.

Κατέκτησε 12 Πρωταθλημάτα, 5 Κυπέλλα, 4 Nταμπλ και 3 Σούπερ Καπ στο Ποδόσφαιρο, καθώς και 5 Πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα, 2 Νταμπλ και 1 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπάσκετ, έφτιαξε γήπεδο, προπονητικό κέντρο και κυρίως ανεξίτηλες αναμνήσεις.

Αυτός ήταν ο Κόκκαλης για όσους Ολυμπιακούς δεν πρόλαβαν λόγω ηλικίας την προεδρία του.

Ένας «ποδοσφαιρικός Άγιος Βασίλης». Όταν μάλιστα γελούσε δημόσια με αυτό το χοχοχο δεν ήθελε και πολύ να μπερδευτείς και να του γράψεις γράμμα τις γιορτές ως πιτσιρικάς Ολυμπιακός.

Σε μια εποχή που ο πρόεδρος έβαζε και δεν έβγαζε λεφτά από την ομάδα.

Που κάθε μέρα συζητούσαμε ποιος θα έρθει και ποιος θα αγοραστεί και όχι ποιος θα φύγει και πόσο θα πουληθεί.

Που οι αντίπαλοι ήταν δυνατοί.

Με παικταράδες κι αυτοί.

Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Ηταν αυτός που από τις 15 Απριλίου του 1993 που ανέλαβε τα ηνία της ΠΑΕ άλλαξε τα πάντα.

Εδωσε ανάσα σε μια χρεωμένη ομάδα, την έβγαλε από οικονομικά αδιέξοδα, της έδωσε τίτλους, οντότητα, έκανε υπερήφανους τους φίλους της ομάδας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι στα 17 χρόνια και κάτι που ήταν στο επαγγλεματικό ποδόσφαιρο ως πρόεδρος του Ολυμπιακού άφησε την σφραγίδα του.

Ακόμα και σε σημεία που αναρωτιέσαι αν ήταν αύρα, η κάτι άλλο, ακόμα και σε περιόδους όπου το γέλιο του, αυτό το σατανικό και ειρωνικό αλά Τζακ Νίκολσον, σε υποχρέωνε να προβληματίζεσαι για το αν έχουμε να κάνουμε με ένα απολαυστικό... πνευματώδη άνθρωπο, ή με μια ψυχή βουτηγμένη στην αλαζονεία, υπάρχει σε όλες αυτές τις σκέψεις, μια πραγματικότητα.

Δεν κουραστήκαμε ποτέ με τον Σωκράτη Κόκκαλη.

Ακόμα και σε αυτούς που τους έβγαζε θυμό, κάτι έδωσε.

Ξέρετε όμως τι ξεχωρίζει την περίπτωση του προέδρου του Ολυμπιακού Σωκράτη Κόκκαλη από οποιονδήποτε άλλον διοικητικό ηγέτη; Το πόσο πολύ τον αγάπησε και τον αγαπά ο κόσμος και η εξέδρα της ομάδας.

Έγινε σύνθημα.

Στίχος στις προσδοκίες και τα όνειρα κάθε οπαδού.

Τραγούδι, σίγουρο πάντα, πως θα συνόδευε νίκες και τίτλους.

Και αυτή η παρακαταθήκη δεν μπορεί να θαμπώσει όσα χρόνια και αν περάσουν.

Μέρος αυτής της παρακαταθήκης είναι οι τίτλοι, τα έργα, αλλά και η εξασφάλιση της συνέχειας του συλλόγου το 2010.Κι όλα αυτά γιατί εκείνη τη Μεγάλη Πέμπτη του 1993, ο Σωκράτης Κόκκαλης άρχιζε να γράφει ιστορία, την ωραιότερη ερυθρόλευκη ιστορία του κόσμου…Ο αείμνηστος Νίκος Γουλανδρής είχε δημιουργήσει μία ομάδα πρότυπο την δεκαετία του ’70, ενώ ο Σταύρος Νταϊφάς ήταν αυτός, ο οποίος οδήγησε τον Ολυμπιακό στα χρόνια του επαγγελματισμού με μεγάλη επιτυχία κατακτώντας τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Σωκράτης Κόκκαλης ωστόσο, κατάφερε να στήσει πολύ ψηλότερα τον δικό του «θρόνο» στις μνήμες των απανταχού φίλων του Ολυμπιακού, αφενός για την διάρκεια που είχε στο σπουδαίο έργο του, καθώς τα 17 χρόνια προεδρίας είναι εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, αφετέρου διότι ενώ ανέλαβε τον σύλλογο στην δυσκολότερη στιγμή της 68χρονης – τότε, το 1993 – ιστορίας του, κατάφερε να «στεγάσει» επιτέλους τα όνειρα γενεών και γενεών στο νέο «Γ. Καραϊσκάκης»…Αλλά και για έναν ακόμα λόγο, εξίσου σημαντικό… Ο Σωκράτης Κόκκαλης, όταν συνειδητοποίησε ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για ν’ αποχωρήσει, φρόντισε να παραδώσει την σκυτάλη σ’ αυτόν που θεώρησε ότι ήταν ικανός να οδηγήσει τον Ολυμπιακό ακόμα ψηλότερα! Ο σπουδαίος Σωκράτης Κόκκαλης έκανε στην άκρη παραδίδοντας τα «κλειδιά» του Ολυμπιακού στον Βαγγέλη Μαρινάκη, το καλοκαίρι του 2010, εξασφαλίζοντας με τον καλύτερο τρόπο το «σήμερα», αλλά και το «αύριο» της ομάδας, την οποία λάτρεψε, αλλά και στην οποία λατρεύτηκε όσο κανείς άλλος μέχρι σήμερα… Προστάτευσε, δηλαδή, το «δημιούργημά» του μέχρι και την τελευταία στιγμή πριν αποχωρήσει… Όπως κάνει κάθε στοργικός πατέρας για το παιδί του! Γι’ αυτό - ακόμα κι αν ο Βαγγέλης Μαρινάκης ή οποιοσδήποτε άλλος στο μέλλον φτάσει τον Ολυμπιακό ψηλότερα από κάθε άλλη φορά - το όνομα του Σωκράτη Κόκκαλη δεν θα «ξεθωριάσει» ποτέ στις μνήμες όλων όσοι ριγούν και συγκινούνται στο άκουσμα του ύμνου του Ολυμπιακού και στο αντίκρισμα της ριγωτής ερυθρόλευκης φανέλας με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο στήθος. Ο Σωκράτης Κόκκαλης άφησε εποχή στο ελληνικό ποδόσφαιρο όχι μόνο για τους τίτλους του με τον Ολυμπιακό, αλλά και για τις ιστορικές ατάκες και δηλώσεις του, οι οποίες ξεχώριζαν για το καυστικό χιούμορ, την ειρωνεία και τον αυθορμητισμό τους.

Είτε συμπαθεί κανείς τον Σωκράτη Κόκκαλη, είτε όχι, σίγουρα πάντως τον σέβεται για όσα πέτυχε... Ο Σωκράτης θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας ❗❗

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους